ତାନ୍ସର୍ଵାସ୍ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଥ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ଧନଞ୍ଜଯଟଃ। ଵଶେ ଚକ୍ରେ ସ ରତ୍ନାନି ଲେଭେ ଚ ସୁବହୂନି ଚ
ଏହି ସବୁ ଦେଖି ଧନଞ୍ଜୟ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଲେ ଏବଂ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲାଗିଲେ।
ତତୋ ନିଷଧମାସାଦ୍ଯ ଗିରିସ୍ଥାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ। ଅଥ ରାଜନ୍ନତିକ୍ରମ୍ଯ ନିଷଧଂ ଶୈଲମାଯତମ୍
ତାପରେ ସେ ନିଷଧ ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାହାକୁ ଜିତିଲେ; ରାଜା, ଏହି ଉତ୍ତଳ ନିଷଧ ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି,
ଵିଵେଶ ମଧ୍ଯମଂ ଵର୍ଷଂ ପାର୍ଥୋ ଦିଵ୍ଯମିଲାଵୃତମ୍। ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯୋପମାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାନ୍ଦେଵଦର୍ଶନାନ୍
ପାର୍ଥ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ ମଧ୍ୟମ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେଠାରେ ଦେବତା ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଦେଖା ଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାନ୍ସୁଭଗାନ୍ସ ଦଦର୍ଶ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସଦନାନି ଚ ଶୁଭ୍ରାଣି ନାରୀଶ୍ଚାପ୍ସରସଂନିଭାଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଓ ଶୁଭ ଜୀବମାନେ, ଶୁଭ୍ର ଘର ଓ ଅପ୍ସରା ସମାନ ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନଜଯଦ୍ରମ୍ଯାନ୍ସ ତୈଶ୍ଚ ଦଦୃଶେ ତଦା। ଜିତ୍ଵା ଚ ତାନ୍ମହାଭାଗାନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଜନମାନେକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେକୁ ଜିତି, ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଲେ।
ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ଦିଵ୍ଯାନି ଭୂଷଣାନ୍ଯାସନୈଃ ସହ। ଉଦୀଚୀମଥ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯଯୌ ପାର୍ଥୋ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ, ଭୂଷଣ ଓ ଆସନ ନେଇ, ପାର୍ଥ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାପରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର।
ସ ଦଦର୍ଶ ତତୋ ମେରୁଂ ଶିଖରୀଣାଂ ପ୍ରଭୁଂ ମହତ୍। ତଂ କାଞ୍ଚନମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଵଣଂ ଦୁରାସଦମ୍
ତାପରେ ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ, ଶିଖରମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ବିଶାଳ, ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଚାରିପଟେ ଏକାକାର, ଯାହାକୁ ପହଞ୍ଚିବା କଠିନ।
ଉନ୍ନତଂ ଶତସାହସ୍ରଂ ଯୋଜନାନାଂ ତୁ ସୁସ୍ଥିତମ୍। ଜ୍ଵଲନ୍ତମଚଲଂ ମେରୁଂ ତେଜୋରାଶିମନୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଶତ ହଜାର ଯୋଜନ ଉଁଚା, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିତ, ତେଜର ଅପୂର୍ବ ଆଲୋକରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ।
ଆକ୍ଷିପନ୍ତଂ ପ୍ରଭାଂ ଭାନୋଃ ସ୍ଵଶୃଙ୍ଗୈଃ କାଞ୍ଚନୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ। କାଞ୍ଚନାଭରଣଂ ଦିଵ୍ଯଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତମ୍
ତାହାର ସୁନା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଛି, ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରୁଛନ୍ତି।
ଅପ୍ରମେଯମନାଧୃଷ୍ଯମଧର୍ମବହୁଲୈର୍ଜନୈଃ। ଵ୍ଯାଲୈରାଚରିତଂ ଧୋରୈର୍ଦିଵ୍ଯୌଷଧିଵିଦୀପିତମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼ ଅପରିମିତ, ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅପରାଜୟ, ସାପ ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁମାନେ ବସିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଔଷଧିର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସ୍ଵର୍ଗମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତମୁଚ୍ଛ୍ରାଯେଣ ମହାଗିରିମ୍। ଅଗମ୍ଯଂ ମନସାପ୍ଯନ୍ଯୈର୍ନଦୀଵୃକ୍ଷସମନ୍ଵିତମ୍
ଏହି ମହାପାହାଡ଼ ଉଚ୍ଚତାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁଛି, ନଦୀ ଓ ଗଛରେ ଭରିଆ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ।
ନାନାଵିହଗସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ନାଦିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟା ଫଲ୍ଗୁନୋ ମେରୁଂ ପ୍ରୀତିମାନଭଵତ୍ତଦା
ନାନା ପ୍ରକାର ମନୋହର ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଫଳ୍ଗୁନ ମେରୁକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ମେରୋରିଲାଵୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵତଃ ପରିମଣ୍ଡିତମ୍। ମେରୋସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଜମ୍ବୂର୍ନାମ ଵନସ୍ପତିଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ଦିବ୍ୟ ଇଳାବୃତ ଅଞ୍ଚଳ ସବୁଦିଗରେ ଶୋଭିତ; ମେରୁର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜାମ୍ବୁ ନାମକ ବୃକ୍ଷ ଅଛି।
ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲୋପେଵଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତଃ। ଆସ୍ଵର୍ଗମୁଚ୍ଛ୍ରିତା ରାଜଂସ୍ତସ୍ଯ ଶାଖା ଵନସ୍ପତେଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଆ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି; ଏହାର ଶାଖାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଁଚାଇ ଅଛି, ରାଜନ।
ଯସ୍ଯ ନାମ୍ନା ତ୍ଵିଦଂ ଦ୍ଵୀପଂ ଜନ୍ବୂଦ୍ଵୀପମିତି ସ୍ମୃତମ୍। ତାଂ ଚ ଜମ୍ବୂଂ ଦଦର୍ଶାଥ ସଵ୍ଯସାଚୀ ପରନ୍ତପଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷର ନାମରୁ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ 'ଜାମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ; ସବ୍ୟସାଚୀ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ସେ ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽପ୍ରତିମୌ ଲୋକେ ଜମ୍ବୂଂ ମେରୁଂ ଚ ସଂସ୍ଥିତୌ। ପ୍ରତୀମାନଭଵଦ୍ରାଜନ୍ସର୍ଵତଃ ସ ଵିଲୋକଯନ୍
ସେ ଦୁଇଟି ଅପୂର୍ବ—ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷ ଓ ମେରୁ ପାହାଡ଼—କୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ରାଜା ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ।
ତତ୍ର ଲେଭେ ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ଚାରଣୈଃ। ରତ୍ନାନି ବହୁସାହସ୍ରଂ ଦତ୍ତାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେବତା Tulya ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଚାରଣମାନଙ୍କଠାରୁ ହଜାର ହଜାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ଵାସାଂସି ଚ ମହାର୍ହାଣି ତତ୍ର ଲବ୍ଧ୍ଵାଽର୍ଜୁନସ୍ତଦା। ଆମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯଜ୍ଞମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵୈ ଗୁରୋଃ
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଥାଦାଯ ବହୂନ୍ରତ୍ନାନ୍ଗମନାଯଯୋପଚକ୍ରମେ। ମେରୁଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରଵତପ୍ରଵରଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଅନେକ ରତ୍ନ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୌ ଜମ୍ବୂନଦୀତୀରେ ନଦୀଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଵିଲୋକଯନ୍। ସ ତାଂ ମନୋରମାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଜମ୍ବୂସ୍ଵାଦୁରସାଵହାମ୍
ସେ ଜମ୍ବୁ ନଦୀର କୂଳ ଧାରି ଚାଲିଲେ, ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୋହର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଜଳ ଜମ୍ବୁ ଫଳ ଭଳି ମିଠା।
ହୈମପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟାଂ ସୌଵର୍ଣଜଲଜାକୁଲାମ୍। ହୈମପଙ୍କାଂ ହୈମଜଲାଂ ସୌଵର୍ଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵାଲୁକାମ୍
ସେ ନଦୀ ସୁନା ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନା ଶପ୍ପଳ ଓ ଲୋଟସ ଫୁଲ ଥିଲା, ସୁନା ମାଟି, ସୁନା ଜଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ବାଲି ଥିଲା।
କ୍ଵଚିତ୍ମୁପିଷ୍ପିତୈଃ ପୂର୍ଣାଂ ସୌଵର୍ଣକୁସୁମୋତ୍ପଲୈଃ। କ୍ଵଚିତ୍ତୀରରୁହୈଃ କୀର୍ଣାଂ ହୈମପୁଷ୍ପୈଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସେ ନଦୀ ସୁନା ଫୁଲ ଓ ଉତ୍କଳ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଆଉ କେଉଁଠି କେଉଁଠି କୂଳ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛରୁ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟମାନେ ରହିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥୈଶ୍ଚ ରୁକ୍ମସୋପାନୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୁତାମ୍। ଵିମଲୈର୍ମଣିଜାଲୈଶ୍ଚ ନୃତ୍ତଗୀତରଵୈର୍ଯୁତାମ୍
ସେ ନଦୀର କୂଳ ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ସୁନା ଶିଢ଼ି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ମଣିର ଜାଲ ଓ ନୃତ୍ୟ-ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ଅନୁରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା।
ଦୀପ୍ତୈର୍ହେମଵିତାନୈଶ୍ଚ ସମନ୍ତାଚ୍ଛୋଭିତାଂ ଶୁଭାମ୍। ତଥାଵିଧାଂ ନଦୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥସ୍ତାଂ ପ୍ରଶଶଂସ ହ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶୁଭ୍ର ନଦୀକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ତାହାର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷମଵାପ ଚ। ଦର୍ଶନୀଯାଂ ନଦୀତୀରେ ପୁରୁଷାନ୍ସୁମନୋହରାନ୍
ହେ ରାଜା, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ନଦୀକୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ସେହି ନଦୀକୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ତାହାର କୂଳରେ ଅତି ମନୋହର ମଣିଷମାନେ ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ନଦୀସଲିଲାହାରାନ୍ସଦାରାନମରୋପମାନ୍। ନିତ୍ଯଂ ସୁଖମୁଦା ଯୁକ୍ତାନ୍ସର୍ଵାଲଙ୍କାରଶୋଭିତାନ୍
ସେ ମଣିଷମାନେ ନଦୀର ଜଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେବତା ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ରହୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ତେଭ୍ଯୋ ବହୂନି ରତ୍ନାନି ତଦା ଲେଭେ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଦିଵ୍ଯଜମ୍ବୂଫଲଂ ହୈମଂ ଭୂଷଣାନି ଚ ପେଶଲମ୍
ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନଞ୍ଜୟ ଅନେକ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ସୁନା ଜମ୍ବୁ ଫଳ ଓ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ଦୁର୍ଲଭାନ୍ପାର୍ଥଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦିଶମ୍। ନାଗାନାଂ ରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯଶ୍ଚ ପୁନସ୍ତତଃ
ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଧନସମ୍ପଦ ଲାଗି ଅର୍ଜୁନ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ନାଗମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜିତିଲେ।
ତତୋ ଗନ୍ଵା ମହାରାଜ ଵାରୁଣୀଂ ପାକଶାସନିଃ। ଗନ୍ଧମାଦନମାସାଦ୍ଯ ତତସ୍ତାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ବାରୁଣୀକୁ ଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ସେ ଦେଶମାନେକୁ ଜିତିଲେ।
ତଂ ଗନ୍ଧମାଦନଂ ରାଜନ୍ନତିକ୍ରମ୍ଯ ତତୋଽର୍ଜୁନଃ। କେତୁମାଲଂ ଦଦର୍ଶାଥ ଵର୍ଷଂ ରତ୍ନସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅର୍ଜୁନ କେତୁମାଳ ନାମକ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ।