ତ୍ଵଦର୍ଥୋଽଯଂ ସମାରମ୍ଭଃ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମନ୍ନମୋସ୍ତୁ ତେ। ମୁଖଂ ତ୍ଵମସି ଦେଵାନାଂ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵମସି ପାଵକ
ତୁମ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଇଛି; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥରେ ଚଳିଥିବା ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁହଁ ତୁମେ, ବଳି ହେଉଛ, ହେ ପାବକ।
ପାଵନାତ୍ପାଵକଶ୍ଚାସି ଵହନାଦ୍ଧଵ୍ଯଵାହନଃ। ଵେଦାସ୍ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ଜାତା ଵୈ ଜାତଵେଦାସ୍ତତୋ ହ୍ଯସି
ଶୁଦ୍ଧ କରିବାରୁ ତୁମେ ପାବକ, ବଳି ଉଠାଇ ନେବାରୁ ହବ୍ୟବାହନ। ବେଦମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠିପାଇଁ ତୁମେ ଜାତବେଦ।
ଚିତ୍ରଭାନୁଃ ସୁରେଶଶ୍ଚ ଅନଲସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵସୋ। ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରସ୍ପୃଶଶ୍ଚାସି ହୁତାଶୋ ଜ୍ଵଲନଃ ଶିଖୀ
ତୁମେ ଚିତ୍ରଭାନୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅନଳ ଓ ବିଭାବସୁ। ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାରକୁ ଛୁଁଅ, ତୁମେ ହୁତାଶ, ଜ୍ୱଳନ ଓ ଶିଖୀ।
ଵୈଶ୍ଵାନରସ୍ତ୍ଵଂ ପିଙ୍ଗେଶଃ ପ୍ଲଵଙ୍ଗୋ ଭୂରିତେଜସଃ। କୁମାରସୂସ୍ତ୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରଗର୍ଭୋ ହିରଣ୍ଯକୃତ୍
ତୁମେ ବୈଶ୍ୱାନର, ପିଙ୍ଗେଶ, ବହୁ ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ଲବଙ୍ଗ। ତୁମେ କୁମାରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭଗବାନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଭ, ହିରଣ୍ୟମୟ।
ଅଗ୍ନିର୍ଦଦାତୁ ମେ ତେଜୋ ଵାଯୁଃ ପ୍ରାଣଂ ଦଦାତୁ ମେ। ପୃଥିଵୀ ବଲମାଦଧ୍ଯାଚ୍ଛିଵଂ ଚାପୋ ଦିଶନ୍ତୁ ମେ
ଅଗ୍ନି ମୋତେ ତେଜ ଦିଅନ୍ତୁ, ବାୟୁ ମୋତେ ଶ୍ୱାସ ଦିଅନ୍ତୁ। ପୃଥିବୀ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଜଳ ମୋତେ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅପାଂ ଗର୍ଭ ମହାସତ୍ଵ ଜାତଵେଦଃ ସୁରେଶ୍ଵର। ଦେଵାନାଂ ମୁଖମଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯେନ ଵିପୁନୀହି ମାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜଳର ଗର୍ଭ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜାତବେଦ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁହଁ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପବିତ୍ର କର।
ଋଷିଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚୈଵ ଦୈଵତୈରସୁରୈରପି। ନିତ୍ଯଂ ସୁହୁତ ଯଜ୍ଞେଷୁ ସତ୍ଯେନ ଵିପୁନୀହି ମାମ୍
ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ଏବଂ ଅସୁରମାନେ ସଦା ବଳି ଦେଇଥାନ୍ତି; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପବିତ୍ର କର।
ଧୂମକେତୁଃ ଶିଖୀ ଚ ତ୍ଵଂ ପାପହାଽନିସମ୍ଭଵଃ। ସର୍ଵପ୍ରାଣିଷୁ ନିତ୍ଯସ୍ଥଃ ସତ୍ଯେନ ଵିପୁନୀହି ମାମ୍
ତୁମେ ଧୂମକେତୁ ଓ ଶିଖୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା, କାହାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିବା। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସଦା ବସିଛ, ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପବିତ୍ର କର।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋଽସି ଭଗଵନ୍ପ୍ରୀତେନ ଶିଚିନା ମଯା। ତୁଷ୍ଟିଂ ପୁଷ୍ଟିଂ ଶ୍ରୁତଂ ଚୈଵ ପ୍ରୀତି ଚାଗ୍ନେ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଜ୍ୱଳମାନ। ମୋତେ ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ହେ ଅଗ୍ନି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ମନ୍ତ୍ରମାଗ୍ନେଯଂ ପଠନ୍ଯୋ ଜୁହୁଯାଦ୍ଵିଭୁମ୍। ଋଦ୍ଧିମାନ୍ସତତଂ ଦାନ୍ତଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ଅଗ୍ନି ମନ୍ତ୍ର ପଢି ଓ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସଦା ନିୟମିତ ଓ ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ଯଜ୍ଞଵିଘ୍ନମିମଂ କର୍ତୁଂ ନାର୍ହସ୍ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞଵାହନ। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମାଦ୍ରେଯଃ କୁଶୈରାସ୍ତୀର୍ଯ ମେଦିନୀମ୍
ଏହି ବଳିରେ ବାଧା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ବଳି ବହନ କରୁଥିବା। ଏଭଳି କହି, ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ମାଟିରେ କୁଶ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵିଧିଵତ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ପାଵକଂ ପ୍ରତ୍ଯୁପାଵିଶତ୍। ପ୍ରମୁଖେ ତସ୍ଯ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ଭୀତୋଦ୍ଵିଗ୍ରସ୍ଯ ଭାରତ
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର, ସେନାର ସାମ୍ନାରେ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତା ସହିତ ପାବକଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ।
ନ ଚୈନମତ୍ଯଗାଦ୍ଵହ୍ନିରୁଵାଚ ମହୋଦଧିଃ। ତମୁପେତ୍ଯ ଶନୈର୍ଵହ୍ନିରୁଵାଚ କୁରୁନନ୍ଦନମ୍
ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଦାହ କଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ମହାସମୁଦ୍ର କହିଲେ। ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଅଗ୍ନି କୁରୁବଂଶୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସହଦେଵଂ ନୃଣାଂ ଦେଵଂ ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ। ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ କୌରଵ୍ଯ ଜିଜ୍ଞାସେଯଂ କୃତା ମଯା
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ ସହଦେବଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ମୃଦୁ ଭାବରେ କହିଲେ: 'ଉଠ, ଉଠ, ହେ କୌରବ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଛି।'
ଵେଦ୍ମି ସର୍ଵମଭିପ୍ରାଯଂ ତଵ ଧର୍ମସୁତସ୍ଯ ଚ। ମଯା ତୁ ରକ୍ଷିତଵ୍ଯା ପୂରିଯଂ ଭରତସତ୍ତମ
ମୁଁ ତୁମ ଏବଂ ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଜାଣେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପୁରୀକୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯାଵଦ୍ରାଜ୍ଞୋ ହି ନୀଲସ୍ଯ କୁଲେ ଵଂଶଧରା ଇତି। ଈପ୍ସିତଂ ତୁ କରିଷ୍ଯାମି ମନସସ୍ତଵ ପାଣ୍ଡଵ
ରାଜା ନୀଳଙ୍କ ବଂଶରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତାନ ଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ତୁମ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ଶିରସା ନତଃ। ପୂଜଯାମାସ ମାଦ୍ରେଯଟଃ ପାଵକଂ ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ପାବକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ପାଵକେ ଵିନିଵୃତ୍ତେ ତୁ ନୀଲୋ ରାଜାଽଭ୍ଯଗାତ୍ତଦା। ପାଵକସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଚୈନମର୍ଚଯାମାସ ପାର୍ଥିଵଃ
ପାବକ ଯେତେବେଳେ ପଛକୁ ହଟିଲେ, ରାଜା ନୀଳ ଆସିଲେ; ପାବକଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସତ୍କାରେଣ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ସହଦେଵଂ ଯୁଧାଂ ପତିମ୍। ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତାଂ ପୂଜାଂ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସମ୍ମାନ ସହିତ, ଯୁଦ୍ଧର ମହାନାୟକ ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସହଦେବ, ସେହି ପୂଜାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ହାତରେ ରଖିଲେ।
ମାଦ୍ରୀସୁତସ୍ତତଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଵିଜଯୀ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍। ତ୍ରୈପୁରଂ ସ ଵଶେ କୃତ୍ଵା ରାଜାନମମିତୌଜସମ୍
ତାପରେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ, ବିଜୟୀ ସହଦେବ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ, ତିନି ପୁର ଏବଂ ତାହାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କରିଲେ।
ନିଜଗ୍ରାହ ମହାବାହୁସ୍ତରସା ପୌରଵେଶ୍ଵରମ୍। ଆକୃତିଂ କୌଶିକାଚାର୍ଯଂ ଯତ୍ନେ ମହତା ତତଃ
ବହୁତ ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ତୁରନ୍ତ ପୌରବ ରାଜାଙ୍କୁ ଧରିଲେ, ଯିଏ ଦେଖିବାକୁ କୌଶିକ ଋଷିଙ୍କ ପରି ଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ପ୍ରୟାସ କଲେ।
ଵଶେ ଚକ୍ରେ ମହାବାହୁଃ ସୁରାଷ୍ଟ୍ରାଧିପତିଂ ତଦା। ସୁରାଷ୍ଟ୍ରଵିଷଯସ୍ଥଶ୍ଚ ପ୍ରେଷଯାମାସ ରୁକ୍ମିଣେ
ସେ ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହଦେବ ସୁରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଅଧୀନ କଲେ ଏବଂ ସୁରାଷ୍ଟ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ।
ରାଜ୍ଞେ ଭୋଜକଟସ୍ଥାଯ ମହାମାତ୍ରାଯ ଧୀମତେ। ଭୀଷ୍ମକାଯସ ଧର୍ମାତ୍ମା ସାକ୍ଷାଦିନ୍ଦ୍ରସଖାଯ ଵୈ
ସେ ଭୋଜକଟରେ ବସୁଥିବା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭୀଷ୍ମକ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଖା ଥିଲେ, ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ।
ଚ ଚାସ୍ଯ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ସସୁତଃ ଶାସନଂ ତଦା। ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵଂ ମହାରାଜ ଵାସୁଦେଵମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ସେହି ସମୟରେ, ପ୍ରେମ ସହିତ ଏହି ଆଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମନେ ରଖିଲେ।
ତତଃ ସ ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ପୁନଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଯୁଧାଂ ପତିଃ। ତତଃ ଶୂର୍ପାରକଂ ଚୈଵ ତାଲାକଟମଥାପି ଚ
ତାପରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧର ନାୟକ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ପୁଣି ଯାତ୍ରା କଲେ; ଏହା ପରେ, ଶୂର୍ପାରକ, ତାଳାକଟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଧୀନ କଲେ।
ଵଶେ ଚକ୍ରେ ମହାତେଜା ଦଣ୍ଡକାଂଶ୍ଚ ମହାବଲଃ। ସାଗରଦ୍ଵୀପଵାସାଂଶ୍ଚ ନୃପତୀନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛଯୋନିଜାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହଦେବ ଦଣ୍ଡକ ଓ ସାଗର ଦ୍ୱୀପରେ ଥିବା ବିଦେଶୀ ରାଜାମାନେକୁ ଅଧୀନ କଲେ।
ନିଷାଦାନ୍ପୁରୁଷାଦାଂଶ୍ଚ କର୍ଣପ୍ରାଵରଣାନପି। ଯେ ଚ କାଲମୁଖା ନାମ ନରରାକ୍ଷସଯୋନଯଃ
ସେ ନିଷାଦ, ପୁରୁଷାଦ, କର୍ଣ୍ଣପ୍ରାବରଣ ଏବଂ କାଳମୁଖ ନାମକ ମଣିଷ ଓ ରାକ୍ଷସ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେକୁ ଅଧୀନ କଲେ।
କୃତ୍ସ୍ନଂ କୋଲଗିରିଂ ଚୈଵ ସୁରଭୀପଟ୍ଟନଂ ତଥା। ଦ୍ଵୀପଂ ତାମ୍ରାହ୍ଵଯଂ ଚୈଵ ପର୍ଵତଂ ରାମକଂ ତଥା
ସେ ସମସ୍ତ କୋଳଗିରି, ସୁରଭୀପଟ୍ଟନ, ତାମ୍ର ନାମକ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ରାମକ ପର୍ବତକୁ ଅଧୀନ କଲେ।
ତିମିଙ୍ଗିଲଂ ଚ ସ ନୃପଂ ଵଶେ କୃତ୍ଵା ମହାମତିଃ। ଏକପାଦାଂଶ୍ଚ ପୁରୁଷାନ୍କେରଲାନ୍ଵନଵାସିନଃ
ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ତିମିଙ୍ଗିଳଙ୍କୁ ଅଧୀନ କଲେ, ଏକପାଦ ଲୋକ, କେରଳ ଏବଂ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଅଧୀନ କଲେ।
ନଗରୀଂ ସଞ୍ଜଯନ୍ତୀଂ ଚ ପାଷଣ୍ଡଂ କରହାଟକମ୍। ଦୂତୈରେଵ ଵଶେ ଚକ୍ରେ କରଂ ଚୈନାନଦାପଯତ୍
ସେ ସଞ୍ଜୟନ୍ତୀ ନଗର, ପାଷଣ୍ଡ ଏବଂ କରହାଟକକୁ ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଧୀନ କଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।