ହୈମପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟାଂ ସୌଵର୍ଣଜଲଜାକୁଲାମ୍। ହୈମପଙ୍କାଂ ହୈମଜଲାଂ ସୌଵର୍ଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵାଲୁକାମ୍
ସେ ନଦୀ ସୁନା ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନା ଶପ୍ପଳ ଓ ଲୋଟସ ଫୁଲ ଥିଲା, ସୁନା ମାଟି, ସୁନା ଜଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ବାଲି ଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ମୁପିଷ୍ପିତୈଃ ପୂର୍ଣାଂ ସୌଵର୍ଣକୁସୁମୋତ୍ପଲୈଃ। କ୍ଵଚିତ୍ତୀରରୁହୈଃ କୀର୍ଣାଂ ହୈମପୁଷ୍ପୈଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସେ ନଦୀ ସୁନା ଫୁଲ ଓ ଉତ୍କଳ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କେଉଁଠି କୂଳ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛରୁ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟମାନେ ରହିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥୈଶ୍ଚ ରୁକ୍ମସୋପାନୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୁତାମ୍। ଵିମଲୈର୍ମଣିଜାଲୈଶ୍ଚ ନୃତ୍ତଗୀତରଵୈର୍ଯୁତାମ୍
ସେ ନଦୀର କୂଳ ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ସୁନା ଶିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ମଣିର ଜାଲ ଓ ନୃତ୍ୟ-ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଅନୁରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା।
ଦୀପ୍ତୈର୍ହେମଵିତାନୈଶ୍ଚ ସମନ୍ତାଚ୍ଛୋଭିତାଂ ଶୁଭାମ୍। ତଥାଵିଧାଂ ନଦୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥସ୍ତାଂ ପ୍ରଶଶଂସ ହ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶୁଭ୍ର ନଦୀକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷମଵାପ ଚ। ଦର୍ଶନୀଯାଂ ନଦୀତୀରେ ପୁରୁଷାନ୍ସୁମନୋହରାନ୍
ହେ ରାଜା, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ନଦୀକୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ସେହି ନଦୀକୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ତାହାର କୂଳରେ ଅତି ମନୋହର ମଣିଷମାନେ ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ନଦୀସଲିଲାହାରାନ୍ସଦାରାନମରୋପମାନ୍। ନିତ୍ଯଂ ସୁଖମୁଦା ଯୁକ୍ତାନ୍ସର୍ଵାଲଙ୍କାରଶୋଭିତାନ୍
ସେ ମଣିଷମାନେ ନଦୀର ଜଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବତା ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ରହୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ତେଭ୍ଯୋ ବହୂନି ରତ୍ନାନି ତଦା ଲେଭେ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଦିଵ୍ଯଜମ୍ବୂଫଲଂ ହୈମଂ ଭୂଷଣାନି ଚ ପେଶଲମ୍
ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନଞ୍ଜୟ ଅନେକ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ସୁନା ଜମ୍ବୁ ଫଳ ଓ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ଦୁର୍ଲଭାନ୍ପାର୍ଥଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦିଶମ୍। ନାଗାନାଂ ରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯଶ୍ଚ ପୁନସ୍ତତଃ
ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଧନସମ୍ପଦ ଲାଗି ଅର୍ଜୁନ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ନାଗମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ।
ତତୋ ଗନ୍ଵା ମହାରାଜ ଵାରୁଣୀଂ ପାକଶାସନିଃ। ଗନ୍ଧମାଦନମାସାଦ୍ଯ ତତସ୍ତାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ବାରୁଣୀକୁ ଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ସେ ଦେଶମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ତଂ ଗନ୍ଧମାଦନଂ ରାଜନ୍ନତିକ୍ରମ୍ଯ ତତୋଽର୍ଜୁନଃ। କେତୁମାଲଂ ଦଦର୍ଶାଥ ଵର୍ଷଂ ରତ୍ନସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅର୍ଜୁନ କେତୁମାଳ ନାମକ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ।
ସେଵିତଂ ଦେଵକଲ୍ପୈଶ୍ଚ ନାରୀଭିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନୈଃ। ତଂ ଜିତ୍ଵା ଚାର୍ଜୁନୋ ରାଜନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ଏହି ଦେଶ ଦେବତା ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା ନାରୀମାନେ ରହୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଦେଶକୁ ଜିତି, ତାହାର ଶାସନ ନିର୍ବାହ କଲେ।
ଆହୃତ୍ଯ ତତ୍ର ରତ୍ନାନି ଦୁର୍ଲଭାନି ତଥାର୍ଜୁନଃ। ପୁନଶ୍ଚ ପରିଵୃତ୍ଯାଥ ମାଧ୍ଯଂ ଦେଶମିଲାଵୃତମ୍
ଅର୍ଜୁନ ସେଠାରୁ ଦୁର୍ଲଭ ରତ୍ନ ଏଣାଇ, ପଛକୁ ଫେରି ମଧ୍ୟ ଦେଶର ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟିକିଲେ।
ଗତ୍ଵା ପ୍ରାଚୀଂ ଦିଶଂ ରାଜନ୍ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ମେରୁମନ୍ଦରଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଶୈଲୋଦାମଭିତୋ ନଦୀମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ସବ୍ୟସାଚୀ ଧନଞ୍ଜୟ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବହୁଥିବା ଏକ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଯେ ତେ କୀଚକଵେଣୂନାଂ ଛାଯାଂ ରମ୍ଯାମୁପାସତେ। କଷାନ୍ଝଷାଂଶ୍ଚ ନଦ୍ଯୌ ତାନ୍ପ୍ରଘସାନ୍ଦୀପ୍ତଵେଣିପାନ୍
ସେଠାରେ କିଚକ ବାଁସ ଛାୟାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ନଦୀର ମାଛ ଓ କୁମିରମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଁସ ତରକାରୀ ଖାଇଥିଲେ।
ପଶୁପାଂଶ୍ଚ କୁଲିନ୍ଦାଂଶ୍ଚ ତଙ୍କଣାନ୍ପରତଙ୍କଣାନ୍। ଏତାନ୍ସମସ୍ତାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଚ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ପଶୁପ, କୁଲିନ୍ଦ, ତଙ୍କଣ ଓ ପରତଙ୍କଣମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ତତୋ ଯଯୌ। ତଂ ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମୁକ୍ତା ନେଇ, ପରେ ମାଲ୍ୟବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଟପି ଆରମ୍ଭ କଲେ ଆଗକୁ ଯିବା।
ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଵର୍ଷଂ ସ୍ଵର୍ଗୋପମଂ ଶୁଚିମ୍। ତତ୍ର ଦେଵୋପମାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାଞ୍ଶୁଭସଂଯୁତାନ୍
ତାପରେ ସେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଶୁଭ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତା ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ତାନ୍ସ୍ଵଵଶେ କୃତ୍ଵା କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ। ଆହୃତ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ରତ୍ନାନ୍ଯସଙ୍ଖ୍ଯାନି ତତସ୍ତତଃ
ସେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ଏକଠା କଲେ।
ନୀଲଂ ନାମ ଗିରିଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ରସ୍ଥାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ। ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁରତିକ୍ରମ୍ଯ ପର୍ଵତଂ ନୀଲମାଯତମ୍
ସେ ନୀଳ ନାମକ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଲେ। ତାପରେ ଜିଷ୍ଣୁ ସେ ବିଶାଳ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଟପିଲେ।
ଵିଵେଶ ରମ୍ଯକଂ ଵର୍ଷଂ ସଙ୍କୀର୍ଣଂ ମିଥୁନୈଃ ଶୁଭୈଃ। ତଂ ଦେଶମଥ ଜିତ୍ଵା ସ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ରମ୍ୟକ ନାମକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଜନ୍ତୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିଲେ। ସେ ଦେଶକୁ ଜିତି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ଅଜଯଚ୍ଚାପି ବୀଭତ୍ସୁର୍ଦେଶଂ ଗୁହ୍ଯକରକ୍ଷିତମ୍। ତତ୍ର ଲେଭେ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୌଵର୍ଣାନ୍ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ବୀଭତ୍ସୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା, ସୁନାର ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲଭିଲେ।
ଅଗୃହ୍ଣାଦ୍ଯଜ୍ଞଭୂତ୍ଯର୍ଥଂ ରମଣୀଯାନ୍ମନୋହରାନ୍। ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ରତ୍ନାନି ପାଣ୍ଡଵୋଽଥ ମହାବଲଃ
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଓ ମନୋହର ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନେଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଲଭି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯତ୍ସଗଣଂ ତଦା। ତତ୍ର ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଲବ୍ଧ୍ଵା ରାଜନ୍ନଥାର୍ଜୁନଃ
ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ। ସେଠାରେ, ରାଜା, ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ଲଭିଲେ।
ଵର୍ଷଂ ହିରଣ୍ଵତଂ ନାମ ଵିଵେଶାଥ ମହୀପତେ। ସ ତୁ ଦେଶେଷୁ ରମ୍ଯେଷୁ ଗନ୍ତୁଂ ତତ୍ରୋପଚକ୍ରମେ
ସେ ହିରଣ୍ୟବତ ନାମକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ଭୂପତି। ସେ ସୁନ୍ଦର ଦେଶମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମଧ୍ଯେ ପ୍ରାସାଦଵୃନ୍ଦେଷୁ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାଂ ଶଶୀ ଯଥା। ମହାପଥେଷୁ ରାଜୈନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵତୋ ଯାନ୍ତମର୍ଜୁନମ୍
ପ୍ରାସାଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ସେପରି ମହାପଥରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରାସାଦଵରଶୃଙ୍ଗସ୍ଥାଃ ପରଯା ଵୀର୍ଯଶୋଭଯା। ଦଦୃଶୁସ୍ତଂ ସ୍ରିଯଃ ସର୍ଵାଃ ପାର୍ଥମାତ୍ମଯଶସ୍କରମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାସାଦର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରୁ, ଶକ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ଆଣୁଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଂ କଲାପଧରଂ ଶୂରଂ ସରଥଂ ସଧନୁଃ କରମ୍। ସଵର୍ମଂ ସକିରୀଟଂ ଵୈ ସଂନଦ୍ଧଂ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧନୁଷ ଧାରୀ, ରଥ, କବଚ, ମୁକୁଟ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ଓ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ସୁକୁମାରଂ ମହାସତ୍ଵଂ ତେଜୋରାଶିମନୁତ୍ତମମ୍। ଶକ୍ରୋପମମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ପରଵାରଣଵାରଣମ୍
ସେ ନରମ ଶରୀର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଶତ୍ରୁ ହାତୀମାନେଙ୍କୁ ବଶ କରୁଥିବା।
ପଶ୍ଯନ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରୀଗଣାସ୍ତତ୍ର ଶକ୍ତିପାଣିଂ ସ୍ମ ମେନିରେ। ଅଯଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ରଣେଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେଖି, ଭାବିଲେ: 'ଏହିଁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମୀ।'
ଅସ୍ଯ ବାହୁବଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଭଵନ୍ତ୍ଯସୁହୃଦ୍ଗଣାଃ। ଇତି ଵାଚୋ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯସ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ,' ଏଭଳି ପ୍ରେମରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।