ସ୍ଵର୍ଗମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତମୁଚ୍ଛ୍ରାଯେଣ ମହାଗିରିମ୍। ଅଗମ୍ଯଂ ମନସାପ୍ଯନ୍ଯୈର୍ନଦୀଵୃକ୍ଷସମନ୍ଵିତମ୍
ଏହି ମହାପାହାଡ଼ ଉଚ୍ଚତାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁଛି, ନଦୀ ଓ ଗଛରେ ଭରିଆ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ।
ନାନାଵିହଗସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ନାଦିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟା ଫଲ୍ଗୁନୋ ମେରୁଂ ପ୍ରୀତିମାନଭଵତ୍ତଦା
ନାନା ପ୍ରକାର ମନୋହର ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଫଳ୍ଗୁନ ମେରୁକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ମେରୋରିଲାଵୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵତଃ ପରିମଣ୍ଡିତମ୍। ମେରୋସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଜମ୍ବୂର୍ନାମ ଵନସ୍ପତିଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ଦିବ୍ୟ ଇଳାବୃତ ଅଞ୍ଚଳ ସବୁଦିଗରେ ଶୋଭିତ; ମେରୁର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜାମ୍ବୁ ନାମକ ବୃକ୍ଷ ଅଛି।
ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲୋପେଵଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତଃ। ଆସ୍ଵର୍ଗମୁଚ୍ଛ୍ରିତା ରାଜଂସ୍ତସ୍ଯ ଶାଖା ଵନସ୍ପତେଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଆ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି; ଏହାର ଶାଖାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଁଚାଇ ଅଛି, ରାଜନ।
ଯସ୍ଯ ନାମ୍ନା ତ୍ଵିଦଂ ଦ୍ଵୀପଂ ଜନ୍ବୂଦ୍ଵୀପମିତି ସ୍ମୃତମ୍। ତାଂ ଚ ଜମ୍ବୂଂ ଦଦର୍ଶାଥ ସଵ୍ଯସାଚୀ ପରନ୍ତପଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷର ନାମରୁ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ 'ଜାମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ; ସବ୍ୟସାଚୀ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ସେ ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽପ୍ରତିମୌ ଲୋକେ ଜମ୍ବୂଂ ମେରୁଂ ଚ ସଂସ୍ଥିତୌ। ପ୍ରତୀମାନଭଵଦ୍ରାଜନ୍ସର୍ଵତଃ ସ ଵିଲୋକଯନ୍
ସେ ଦୁଇଟି ଅପୂର୍ବ—ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷ ଓ ମେରୁ ପାହାଡ଼—କୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ରାଜା ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ।
ତତ୍ର ଲେଭେ ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ଚାରଣୈଃ। ରତ୍ନାନି ବହୁସାହସ୍ରଂ ଦତ୍ତାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେବତା Tulya ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଚାରଣମାନଙ୍କଠାରୁ ହଜାର ହଜାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ଵାସାଂସି ଚ ମହାର୍ହାଣି ତତ୍ର ଲବ୍ଧ୍ଵାଽର୍ଜୁନସ୍ତଦା। ଆମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯଜ୍ଞମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵୈ ଗୁରୋଃ
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଥାଦାଯ ବହୂନ୍ରତ୍ନାନ୍ଗମନାଯଯୋପଚକ୍ରମେ। ମେରୁଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରଵତପ୍ରଵରଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଅନେକ ରତ୍ନ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୌ ଜମ୍ବୂନଦୀତୀରେ ନଦୀଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଵିଲୋକଯନ୍। ସ ତାଂ ମନୋରମାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଜମ୍ବୂସ୍ଵାଦୁରସାଵହାମ୍
ସେ ଜମ୍ବୁ ନଦୀର କୂଳ ଧାରି ଚାଲିଲେ, ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୋହର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଜଳ ଜମ୍ବୁ ଫଳ ଭଳି ମିଠା।
ହୈମପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟାଂ ସୌଵର୍ଣଜଲଜାକୁଲାମ୍। ହୈମପଙ୍କାଂ ହୈମଜଲାଂ ସୌଵର୍ଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵାଲୁକାମ୍
ସେ ନଦୀ ସୁନା ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନା ଶପ୍ପଳ ଓ ଲୋଟସ ଫୁଲ ଥିଲା, ସୁନା ମାଟି, ସୁନା ଜଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ବାଲି ଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ମୁପିଷ୍ପିତୈଃ ପୂର୍ଣାଂ ସୌଵର୍ଣକୁସୁମୋତ୍ପଲୈଃ। କ୍ଵଚିତ୍ତୀରରୁହୈଃ କୀର୍ଣାଂ ହୈମପୁଷ୍ପୈଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସେ ନଦୀ ସୁନା ଫୁଲ ଓ ଉତ୍କଳ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କେଉଁଠି କୂଳ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛରୁ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟମାନେ ରହିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥୈଶ୍ଚ ରୁକ୍ମସୋପାନୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୁତାମ୍। ଵିମଲୈର୍ମଣିଜାଲୈଶ୍ଚ ନୃତ୍ତଗୀତରଵୈର୍ଯୁତାମ୍
ସେ ନଦୀର କୂଳ ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ସୁନା ଶିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ମଣିର ଜାଲ ଓ ନୃତ୍ୟ-ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଅନୁରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା।
ଦୀପ୍ତୈର୍ହେମଵିତାନୈଶ୍ଚ ସମନ୍ତାଚ୍ଛୋଭିତାଂ ଶୁଭାମ୍। ତଥାଵିଧାଂ ନଦୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥସ୍ତାଂ ପ୍ରଶଶଂସ ହ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶୁଭ୍ର ନଦୀକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷମଵାପ ଚ। ଦର୍ଶନୀଯାଂ ନଦୀତୀରେ ପୁରୁଷାନ୍ସୁମନୋହରାନ୍
ହେ ରାଜା, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ନଦୀକୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ସେହି ନଦୀକୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ତାହାର କୂଳରେ ଅତି ମନୋହର ମଣିଷମାନେ ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ନଦୀସଲିଲାହାରାନ୍ସଦାରାନମରୋପମାନ୍। ନିତ୍ଯଂ ସୁଖମୁଦା ଯୁକ୍ତାନ୍ସର୍ଵାଲଙ୍କାରଶୋଭିତାନ୍
ସେ ମଣିଷମାନେ ନଦୀର ଜଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବତା ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ରହୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ତେଭ୍ଯୋ ବହୂନି ରତ୍ନାନି ତଦା ଲେଭେ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଦିଵ୍ଯଜମ୍ବୂଫଲଂ ହୈମଂ ଭୂଷଣାନି ଚ ପେଶଲମ୍
ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନଞ୍ଜୟ ଅନେକ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ସୁନା ଜମ୍ବୁ ଫଳ ଓ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ଦୁର୍ଲଭାନ୍ପାର୍ଥଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦିଶମ୍। ନାଗାନାଂ ରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯଶ୍ଚ ପୁନସ୍ତତଃ
ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଧନସମ୍ପଦ ଲାଗି ଅର୍ଜୁନ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ନାଗମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ।
ତତୋ ଗନ୍ଵା ମହାରାଜ ଵାରୁଣୀଂ ପାକଶାସନିଃ। ଗନ୍ଧମାଦନମାସାଦ୍ଯ ତତସ୍ତାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ବାରୁଣୀକୁ ଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ସେ ଦେଶମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ତଂ ଗନ୍ଧମାଦନଂ ରାଜନ୍ନତିକ୍ରମ୍ଯ ତତୋଽର୍ଜୁନଃ। କେତୁମାଲଂ ଦଦର୍ଶାଥ ଵର୍ଷଂ ରତ୍ନସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅର୍ଜୁନ କେତୁମାଳ ନାମକ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ।
ସେଵିତଂ ଦେଵକଲ୍ପୈଶ୍ଚ ନାରୀଭିଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନୈଃ। ତଂ ଜିତ୍ଵା ଚାର୍ଜୁନୋ ରାଜନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ଏହି ଦେଶ ଦେବତା ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା ନାରୀମାନେ ରହୁଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଦେଶକୁ ଜିତି, ତାହାର ଶାସନ ନିର୍ବାହ କଲେ।
ଆହୃତ୍ଯ ତତ୍ର ରତ୍ନାନି ଦୁର୍ଲଭାନି ତଥାର୍ଜୁନଃ। ପୁନଶ୍ଚ ପରିଵୃତ୍ଯାଥ ମାଧ୍ଯଂ ଦେଶମିଲାଵୃତମ୍
ଅର୍ଜୁନ ସେଠାରୁ ଦୁର୍ଲଭ ରତ୍ନ ଏଣାଇ, ପଛକୁ ଫେରି ମଧ୍ୟ ଦେଶର ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟିକିଲେ।
ଗତ୍ଵା ପ୍ରାଚୀଂ ଦିଶଂ ରାଜନ୍ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ମେରୁମନ୍ଦରଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଶୈଲୋଦାମଭିତୋ ନଦୀମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ସବ୍ୟସାଚୀ ଧନଞ୍ଜୟ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବହୁଥିବା ଏକ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଯେ ତେ କୀଚକଵେଣୂନାଂ ଛାଯାଂ ରମ୍ଯାମୁପାସତେ। କଷାନ୍ଝଷାଂଶ୍ଚ ନଦ୍ଯୌ ତାନ୍ପ୍ରଘସାନ୍ଦୀପ୍ତଵେଣିପାନ୍
ସେଠାରେ କିଚକ ବାଁସ ଛାୟାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ନଦୀର ମାଛ ଓ କୁମିରମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଁସ ତରକାରୀ ଖାଇଥିଲେ।
ପଶୁପାଂଶ୍ଚ କୁଲିନ୍ଦାଂଶ୍ଚ ତଙ୍କଣାନ୍ପରତଙ୍କଣାନ୍। ଏତାନ୍ସମସ୍ତାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଚ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ପଶୁପ, କୁଲିନ୍ଦ, ତଙ୍କଣ ଓ ପରତଙ୍କଣମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ତତୋ ଯଯୌ। ତଂ ମାଲ୍ଯଵନ୍ତଂ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମୁକ୍ତା ନେଇ, ପରେ ମାଲ୍ୟବନ୍ତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ଟପି ଆରମ୍ଭ କଲେ ଆଗକୁ ଯିବା।
ଭଦ୍ରାଶ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଵର୍ଷଂ ସ୍ଵର୍ଗୋପମଂ ଶୁଚିମ୍। ତତ୍ର ଦେଵୋପମାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାଞ୍ଶୁଭସଂଯୁତାନ୍
ତାପରେ ସେ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ନାମକ ଶୁଭ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତା ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜିତ୍ଵା ତାନ୍ସ୍ଵଵଶେ କୃତ୍ଵା କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ। ଆହୃତ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ରତ୍ନାନ୍ଯସଙ୍ଖ୍ଯାନି ତତସ୍ତତଃ
ସେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତି, ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ମଣିମୁକ୍ତା ଏକଠା କଲେ।
ନୀଲଂ ନାମ ଗିରିଂ ଗତ୍ଵା ତତ୍ରସ୍ଥାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ। ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁରତିକ୍ରମ୍ଯ ପର୍ଵତଂ ନୀଲମାଯତମ୍
ସେ ନୀଳ ନାମକ ପର୍ବତକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଲେ। ତାପରେ ଜିଷ୍ଣୁ ସେ ବିଶାଳ ନୀଳ ପର୍ବତକୁ ଟପିଲେ।
ଵିଵେଶ ରମ୍ଯକଂ ଵର୍ଷଂ ସଙ୍କୀର୍ଣଂ ମିଥୁନୈଃ ଶୁଭୈଃ। ତଂ ଦେଶମଥ ଜିତ୍ଵା ସ କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ରମ୍ୟକ ନାମକ ଦେଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଜନ୍ତୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଥିଲେ। ସେ ଦେଶକୁ ଜିତି, ଦେୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।