ଅଜଯଚ୍ଚାପି ବୀଭତ୍ସୁର୍ଦେଶଂ ଗୁହ୍ଯକରକ୍ଷିତମ୍। ତତ୍ର ଲେଭେ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୌଵର୍ଣାନ୍ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ବୀଭତ୍ସୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା, ସୁନାର ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲଭିଲେ।
ଅଗୃହ୍ଣାଦ୍ଯଜ୍ଞଭୂତ୍ଯର୍ଥଂ ରମଣୀଯାନ୍ମନୋହରାନ୍। ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ରତ୍ନାନି ପାଣ୍ଡଵୋଽଥ ମହାବଲଃ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଓ ମନୋହର ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନେଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଲଭି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯତ୍ସଗଣଂ ତଦା। ତତ୍ର ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଲବ୍ଧ୍ଵା ରାଜନ୍ନଥାର୍ଜୁନଃ
ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା, ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ଲଭିଲେ।
ଵର୍ଷଂ ହିରଣ୍ଵତଂ ନାମ ଵିଵେଶାଥ ମହୀପତେ। ସ ତୁ ଦେଶେଷୁ ରମ୍ଯେଷୁ ଗନ୍ତୁଂ ତତ୍ରୋପଚକ୍ରମେ
ସେ ହିରଣ୍ୟବତ ନାମକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ଭୂପତି। ସେ ସୁନ୍ଦର ଦେଶମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାସାଦଵୃନ୍ଦେଷୁ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାଂ ଶଶୀ ଯଥା। ମହାପଥେଷୁ ରାଜୈନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵତୋ ଯାନ୍ତମର୍ଜୁନମ୍
ପ୍ରାସାଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ସେପରି ମହାପଥରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରାସାଦଵରଶୃଙ୍ଗସ୍ଥାଃ ପରଯା ଵୀର୍ଯଶୋଭଯା। ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ସ୍ରିଯଃ ସର୍ଵାଃ ପାର୍ଥମାତ୍ମଯଶସ୍କରମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାସାଦର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରୁ, ଶକ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ଆଣୁଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ କଲାପଧରଂ ଶୂରଂ ସରଥଂ ସଧନୁଃ କରମ୍। ସଵର୍ମଂ ସକିରୀଟଂ ଵୈ ସଂନଦ୍ଧଂ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧନୁଷ ଧାରୀ, ରଥ, କବଚ, ମୁକୁଟ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ଓ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ସୁକୁମାରଂ ମହାସତ୍ଵଂ ତେଜୋରାଶିମନୁତ୍ତମମ୍। ଶକ୍ରୋପମମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ପରଵାରଣଵାରଣମ୍
ସେ ନରମ ଶରୀର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଶତ୍ରୁ ହାତୀମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରୁଥିବା।
ପଶ୍ଯନ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରୀଗଣାସ୍ତତ୍ର ଶକ୍ତିପାଣିଂ ସ୍ମ ମେନିରେ। ଅଯଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ରଣେଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେଖି, ଭାବିଲେ: 'ଏହିଁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମୀ।'
ଅସ୍ଯ ବାହୁବଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଭଵନ୍ତ୍ଯସୁହୃଦ୍ଗଣାଃ। ଇତି ଵାଚୋ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯସ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ,' ଏଭଳି ପ୍ରେମରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ସସୃଜୁସ୍ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ତୁ ମୁଦା ଯୁକ୍ତାଃ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରତ୍ନୈର୍ଵିଭୂଷଣୈଶ୍ଚୈଵ ଅଭ୍ଯଵର୍ଷଂଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ଅଥ ଜିତ୍ଵା ସମସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମଣିମୁକ୍ତା ଓ ଭୂଷଣର ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ଜିତି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ମଣିହେମପ୍ରବାଲାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ଏତାନି ଲବ୍ଧ୍ଵା ପାର୍ଥୋଽଥ ଶୃଙ୍ଗଵନ୍ତଂ ଗିରିଂ ଯଯୌ
ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ପାଇଁ, ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଲେ।
ଶୃଙ୍ଗଵନ୍ତଂ ଚ କୌରଵ୍ଯଃ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନଃ। ଉତ୍ତରଂ ହରିଵର୍ଷଂ ତୁ ସ ସମାସାଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଫାଲ୍ଗୁନ ଉତ୍ତର ହରିବର୍ଷ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାଂଶ୍ଚୈଵ ଯକ୍ଷେନ୍ଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଵିନିର୍ଜଯନ୍। ତତ୍ର ଲେଭେ ମହାତ୍ମା ଵୈ ଵାସୋ ଦିଵ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଜିତି, ମହାତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଲେ।
କିନ୍ନରଦ୍ରୁମପତ୍ରାଂଶ୍ଚ ତତ୍ର କୃଷ୍ଣାଜିନାନ୍ବହୂନ୍। ଯାଜ୍ଞୀଯାଂସ୍ତାଂସ୍ତଦା ଦିଵ୍ଯାଂସ୍ତତ୍ର ଲେଭେ ଧନଞ୍ଜଯ
ସେଠାରେ ଧନଞ୍ଜୟ ବହୁ କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ କିନ୍ନର ଗଛର ପତ୍ର, ଯାଜ୍ଞିକ ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଲେ।
ଉତ୍ତରଂ ହରିଵର୍ଷଂ ତୁ ସ ସମାସାଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଇଯେଷ ଜେତୁଂ ତଂ ଦେଶଂ ପାକଶାସନନ୍ଦନଃ
ଉତ୍ତର ହରିବର୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ଦେଶକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତ ଏନଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ମହାକାଯା ମହାବଲାଃ। ଦ୍ଵାରପାଲାଃ ସମାସାଦ୍ଯ ହୃଷ୍ଟା ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ତାପରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହୀ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପାର୍ଥ ନେଦଂ ତ୍ଵଯା ଶକ୍ଯଂ ପୁରଂ ଜେତୁଂ କଥଞ୍ଜନ। ଉପାଵର୍ତସ୍ଵ କଲ୍ଯାଣ ପର୍ଯାପ୍ତମିଦମଚ୍ଯୁତ
“ପାର୍ଥ, ଏହି ପୁରକୁ କେହିଭଳି ତୁମେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ଫେରିଯାଅ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଏଠି ତୁମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।”
ଇଦଂ ପୁରଂ ଯଃ ପ୍ରଵିଶେଦ୍ଘ୍ରୁଵଂ ନ ସ ଭଵେନ୍ନରଃ। ପ୍ରୀଯାମହେ ତ୍ଵଯା ଵୀର ପର୍ଯାପ୍ତୋ ଵିଜଯସ୍ତଵୈ
“ଏହି ପୁରକୁ ଯିଏ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମାନବ ରହିପାରେ ନାହିଁ। ଆମେ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ବିଜୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।”
ନ ଚାତ୍ର କିଞ୍ଚିଜ୍ଜେତଵ୍ଯମର୍ଜୁନାତ୍ର ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ। ଉତ୍ତରାଃ କୁରୁଵୋ ହ୍ଯେତେ ନାତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
“ଏଠି ତୁମେ ଦେଖିପାରିବା କିଛି ଜିତିବା ନାହିଁ, ଅର୍ଜୁନ। ଏଠି ଉତ୍ତର କୁରୁମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏଠି କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ।”
ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽପି ହି କୌନ୍ତେଯ ନେହ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି କିଞ୍ଚନ। ନ ହି ମାନୁଷଦେହେନ ଶକ୍ଯମତ୍ରାଭିଵୀକ୍ଷିତୁମ୍
“କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠି କିଛି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ମାନବ ଦେହରେ ଏଠିକୁ ଦେଖିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।”
ଅଥେହ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯଚ୍ଚିକୀର୍ଷସି। ତତ୍ପ୍ରବ୍ରୂହି କରିଷ୍ଯାମୋ ଵଚନାତ୍ତଵ ଭାରତ
“ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠି ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ କହ, ଆମେ ତୁମ କଥା ଅନୁଯାୟୀ କରିଦେବୁ।”
ତତସ୍ତାନବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜନ୍ନର୍ଜୁନଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ। ପାର୍ଥିଵତ୍ଵଂ ଚିକୀର୍ଷାମି ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ହସିହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ଧୀର ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଚାହେଁ।”
ନ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୋ ଦେଶଂ ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯଦି ମାନୁଷୈଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯ ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍କରପଣ୍ଯଂ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍
“ମୁଁ ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷିଦ୍ଧ ଥିଲେ ତୁମ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଯେଉଁ କିଛି ଶୁଳ୍କ ଦେବାଯାଉ, ଦିଅ।”
ନୋ ଚେତ୍କୃଷ୍ଣେନ ସହିତୋ ଯୋଧଯିଷ୍ଯାମି ସାଯକୈଃ'। ତତୋ ଦିଵ୍ଯାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। କ୍ଷୌମାଜିନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ତସ୍ଯ ତେ ପ୍ରଦଦୁଃ କରମ୍
“ନହେଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ତୀର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।” ଏହାପରେ ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଓ ଦିବ୍ୟ କ୍ଷୌମ ଓ ଅଜିନ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଏଵଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଵିଜିତ୍ଯ ଦିଶମୁତ୍ତରାମ୍। ସଙ୍ଗ୍ରାମାନ୍ସୁବହୂନ୍କୃତ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଦସ୍ଯୁଭିସ୍ତଥା
ଏଭଳି, ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଜିତି, ବହୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସହ ବହୁ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ରାଜ୍ଞସ୍ତାନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ତୁ। ଧନାନ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ରାଜାମାନେକୁ ଜିତି, ଶୁଳ୍କ ନେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଧନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିମୁକ୍ତା ନେଲେ।
ହଯାଂସ୍ତିତ୍ତିରିକଲ୍ମାଷାଞ୍ଶୁକପତ୍ରନିଭାନପି। ମଯୂରସଦୃଶାନ୍ଯାନ୍ସର୍ଵାନନିଲରଂହସଃ
ସେ ତିନିପ୍ରକାର ଘୋଡ଼ା— କେହି କଳା ଦାଗ ଥିବା, କେହି ଗାଢ଼ କଳା, କେହି ରେଶମ ପତ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା, ଆଉ କେହି ମୟୂର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସମସ୍ତେ ପବନ ଗତିର ଘୋଡ଼ା ନେଲେ।
ଵୃତଃ ସୁମହତା ରାଜନ୍ବଲେନ ଚତୁରଙ୍ଗିଣା। ଆଜଗାମ ପୁନର୍ଵୀରଃ ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ବଡ଼ ଚାରି ଶାକ୍ତିର ସେନା ସହିତ, ସେ ବୀର ପୁଣି ଶକ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ।