ସେଵିତଂ ଦେଵକଲ୍ପୈଶ୍ଚ ନାରୀଭିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନୈଃ। ତଂ ଜିତ୍ଵା ଚାର୍ଜୁନୋ ରାଜନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ଏହି ଦେଶ ଦେବତା ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା ନାରୀମାନେ ରହୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଦେଶକୁ ଜିତି, ତାହାର ଶାସନ ନିର୍ବାହ କଲେ।
ଆହୃତ୍ଯ ତତ୍ର ରତ୍ନାନି ଦୁର୍ଲଭାନି ତଥାର୍ଜୁନଃ। ପୁନଶ୍ଚ ପରିଵୃତ୍ଯାଥ ମାଧ୍ଯଂ ଦେଶମିଲାଵୃତମ୍
ଅର୍ଜୁନ ସେଠାରୁ ଦୁର୍ଲଭ ରତ୍ନ ଏଣାଇ, ପଛକୁ ଫେରି ମଧ୍ୟ ଦେଶର ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟିକିଲେ।
ଗତ୍ଵା ପ୍ରାଚୀଂ ଦିଶଂ ରାଜନ୍ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ମେରୁମନ୍ଦରଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଶୈଲୋଦାମଭିତୋ ନଦୀମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ସବ୍ୟସାଚୀ ଧନଞ୍ଜୟ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବହୁଥିବା ଏକ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଯେ ତେ କୀଚକଵେଣୂନାଂ ଛାଯାଂ ରମ୍ଯାମୁପାସତେ। କଷାନ୍ଝଷାଂଶ୍ଚ ନଦ୍ଯୌ ତାନ୍ପ୍ରଘସାନ୍ଦୀପ୍ତଵେଣିପାନ୍
ସେଠାରେ କିଚକ ବାଁସ ଛାୟାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ନଦୀର ମାଛ ଓ କୁମିରମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଁସ ତରକାରୀ ଖାଇଥିଲେ।
ପଶୁପାଂଶ୍ଚ କୁଲିନ୍ଦାଂଶ୍ଚ ତଙ୍କଣାନ୍ପରତଙ୍କଣାନ୍। ଏତାନ୍ସମସ୍ତାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଚ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ପଶୁପ, କୁଲିନ୍ଦ, ତଙ୍କଣ ଓ ପରତଙ୍କଣମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ତତୋ ଯଯୌ। ତଂ ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମୁକ୍ତା ନେଇ, ପରେ ମାଲ୍ୟବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଟପି ଆରମ୍ଭ କଲେ ଆଗକୁ ଯିବା।
ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଵର୍ଷଂ ସ୍ଵର୍ଗୋପମଂ ଶୁଚିମ୍। ତତ୍ର ଦେଵୋପମାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାଞ୍ଶୁଭସଂଯୁତାନ୍
ତାପରେ ସେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଶୁଭ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତା ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ତାନ୍ସ୍ଵଵଶେ କୃତ୍ଵା କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ। ଆହୃତ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ରତ୍ନାନ୍ଯସଙ୍ଖ୍ଯାନି ତତସ୍ତତଃ
ସେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ଏକଠା କଲେ।
ନୀଲଂ ନାମ ଗିରିଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ରସ୍ଥାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ। ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁରତିକ୍ରମ୍ଯ ପର୍ଵତଂ ନୀଲମାଯତମ୍
ସେ ନୀଳ ନାମକ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଲେ। ତାପରେ ଜିଷ୍ଣୁ ସେ ବିଶାଳ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଟପିଲେ।
ଵିଵେଶ ରମ୍ଯକଂ ଵର୍ଷଂ ସଙ୍କୀର୍ଣଂ ମିଥୁନୈଃ ଶୁଭୈଃ। ତଂ ଦେଶମଥ ଜିତ୍ଵା ସ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ରମ୍ୟକ ନାମକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଜନ୍ତୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିଲେ। ସେ ଦେଶକୁ ଜିତି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ଅଜଯଚ୍ଚାପି ବୀଭତ୍ସୁର୍ଦେଶଂ ଗୁହ୍ଯକରକ୍ଷିତମ୍। ତତ୍ର ଲେଭେ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୌଵର୍ଣାନ୍ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ବୀଭତ୍ସୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା, ସୁନାର ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲଭିଲେ।
ଅଗୃହ୍ଣାଦ୍ଯଜ୍ଞଭୂତ୍ଯର୍ଥଂ ରମଣୀଯାନ୍ମନୋହରାନ୍। ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ରତ୍ନାନି ପାଣ୍ଡଵୋଽଥ ମହାବଲଃ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଓ ମନୋହର ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନେଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଲଭି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯତ୍ସଗଣଂ ତଦା। ତତ୍ର ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଲବ୍ଧ୍ଵା ରାଜନ୍ନଥାର୍ଜୁନଃ
ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା, ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ଲଭିଲେ।
ଵର୍ଷଂ ହିରଣ୍ଵତଂ ନାମ ଵିଵେଶାଥ ମହୀପତେ। ସ ତୁ ଦେଶେଷୁ ରମ୍ଯେଷୁ ଗନ୍ତୁଂ ତତ୍ରୋପଚକ୍ରମେ
ସେ ହିରଣ୍ୟବତ ନାମକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ଭୂପତି। ସେ ସୁନ୍ଦର ଦେଶମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାସାଦଵୃନ୍ଦେଷୁ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାଂ ଶଶୀ ଯଥା। ମହାପଥେଷୁ ରାଜୈନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵତୋ ଯାନ୍ତମର୍ଜୁନମ୍
ପ୍ରାସାଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ସେପରି ମହାପଥରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରାସାଦଵରଶୃଙ୍ଗସ୍ଥାଃ ପରଯା ଵୀର୍ଯଶୋଭଯା। ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ସ୍ରିଯଃ ସର୍ଵାଃ ପାର୍ଥମାତ୍ମଯଶସ୍କରମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାସାଦର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରୁ, ଶକ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ଆଣୁଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ କଲାପଧରଂ ଶୂରଂ ସରଥଂ ସଧନୁଃ କରମ୍। ସଵର୍ମଂ ସକିରୀଟଂ ଵୈ ସଂନଦ୍ଧଂ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧନୁଷ ଧାରୀ, ରଥ, କବଚ, ମୁକୁଟ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ଓ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ସୁକୁମାରଂ ମହାସତ୍ଵଂ ତେଜୋରାଶିମନୁତ୍ତମମ୍। ଶକ୍ରୋପମମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ପରଵାରଣଵାରଣମ୍
ସେ ନରମ ଶରୀର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଶତ୍ରୁ ହାତୀମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରୁଥିବା।
ପଶ୍ଯନ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରୀଗଣାସ୍ତତ୍ର ଶକ୍ତିପାଣିଂ ସ୍ମ ମେନିରେ। ଅଯଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ରଣେଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେଖି, ଭାବିଲେ: 'ଏହିଁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମୀ।'
ଅସ୍ଯ ବାହୁବଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଭଵନ୍ତ୍ଯସୁହୃଦ୍ଗଣାଃ। ଇତି ଵାଚୋ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯସ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ,' ଏଭଳି ପ୍ରେମରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ ସସୃଜୁସ୍ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ତୁ ମୁଦା ଯୁକ୍ତାଃ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଓ କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ରତ୍ନୈର୍ଵିଭୂଷଣୈଶ୍ଚୈଵ ଅଭ୍ଯଵର୍ଷଂଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ଅଥ ଜିତ୍ଵା ସମସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମଣିମୁକ୍ତା ଓ ଭୂଷଣର ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ଜିତି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ମଣିହେମପ୍ରବାଲାନି ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ଏତାନି ଲବ୍ଧ୍ଵା ପାର୍ଥୋଽଥ ଶୃଙ୍ଗଵନ୍ତଂ ଗିରିଂ ଯଯୌ
ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ପାଇଁ, ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଲେ।
ଶୃଙ୍ଗଵନ୍ତଂ ଚ କୌରଵ୍ଯଃ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନଃ। ଉତ୍ତରଂ ହରିଵର୍ଷଂ ତୁ ସ ସମାସାଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଶୃଙ୍ଗବନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଫାଲ୍ଗୁନ ଉତ୍ତର ହରିବର୍ଷ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାଂଶ୍ଚୈଵ ଯକ୍ଷେନ୍ଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଵିନିର୍ଜଯନ୍। ତତ୍ର ଲେଭେ ମହାତ୍ମା ଵୈ ଵାସୋ ଦିଵ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଜିତି, ମହାତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଲେ।
କିନ୍ନରଦ୍ରୁମପତ୍ରାଂଶ୍ଚ ତତ୍ର କୃଷ୍ଣାଜିନାନ୍ବହୂନ୍। ଯାଜ୍ଞୀଯାଂସ୍ତାଂସ୍ତଦା ଦିଵ୍ଯାଂସ୍ତତ୍ର ଲେଭେ ଧନଞ୍ଜଯ
ସେଠାରେ ଧନଞ୍ଜୟ ବହୁ କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ କିନ୍ନର ଗଛର ପତ୍ର, ଯାଜ୍ଞିକ ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପାଇଲେ।
ଉତ୍ତରଂ ହରିଵର୍ଷଂ ତୁ ସ ସମାସାଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଇଯେଷ ଜେତୁଂ ତଂ ଦେଶଂ ପାକଶାସନନ୍ଦନଃ
ଉତ୍ତର ହରିବର୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ସେଇ ଦେଶକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତ ଏନଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ମହାକାଯା ମହାବଲାଃ। ଦ୍ଵାରପାଲାଃ ସମାସାଦ୍ଯ ହୃଷ୍ଟା ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ତାପରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହୀ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପାର୍ଥ ନେଦଂ ତ୍ଵଯା ଶକ୍ଯଂ ପୁରଂ ଜେତୁଂ କଥଞ୍ଜନ। ଉପାଵର୍ତସ୍ଵ କଲ୍ଯାଣ ପର୍ଯାପ୍ତମିଦମଚ୍ଯୁତ
“ପାର୍ଥ, ଏହି ପୁରକୁ କେହିଭଳି ତୁମେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ଫେରିଯାଅ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଏଠି ତୁମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।”
ଇଦଂ ପୁରଂ ଯଃ ପ୍ରଵିଶେଦ୍ଘ୍ରୁଵଂ ନ ସ ଭଵେନ୍ନରଃ। ପ୍ରୀଯାମହେ ତ୍ଵଯା ଵୀର ପର୍ଯାପ୍ତୋ ଵିଜଯସ୍ତଵୈ
“ଏହି ପୁରକୁ ଯିଏ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମାନବ ରହିପାରେ ନାହିଁ। ଆମେ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ବିଜୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।”