ନିଶ୍ଚିତଂ ଵିଷୁଧା ଦୈତ୍ଯଂ ସ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଂ ହନିଷ୍ଯତି। ତସ୍ଯ ନାସ୍ତି ନ ଶକ୍ଯଂ ଚ ତସ୍ମାଦ୍ଵ୍ରଜତ ମାଚିରମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦେତ୍ୟାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ହତ୍ୟା କରିବେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ଆପଣମାନେ ବିଳମ୍ବ ନକରି ଯାଆନ୍ତୁ।
ପିତାମହଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ତେ ଭରତର୍ଷଭ। ଵିବୁଧା ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଧଂ ଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷୀରୋଦଧିଂ ପ୍ରତି
ପିତାମହଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵଃ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେ ଚ ମରୁତସ୍ତଥା। ରୁଦ୍ରା ମହର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ଅଶ୍ଵିନୌ ଚ ସୁରୂପିଣୌ
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ମରୁତ, ରୁଦ୍ର, ମହାଋଷିମାନେ ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହିଠାରେ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଚ ଦିଵ୍ଯା ଯେ ରାଜଂସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସଗଣାଃ ସୁରାଃ। ଚତୁର୍ମୁଖଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପମୁପାଗତାଃ
ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋଽଦ୍ଯ ଦେଵେଶ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋର୍ଵଧାତ୍। ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପରମୋ ଧାତା ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ସୁରୋତ୍ତମ
ହେ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଆଜି ଆମକୁ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ହତ୍ୟାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲାମ୍ବୁଜପତ୍ରାକ୍ଷ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷଭଯଙ୍କର। କ୍ଷଯାଯ ଦିତିଵଂଶସ୍ଯ ଶରଣଂ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଉଦ୍ଭାସିତ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶିବିରକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା, ଦିତିବଂଶର ସଂହାର ପାଇଁ ଆପଣ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେବେ।
ତଦ୍ଦେଵାନାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦା ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶୁଚିଶ୍ରଵାଃ। ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା ଵକ୍ତୁମେଵୋପଚକ୍ରମେ
ଦେବତାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେତେବେଳେ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ, କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭଯଂ ତ୍ଯଜଧ୍ଵମମରା ଅଭଯଂ ଵୋ ଦଦାମ୍ଯହମ୍। ତଦେଵ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତ ମାଚିରମ୍
ଭୟ ଛାଡ଼, ହେ ଅମରଦେବତାମାନେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଛି। ତେଣୁ, ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଏଷୋଽହଂ ସଗଣଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତମ୍। ଅଵଧ୍ଯମମରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ନିହନ୍ମ୍ଯହମ୍
ଏହି ଦେତ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହଚର, ଯିଏ ଦାନ ପାଇଁ ଅହଙ୍କାରିତ, ଅମରଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେହି ଦାନବପତିକୁ ମୁଁ ନିଜେ ହତ୍ୟା କରିବି।
ଭହଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶ ଖିନ୍ନା ଏତେ ଭୃଶଂ ସୁରାଃ। ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଜହି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ କାଲୋଽସ୍ଯ ମାଚିରମ୍। ଏଷ ତ୍ଵଂ ସଗଣଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତମ୍
ହେ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ; ଏହି ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ। ତେଣୁ, ଦେତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ସମୟ ଆସିଛି, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ଦେତ୍ୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚର ଦାନ ପାଇଁ ଅହଙ୍କାରିତ।
କ୍ଷିପ୍ରମେଵ କରିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵରଯା ଦୈତ୍ଯନାଶନମ୍। ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଵିବୁଧାଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତ ଵୈ ଦିଵମ୍
ମୁଁ ଶୀଘ୍ରତା ସହିତ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ସଂହାର କରିଦେବି; ତେଣୁ, ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାନ୍ଵିସୃଜ୍ଯ ତ୍ରିଦିଵେଶ୍ଵରାନ୍। ନରସ୍ଯାର୍ଧତନୁର୍ଭୂତ୍ଵା ସିଂହସ୍ଯାର୍ଧତନୁଃ ପୁନଃ
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଆଧା ମଣିଷ ଏବଂ ପୁନି ଆଧା ସିଂହ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ନାରସିଂହେନ ଵପୁଷା ପାଣିଂ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ପାଣିନା। ଭୀମରୂପୋ ମହାତେଜା ଵ୍ଯାଦିତାସ୍ଯ ଇଵାନ୍ତକଃ
ନରସିଂହ ଆକାରରେ, ନିଜ ହାତରେ ହାତ ଲଗାଇ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଏବଂ ବିଶାଳ ତେଜ ଥିବା, ବଡ଼ ମୁଖ ଖୋଲିଥିବା, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ରାଜଞ୍ଜଗାମ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ। ଦୈତ୍ଯାସ୍ତମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରସିଂହଂ ମହାବଲମ୍
ହେ ରାଜା, ହରି ଭଗବାନ୍ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ; ଦେତ୍ୟମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରସିଂହଙ୍କୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵଵର୍ଷୁଃ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷୈସ୍ତେ ସୁସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାସ୍ତଦା ହରିମ୍। ତୈଃ ସୃଷ୍ଟସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାଣି ଭକ୍ଷଯାମାସ ଵୈ ହରିଃ
ତାପରେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ରେଜରେ, ହରିଙ୍କ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ହରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗିଳିଗଲେ।
ଜଘାନ ନ ରଣେ ଦୈତ୍ଯାନ୍ସହସ୍ରାଣି ବହୂନି ଚ। ତାନ୍ନିହତ୍ଯ ଚ ଦୈତେଯାନ୍ସର୍ଵାନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ମହାବଲାନ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ହଜାର ଦେତ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଦେଲେ।
ଅଭ୍ଯଧାଵତ୍ସୁସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ବଲଗର୍ଵିତମ୍। ଜୀମୂତଘନସଙ୍କାଶୋ ଜୀମୂତଘନନିସ୍ଵନଃ
ସେ, ବହୁତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଶକ୍ତିର ଅହଙ୍କାରରେ ଥିବା ଦେତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ମେଘର ଶବ୍ଦ ପରି ଥିଲା।
ଜୀମୂତ ଇଵ ଦୀପ୍ତୌଜା ଜୀମୂତ ଇଵ ଵେଗଵାନ୍। ସୋଽତିବଲଂ ଦୃପ୍ତଂ ଦୃପ୍ତଶାର୍ଦୂଲଵିକ୍ରମମ୍
ମେଘମାଳା ପରି ତେଜ ଏବଂ ବେଗ ଥିଲା; ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅହଙ୍କାରି, ଅହଙ୍କାରି ସିଂହର ଶକ୍ତି ଥିଲା।
ଦୃପ୍ତୈର୍ଦୈତ୍ଯଗଣୈର୍ଗୁପ୍ତଂ ଖରୈର୍ନଖମୁକୈରୁତ। ତତଃ କୃତ୍ଵା ତୁ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵୈ ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ଵୈ ହରିଃ
ଅହଂକାରୀ ଦେତ୍ୟମାନେ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖରେ ସଜିତ ଭୟଙ୍କର ଦେତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିବା ଦେତ୍ୟ ସହିତ ହରି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ସନ୍ଧ୍ଯାକାଲେ ମହାତେଜା ଭଵନାନ୍ତେ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ। ଊରୌ ନିଧାଯ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ନିର୍ବିଭେଦ ନଖୈସ୍ତଦା
ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ, ଅତି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହରି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ରାଜପାଳିକା ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ, ଦେତ୍ୟ ରାଜାକୁ ନିଜ ଉରୁରେ ରଖି, ନଖରେ ତାଙ୍କୁ ଚିରି ଦେଲେ।
ମହାବଲଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଵରଦାନେନ ଗର୍ଵିତମ୍। ଦୈତ୍ଯଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜଘାନ ତରସା ହରିଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରି, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଶୂରତା ଥିବା, ବର ପାଇ ଗର୍ବିତ ଦେତ୍ୟ ମୁଖ୍ୟକୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ହତ୍ଵା ସର୍ଵଦୈତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵୈ ତଦା। ଵିବୁଧାନାଂ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତଂ କୃତ୍ଵା ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦେତ୍ୟମାନେ ମରିବା ପରେ, ଅତି ଚମକିଲା ହରି ଦେବମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଉପକାର କଲେ।
ପ୍ରମୁମୋଦ ହରିର୍ଦେଵଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଧର୍ମଂ ତଦା ଭୁଵି। ଏଷ ତେ ନାରସିଂହୋଽତ୍ର କଥିତଃ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ
ତାପରେ ହରି ଦେବ ଭୂମିରେ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରି ଖୁସି ହେଲେ; ଏହିପରି ନରସିଂହଙ୍କର କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଓ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ।
ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଵାମନଂ ନାମ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ମହାତ୍ମନଃ
ଏବେ ତୁମେ ବାମନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ପୁରା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ରାଜନ୍ବଲିର୍ଵୈରୋଜନୋଽଭଵତ୍। ଦୈତ୍ଯାନାଂ ପାର୍ଥିଵୋ ଵୀରୋ ବଲେନାପ୍ରତିମୋ ବଲୀ
ପୁରୁଣା ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ରାଜା, ବଳି — ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର — ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହେଲେ।
ତଦା ବଲିର୍ମହାରାଜ ଦୈତ୍ଯସଙ୍ଘୈଃ ସମାଵୃତଃ। ଵିଜେତୁଂ ତରସା ଶକ୍ରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଥାନମଵାପ ସଃ
ସେ ସମୟରେ, ମହାରାଜ ବଳି ଦେତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଘିରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦଳନ କରି ଦଳିଲେ।
ତେନ ଵିତ୍ରାସିତା ଦେଵା ବଲିନାଽଽଖଣ୍ଡଲାଦଯଃ। ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୁ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଗତ୍ଵା କ୍ଷୀରୋଦଧିଂ ତଦା
ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ — ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ — ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନେଇ ଖୀରସାଗରକୁ ଗଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍। ସ ତେଷାଂ ଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରେ ଵିବୁଧାନାଂ ହରିସ୍ତଦା
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏକସାଥି ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ତାପରେ ହରି ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ପ୍ରସାଦଜଂ ତସ୍ଯ ଵିଭୋରଦିତ୍ଯାଂ ଜନ୍ମ ଉଚ୍ଯତେ। ଅଦିତେରପି ପୁତ୍ରତ୍ଵମେତ୍ଯ ଯାଦଵନନ୍ଦନଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଦିତିରେ ଜନ୍ମ ଦେବମାନେଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ହେଇଥିଲା; ଏଭଳି ଯାଦବମାନେଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ।
ଏଷ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ଖ୍ଯାତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାଵରଜୋଽଭଵତ୍। ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଚ କାଲେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ବଲଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ହେଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଦେତ୍ୟରାଜ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ରଖିଥିଲେ।