ଦସ୍ଯୁଭ୍ଯୋ ଵଞ୍ଚକେଭ୍ଯୋ ଵା ରାଜନ୍ପ୍ରତି ପରସ୍ପରମ୍। ରାଜଵଲ୍ଲଭତଶ୍ଚୈଵ ନାଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମୃଷାଗିରଃ
ଦସ୍ୟୁ ଓ ଠକମାନେ, କିମ୍ବା ପରସ୍ପର, ଓ ରାଜାଙ୍କର ଦୟାରୁ, ମିଥ୍ୟା କଥା କେହି ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵର୍ଷଂ ଚାତିଵର୍ଷଂ ଚ ଵ୍ଯାଧିପାଵକମୂର୍ଛନମ୍। ସର୍ଵମେତତ୍ତଦା ନାସୀଦ୍ଧର୍ମନିତ୍ଯେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ
ଅବର୍ଷା, ଅତିବର୍ଷା, ରୋଗ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅଚେତନତା—ଏହି ସବୁ କିଛି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସମୟରେ ଘଟିଲା ନାହିଁ।
ପ୍ରିଯଂ କର୍ତୁମୁପସ୍ଥାତୁଂ ବଲିକର୍ମ ସ୍ଵଭାଵଜମ୍। ଅଭିହର୍ତୁଂ ନୃପା ଜଗ୍ମୁର୍ନାନ୍ଯୈଃ କାର୍ଯୈଃ କଥଞ୍ଚନଃ
ରାଜାମାନେ କେବଳ ନିଜର ବଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ, ପ୍ରିୟ କାମ କରିବାକୁ ଆସିଲେ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କେହି ଆସିଲେ ନାହିଁ।
ଧର୍ମୈର୍ଧନାଗମୈସ୍ତସ୍ଯ ଵଵଧେ ନିଚଯୋ ମହାନ୍। କର୍ତୁଂ ଯସ୍ଯ ନ ଶକ୍ଯେନ କ୍ଷଯୋ ଵର୍ଷଶତୈରପି
ଧର୍ମ ଓ ଧନ ଆର୍ଜନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଧନ ସଂଗ୍ରହ ବଡ଼ ହେଲା, ଯାହା ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ କ୍ଷୟ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ସ୍ଵକୋଷ୍ଠସ୍ଯ ପରୀମାଣଂ କୋଶସ୍ଯ ଚ ମହୀପତିଃ। ଵିଜ୍ଞାଯ ରାଜା କୌନ୍ତେଯୋ ଯଜ୍ଞାଯୈଵ ମନୋ ଦଧେ
ନିଜ ଖଜାନା ଓ ଧନର ମାପ ଜାଣି, କୌନ୍ତେୟ ରାଜା ଏବେ କେବଳ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ମନ ଲଗାଇଲେ।
ସୁହୃଦଶ୍ଚୈଵ ଯେ ସର୍ଵେ ପୃଥକ୍ଚ ସହଚାବ୍ରୁଵନ୍। ଯଜ୍ଞକାଲସ୍ତଵ ଵିଭୋ କ୍ରିଯତାମତ୍ର ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ, ଏକା ଏକା ଓ ସମୁହରେ, କହିଲେ—‘ଓ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଏବେ ଯଜ୍ଞର ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉ।’
ଅଥୈଵଂ ବ୍ରୁଵତାମେଵ ତେଷାମଭ୍ଯାଯଯୌ ହରିଃ। ଋଷିଃ ପୁରାଣୋ ଵେଦାତ୍ମା ଦୃଶ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ଵିଜାନତାମ୍
ଏପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ହରି, ପୁରାତନ ଋଷି, ବେଦର ଅବତାର, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଖିପାରିଥିବା, ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଭଵଶ୍ଚାପ୍ଯଯଶ୍ଚ ହ। ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵନ୍ନାଥଃ କେଶଵଃ କେଶିସୂଦନଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ଅଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶର କାରଣ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତମାନର ନାଥ—କେଶବ, କେଶିବଧ।
ପ୍ରାକାରଃ ସର୍ଵଵୃଷ୍ଣୀନାମାପତ୍ସ୍ଵଭଯଦୋଽରିହା। ବଲାଧିକାରେ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସମ୍ଯଗାନକଦୁନ୍ଦୁଭିମ୍
ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କର ଦୁର୍ଗ ଆପତ୍କାଳରେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲା। ସେହି ଦୁର୍ଗକୁ ସେନାପତିଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ଠିକ୍ ଭାବେ ବାଜା, ଢୋଳ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ଆୟୋଜନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଉଚ୍ଚାଵଚମୁପାଦାଯ ଧର୍ମରାଜାଯ ମାଧଵଃ। ଧନୌଘଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ବଲେନ ମହତା ଵୃତଃ
ମାଧବ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ତଂ ଧନୌଘମପର୍ଯନ୍ତଂ ରତ୍ନସାଗରମକ୍ଷଯମ୍। ନାଦଯନ୍ରଥଘୋଷେଣ ପ୍ରଵିଶେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ସେହି ଅସୀମ ଧନର ଧାରା, ମଣିମୁକ୍ତାର ଅପାର ସମୁଦ୍ର, ରଥର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପୂର୍ଣମାପୂରଯଂସ୍ତେଷାଂ ଦ୍ଵିଷଚ୍ଛୋକାଵହୋଽଭଵତ୍। ଅସୂର୍ଯମିଵ ସୂର୍ଯେଣ ନିଵାତମିଵ ଵାଯୁନା। କୃଷ୍ଣେନ ସମୁପେତେନ ଜହୃଷେ ଭାରତଂ ପୁରମ୍
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଧନଭଣ୍ଡାର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଏହା ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଏ, ବା ବାୟୁ ନିରବତାକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଭାରତମାନେଙ୍କ ନଗର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ତଂ ମୁଦାଽଭିସମାଗମ୍ଯ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଚ ଯଥାଵିଧି। ସ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲଂ ଚୈଵ ସୁଖାସୀନଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ସେଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଖୁସି ହୋଇ, ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ମିଶି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଓ ସୁବିଧାରେ ବସାଇଲେ।
ମ୍ଯଦ୍ଵୈପାଯନମୁଖୈର୍ଋତ୍ଵିଗ୍ଭିଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ। ଭୀମାର୍ଜୁନଯମୈଶ୍ଚୈଵ ସହିତଃ କୃଷ୍ଣମବ୍ରଵୀତ୍
ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋତ୍ବିଜମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମଜମାନେ ସହିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍କୃତେ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ମଦ୍ଵଶେ କୃଷ୍ଣ ଵର୍ତତେ। ଧନଂ ଚ ବହୁ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦୁପାର୍ଜିତମ୍
ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ମୋର ଅଧୀନରେ ଆସିଛି, ଏବଂ ବହୁ ଧନ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମିଳିଛି।
ସୋଽହମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଧିଵଦ୍ଦେଵକୀସୁତ। ଉପଯୋକ୍ତୁଂ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯେଭ୍ଯୋ ହଵ୍ଯଵାହେ ଚ ମାଧଵ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ଏହି ସମସ୍ତ ଧନକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅଗ୍ନି ପୂଜା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
ତଦହଂ ଯଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଦାଶାର୍ହ ସହିତସ୍ତ୍ଵଯା। ଅନୁଜୈଶ୍ଚ ମହାବାହୋ ତନ୍ମାଽନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦାଶାର୍ହ, ମୁଁ ତୁମେ ଓ ମୋ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ତଦ୍ଦୀକ୍ଷାପଯ ଗୋଵିନ୍ଦ ତ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ମହାଭୁଜ। ତ୍ଵଯୀଷ୍ଟଵତି ଦାଶାର୍ହ ଵିପାପ୍ମା ଭଵିତା ହ୍ଯହମ୍
ତେଣୁ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ନିଜେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ନିଅ। ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଦୋଷମୁକ୍ତ ହେବି।
ମାଂ ଵାପ୍ଯଭ୍ଯନୁଜାନୀହ ସହୈଭିରନୁଜୈର୍ଵିଭୋ। ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଯା କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ କ୍ରତୁମୁତ୍ତମମ୍
କିମ୍ବା, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଓ ମୋ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଅନୁମତି ଦିଅ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି।
ତଂ କୃଷ୍ଣଃସ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ବହୂକ୍ତ୍ଵା ଗୁଣଵିସ୍ତରମ୍। ତ୍ଵମେଵ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ରମ୍ରାଡର୍ହୋ ମହାକ୍ରତୁମ୍। ସମ୍ପ୍ରାପ୍ନୁହି ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତେ କୃତକୃତ୍ଯାସ୍ତତୋ ଵଯମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗୁଣ ବଢ଼ାଇ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଏହି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଏହାକୁ ସଫଳ କର, ତୁମେ ସଫଳ ହେଲେ, ଆମର କାମ ସଫଳ ହେବ।'
ଯଦସ୍ଵାଭୀପ୍ସିତଂ ଯଜ୍ଞଂ ମଯି ଶ୍ରେଯସ୍ଯଵସ୍ଥିତେ। ନିଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଚ ମାଂ କୃତ୍ଯେ ସର୍ଵଂ କର୍ତାସ୍ମି ତେ ଵଚଃ
ଯଦି ଯଜ୍ଞର କିଛି ଅଂଶ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ, ମୁଁ ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ମୋତେ ଯେ କାମ କହିବ, ସେ ସବୁ କରିଦେବି।
ସଫଲଃ କୃଷ୍ଣ ସଙ୍କଲ୍ପଃ ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ନିଯତା ମମ। ଯସ୍ଯମେ ତ୍ଵଂ ହୃଷୀକେଶ ଯଥେପ୍ସିତମୁପସ୍ଥିତଃ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୋର ସଙ୍କଳ୍ପ ସଫଳ ହେଲା ଓ ସଫଳତା ନିଶ୍ଚିତ, କାରଣ ହେ ହୃଷୀକେଶ, ତୁମେ ଯେପରି ମୁଁ ଚାହିଁଥିଲି, ସେପରି ଉପସ୍ଥିତ ଅଛ।
ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତୁ କୃଷ୍ଣେନ ପାଣ୍ଡଵୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ। ଈଜିତୁଂ ରାଜସୂଯେନ ସାଧନାନ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତସ୍ତ୍ଵାଜ୍ଞାପଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵୋଽରିନିବର୍ହଣଃ। ସହଦେଵଂ ଯୁଧାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମନ୍ତ୍ରିଣଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ପାଣ୍ଡବ, ସହଦେବ ଓ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍କ୍ରତୌ ଯଥୋକ୍ତାନି ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗାନି ଦ୍ଵ୍ଜାତିଭିଃ। ଯଥୋପକରଣଂ ସର୍ଵଂ ମଙ୍ଗଲାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେପରି ନିୟମ କହିଛନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଜିନିଷ ଯଥାଯଥ ତୟାରି ହେଉ।
ଅଧିଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚ ସମ୍ଭାରାନ୍ଦୌମ୍ଯୋକ୍ତାନ୍କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ହି। ସମାନଯନ୍ତୁ ପୁରୁଷା ଯଥାଯୋଗଂ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଦୌମ୍ୟଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଅଧିଯଜ୍ଞଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଆବଶ୍ୟକ, ପୁରୁଷମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ନିୟମିତ ଭାବେ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସେନୋ ଵିଶୋକଶ୍ଚ ପୂରଶ୍ଚାର୍ଜୁନସାରଥିଃ। ଅନ୍ନାଦ୍ଯାହରଣେ ଯୁକ୍ତାଃ ସନ୍ତୁ ମତ୍ପ୍ରିଯକାମ୍ଯଯା
ଇନ୍ଦ୍ରସେନ, ବିଶୋକ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ସାରଥି ପୁରସ୍ଚ, ମୋର ପ୍ରିୟତା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆହାର ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିବା କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ।
ସର୍ଵକାମାଶ୍ଚ କାର୍ଯନ୍ତାଂ ରସଗନ୍ଧସମନ୍ଵିତାଃ। ମନୋରଥପ୍ରୀତିକରା ଦ୍ଵିଜାନାଂ କୁରୁସତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ, ରସ ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରୀତିକର, ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯସମକାଲଂ ଚ କୃତଂ ସର୍ଵଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍। ସହଦେଵୋ ଯୁଧାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ
ଏହି ସବୁ କାମ ସମୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସହଦେବ, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵୈପାଯନୋ ରାଜନ୍ନୃତ୍ଵିଜଃ ସମୁପାନଯତ୍। ଵେଦାନିଵ ମହାଭାଗାନ୍ସାକ୍ଷାନ୍ମୂର୍ତିମତୋ ଦ୍ଵିଜାନ୍
ତାପରେ, ରାଜା, ବ୍ୟାସଦେବ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ବପାଳକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନେଇଆସିଲେ, ଯେପରି ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବେଦମାନେ ସ୍ୱୟଂ ମୂର୍ତ୍ତିଧାରଣ କରି ଆସନ୍ତି।