ଵନମାଲାପରିକ୍ଷିପ୍ତୌ ସାଲପୋତାଵିଵୋଦ୍ଗତୌ। ଅରଵିନ୍ଦକୃତାପୀଡୌ ରଜ୍ଜୁଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନୌ
ବନମାଳା ପିନ୍ଧି, ଶାଳ ଚୁଆଁ ଭଳି ଉଠିଥିଲେ, ପଦ୍ମର ମୁକୁଟ ଓ ଦାମର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।
ସଶିକ୍ଯତୁମ୍ବୁରୁକରୌ ଗୋପଵେଣୁପ୍ରଵାଦକୌ। କ୍ଵଚିଦ୍ଵସନ୍ତାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ କ୍ରଡମାନୌ କ୍ଵଚିଦ୍ଵନେ
ହାତରେ ଘଡ଼ା ଓ ତୁମ୍ବି ଧରି, ଗୋପୀ ବାଂଶୀ ବଜାଉଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ, କେବେ କେବେ ବନରେ ଖେଳୁଥିଲେ ।
ପର୍ଣଶଯ୍ଯାସୁ ତୌ ସୁପ୍ତୌ କ୍ଵଚିନ୍ନିଦ୍ରାନ୍ତରୈଷିଣୌ। ତୌ ଵତ୍ସାନ୍ପାଲଯନ୍ତୌ ହି ଶୋଭଯନ୍ତୌ ମହଦ୍ଵନମ୍
ପତ୍ରର ଛାନାରେ ଶୁଏ, କେବେ କେବେ ଅନ୍ୟ ଜାଗା ଖୋଜେ, ବଛା ଚରାଉଥିଲେ, ବଡ଼ ବନକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ ।
ଚଞ୍ଚୂର୍ଯନ୍ତୌ ରମନ୍ତୌ ଚ ରାଜନ୍ନେଵଂ ତଦା ଶୁଭମ୍। ତତୋ ବୃନ୍ଦାଵନଂ ଗତ୍ଵା ଵସୁଦେଵସୁତାଵୁଭୌ। ଗୋକୁଲଂ ତତ୍ର କୌନ୍ଯେଯ ଚାରଯନ୍ତୌ ଵିଜହ୍ରତୁଃ
ସେମାନେ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇ ଖୁସିରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ରାଜା, ତାପରେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ, କୌନ୍ତେୟ, ଗାଈ ଚରାଇ ମଜା କରୁଥିଲେ ।
ତତଃ କଦଚିଦ୍ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ସଙ୍କର୍ଷଣଂ ଵିନା। ଚଚାର ତଦ୍ଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସୁସ୍ଵରୂପୋ ଵରାନନଃ
ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ କେବେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସଂକର୍ଷଣ ବିନା, ସେଇ ସୁନ୍ଦର ବନରେ ଏକା ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ମୁହଁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା ।
କାକପକ୍ଷଧରଃ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛ୍ଯାମଃ ପଦ୍ମନିଭେକ୍ଷଣଃ। ଶ୍ରୀଵତ୍ସେନୋରସା ଯୁକ୍ତଃ ଶଶାଙ୍କ ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ମଣା
କାକପଖ ଭଳି କେଶ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ରଜ୍ଜୁଯଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ସ ପୀତାମ୍ବରଧରୋ ଯୁଵା। ଶ୍ଵେତଚନ୍ଦ୍ରନଲିପ୍ରାଙ୍ଗୋ ନୀଲକୁଞ୍ଚିତମୂର୍ଧଜଃ
ଦାମର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଯୁବକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଭଳି ଦେହ, ନୀଳ କୁନ୍ଦଳିତ କେଶ ଥିଲା ।
ରାଜତା ବର୍ହିପତ୍ରେଣ ମନ୍ଦମାରୁତକମ୍ପିନା। କ୍ଵଚିଦ୍ଗାଯନ୍କ୍ଵଞ୍ଚିତ୍କ୍ରୀଡନ୍କ୍ଵଚିନ୍ନୃତ୍ଯନ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଧସନ୍
ଚାନ୍ଦିର ମୟୂରପଂଖ ଲଗାଇ, ହଳୁକା ପବନରେ ହଲୁଚୁଆଁ, କେବେ ଗାଉଥିଲେ, କେବେ ଖେଳୁଥିଲେ, କେବେ ନାଚୁଥିଲେ, କେବେ ହସୁଥିଲେ ।
ଗୋପଵେଣୁଂ ସୁମଧୁରଂ କାମଂ ତଦପି ଵାଦଯନ୍। ପ୍ରହ୍ଲାଦନାର୍ଥଂ ଚ ଗଵାଂ କ କ୍ଵଚିଦ୍ଵନଗତୋ ଯୁଵା
ଗୋପୀ ବାଂଶୀ ଅତି ମଧୁର ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ବଜାଉଥିଲେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, କେବେ କେବେ ବନରେ ଯୁବକ ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ ।
ଗୋକୁଲେ ମେଘକାଲେ ତୁ ଚଚାର ଦ୍ଯୁତିମାନ୍ପ୍ରଭୁଃ। ବହୁରମ୍ଯେଷୁ ଦେଶେଷୁ ଵନସ୍ଯ ଵନରାଜିପୁ
ଗୋକୁଳରେ ବର୍ଷାକାଳରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ ବନର ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ଘୁରୁଥିଲେ ।
ତାସୁ କୃଷ୍ଣୋ ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ କ୍ରୀଡଯନ୍ଭରତର୍ଷଭ। ସ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଗୋଭିଃ ସହ ପରିଵ୍ରଜନ୍
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେବେ କେବେ ବନରେ ଗାଈମାନେ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ ।
ଭାଣ୍ଡୀରଂ ନାମ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଥ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧଂ କେଶଵୋ ମହାନ୍। ତଚ୍ଛାଯାଯାଂ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ନିଵାସାଯ ତଦା ପ୍ରଭୁଃ
ସେଠାରେ ଭାଣ୍ଡୀର ନାମକ ବଡ଼ ବଟଗଛ ଦେଖି, କେଶବ ପ୍ରଭୁ ତାହାର ଛାୟାକୁ ବସବାସ ପାଇଁ ବାଛିଲେ ।
ସ ତତ୍ର ଵଯସା ତୁଲ୍ଯୈର୍ବତ୍ସପାଲୈସ୍ତଦାଽନଘ। ରେମେ ସ ଦିଵସଂ କୃଷ୍ଣଃ ପୁରା ସ୍ଵର୍ଗଗତୋ ଯଥା
ସେଠାରେ, ଓ ଅପାପୀ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସମବୟସୀ ବାଛାପାଳ ମାନଙ୍କ ସହ ଦିନଟି ମଜାରେ କାଟିଲେ, ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ ମନେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ତଂ କ୍ରୀଡମାନଂ ଗୋପାଲାଃ କୃଷ୍ଣଂ ଭାଣ୍ଡୀରଵାସିନଃ। ରମଯନ୍ତି ସ୍ମ ବହଵୋ ମାନ୍ଯୈଃ କ୍ରୀଡନକୈସ୍ତଦା
ଭାଣ୍ଡୀରର ଗୋପାଳମାନେ, କୃଷ୍ଣ ସହ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଖେଳନା ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ସ୍ମ ପରିଗାଯନ୍ତି ଗୋପା ମୁଦିତମାନସାଃ। ଗୋପାଲକୃଷ୍ଣମେଵାନ୍ଯେ ଗାଯନ୍ତି ସ୍ମ ଵନପ୍ରିଯାଃ
କିଛି ଗୋପାଳମାନେ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ପ୍ରିୟ ଗୋପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ସଙ୍ଗାଯତାମେଵ ଵାଦଯାମାସ କେଶଵଃ। ପର୍ଣଵାଦ୍ଯାନ୍ତରେ ଵେଣୁଂ ତୁମ୍ବଵୀଣାଂ ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହେବା ସମୟରେ, କେଶବ ପତ୍ରର ବାଦ୍ୟ ସହ ଫ୍ଲୁଟ୍ ଓ ତୁମ୍ବବୀଣା ବାଜାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରୀଡାନ୍ତରୈଃ କୃଷ୍ଣୋ ଗୋପାଲୈର୍ଵିଜହାର ସଃ। ତେନ ବାଲେନ କୌନ୍ତେଯ କୃତଂ ଲୋକହିତଂ ତଦା
ଏଭଳି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଖେଳରେ କୃଷ୍ଣ ଗୋପାଳମାନେ ସହ ମଜା କରିଥିଲେ; ଏହି ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା, ଓ କୌନ୍ତେୟ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରାଯାଇଥିଲା।
ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵାସୁଦେଵେନ ଭାରତ। ହ୍ରଦେ ନିପାତତା ତତ୍ର କ୍ରୀଡିତଂ ନାଗମୂର୍ଧନି
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଓ ଭାରତ, ଵାସୁଦେବ ଝିଲିରେ ପଡି ନାଗର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଖେଳ କରିଥିଲେ।
ଶାସଯିତ୍ଵା ତୁ କାଲୀଯଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ। ଵିଜହାର ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ବଲେଦଵସହାଯଵାନ୍
କାଳିୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କ ସହ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ଧେନୁକୋ ଦାରୁଣୋ ରାଜନ୍ଦୈତ୍ଯୋ ରାସଭଵିଗ୍ରହଃ। ତଦା ତାଲଵନେ ରାଜନ୍ବଲଦେଵେନ ଵୈ ହତଃ
ଦେନୁକା ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ, ଗଧା ରୂପରେ, ତାଳବନରେ ବଳଦେବ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଇଥିଲେ, ଓ ରାଜା।
ତତଃ କଦାଚିତ୍କୌନ୍ତେଯ ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଵନଂ ଗତୌ। ଚାରଯନ୍ତୌ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧାନି ଗୋଧନାନି ଶୁଭାନନୌ
ତାପରେ, କୌନ୍ତେୟ, କେବେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ବଡ଼ ଗୋଧନ ଚାରାଇଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମୟ ଥିଲା।
ଵିହରନ୍ତୌ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୌ ଵୀକ୍ଷମାଣୌ ଵନାନି ଵୈ। ଶ୍ଵେଲଯନ୍ତୌ ପ୍ରଗାଯନ୍ତୌ ଵିଚିନ୍ଵନ୍ତୌ ଚ ପାଦପାନ୍
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ, ସିଟି ଦେଲେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜିଲେ।
ନାମଭିର୍ଵ୍ଯାହରନ୍ତୌ ଚ ଵତ୍ସାନ୍ଗାଶ୍ଚ ପରନ୍ତପୌ। ଚେରତୁର୍ଲୋକସିଦ୍ଧାଭିଃ କ୍ରୀଡାଭିରପରାଜିତୌ
ବାଛା ଓ ଗାଁ ମାନଙ୍କୁ ନାମରେ ଡାକି, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ସେମାନେ ସଫଳ ଲୋକଙ୍କ ଖେଳରେ ଅଜୟ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ତୌ ଦେଵୌ ମାନୁଷୀଂ ଦୀକ୍ଷାଂ ଵହନ୍ତୌ ସୁରପୂଜିତୌ। ତଜ୍ଜାତିଗୁଣଯୁକ୍ତାଭିଃ କ୍ରୀଡାଭିଶ୍ଚେରତୁର୍ଵନମ୍
ସେ ଦୁଇ ଦେବତା, ଦେବମାନେ ପୂଜିତ, ମାନବ ନୀତି ଅନୁସରି, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ଖେଳରେ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଏଵଂ ବାଲ୍ଯେଽପି ଗୋପାଲୈଃ କ୍ରୀଡାଭିଶ୍ଚ ଵିଜହ୍ରତୁଃ
ଏଭଳି, ଶିଶୁବୟସରେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଗୋପାଳମାନେ ସହ ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ମହାତେଜାସ୍ତଦା ଗତ୍ଵା ତୁ ଗୋଵ୍ରଜମ୍। ଗିରିଯଜ୍ଞଂ ତମେଵୈଷ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଗୋପଦାରକୈଃ
ତାପରେ, ମହାଦୀପ୍ତି କୃଷ୍ଣ ଗୋବ୍ରଜକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ, ଗୋପାଳ ଶିଶୁମାନେ ପାହାଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ।
ବୁଭୁଜେ ପାଯସଂ ଶୌରିରୀଶ୍ଵରଃ ସର୍ଵଭୂତକୃତ୍। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋପକାଃ ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣମେଵ ସମର୍ଚଯନ୍
ଶୌରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାୟସ ଖାଇଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଗୋପାଳମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତଦା ଦେଵୈର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଵପୁରଧାରଯତ୍। ଧୃତୋ ଗୋଵର୍ଧନୋ ନାମ ସପ୍ତାହଂ ପର୍ଵତୋ ଧୃତଃ
ସେବେଳେ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରିଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼କୁ ସପ୍ତ ଦିନ ଉଠାଇ ରଖିଲେ।
ଶିଶୁନା ଵାସୁଦେଵେନ ଗଵାର୍ଥମରିମର୍ଦନ। କ୍ରୀଡମାନସ୍ତଦା କୃଷ୍ଣଃ କୃତଵାନ୍କର୍ମ ଦୁଷ୍କରମ୍
ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ଵାସୁଦେବ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଗାଁ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ, ଦୁର୍ଲଭ କାମ କରିଥିଲେ।
ତଦଦ୍ଭୁତମତୀଵାସୀତ୍ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଭାରତ। ଦେଵଦେଵଃ କ୍ଷିତଂ ଗତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ନତ୍ଵା ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଥିଲା, ଓ ଭାରତ; ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବତା, ପୃଥିବୀକୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।