ସ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ହିମଵନ୍ତଂ ସନିଷ୍କୃଟମ୍। ଶ୍ଵେତପର୍ଵତମାସାଦ୍ଯ ନ୍ଯଵିଶତ୍ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଓ ତାହାର ଦୁର୍ଗମ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ ଶ୍ୱେତପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି ବିଶ୍ରାମ କଲେ।
ସ ଶ୍ଵେତପର୍ଵତଂ ଵୀରଃ ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଦେଶଂ କିମ୍ପୁରୁଷାଵାସଂ ଦ୍ରୁମପୁତ୍ରେଣ ରକ୍ଷିତମ୍
ସେ ଶୂରବୀର ଓ ପ୍ରବଳ ନାୟକ ଶ୍ୱେତପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗଛର ପୁଅ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା କିମ୍ପୁରୁଷମାନେଂକ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମହତା ସନ୍ନିପାତେନ କ୍ଷତ୍ରିଯାନ୍ତକରେଣ ହ। ଅଜଯତ୍ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କରେ ଚୈନଂ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ବଡ଼ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଲେ ଏବଂ ନିଜ ବଶରେ ଆଣିଲେ।
ତଂ ଜିତ୍ଵା ହାଟକଂ ନାମ ଦେଶଂ ଗୁହ୍ଯକରକ୍ଷିତମ୍। ପାକଶାସନିରଵ୍ଯଗ୍ରଃ ସହସୈନ୍ଯଃ ସମାସଦତ୍
ତାଙ୍କୁ ଜିତି, ନିର୍ଭୀକ ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡବନାୟକ ସେନା ସହିତ ଗୁହ୍ୟକମାନେଂକ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ହାଟକ ନାମକ ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ।
ତାଂସ୍ତୁ ସାନ୍ତ୍ଵେନ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ମାନସଂ ସର ଉତ୍ତମମ୍। ଋଷିକୁଲ୍ଯାସ୍ତଥା ସର୍ଵା ଦଦର୍ଶ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ସେମାନେଂକୁ ମିଳନସାର ଭାବରେ ବଶ କରି, ସେ ଉତ୍ତମ ମାନସ ସରୋବରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଋଷି ନଦୀମାନେଂକୁ ଦେଖିଲେ, ହେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।
ସରୋ ମାନସମାସାଦ୍ଯ ହାଟକାନଭିତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷିତଂ ଦେଶମଜଯତ୍ପାଣ୍ଡଵସ୍ତତଃ
ହାଟକ ଦେଶ ନିକଟରେ ଥିବା ମାନସ ସରୋବରକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବନାୟକ ଏବେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଂକ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଶକୁ ଜୟ କଲେ।
ତତ୍ର ତିତ୍ତିରିକଲ୍ମାଷାନ୍ମଣ୍ଡୂକାଖ୍ଯାନ୍ହଯୋତ୍ତମାନ୍। ଲେଭେ ସ କରସମତ୍ଯନ୍ତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରାତ୍ତଦା
ସେଠାରେ, ଗନ୍ଧର୍ବନଗରରୁ, ସେ ତିତ୍ତିରି, କଳମାଷ ଓ ମଣ୍ଡୂକ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେ କର ସ୍ୱରୂପ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ।
ହେମକୂଟମଥାସାଦ୍ଯ ନ୍ଯଵସତ୍ଫଲ୍ଗୁନସ୍ତଦା। ତଂ ହେମକୂଟଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସମତିକ୍ରମ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ତାପରେ ଫଳ୍ଗୁନୀ ହେମକୂଟ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ; ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ପାଣ୍ଡବ ସେ ହେମକୂଟକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ହରିଵର୍ଷଂ ଵିଵେଶାଥ ସୈନ୍ଯେନ ମହତା ଵୃତଃ। ତତ୍ର ପାର୍ଥୋ ଦଦର୍ଶାଥ ବହୂନିହ ମନୋରମାନ୍
ସେ ହରିବର୍ଷ ଦେଶକୁ ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେଠାରେ ପାର୍ଥ ଅନେକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ନଗରାନ୍ସଵନାଂଶ୍ଚୈଵ ନଦୀଶ୍ଚ ଵିମଲୋଦକାଃ। ପୁରୁଷାନ୍ଦେଵକଲ୍ପାଂଶ୍ଚ ନାରୀଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନାଃ
ସେ ଶହର, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ପବିତ୍ର ପାଣିଯୁକ୍ତ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ; ଦେବତା ସମାନ ପୁରୁଷ ଓ ଆକର୍ଷକ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ସର୍ଵାସ୍ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଥ ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ଧନଞ୍ଜଯଟଃ। ଵଶେ ଚକ୍ରେ ସ ରତ୍ନାନି ଲେଭେ ଚ ସୁବହୂନି ଚ
ଏହି ସବୁ ଦେଖି ଧନଞ୍ଜୟ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଲେ ଏବଂ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲାଗିଲେ।
ତତୋ ନିଷଧମାସାଦ୍ଯ ଗିରିସ୍ଥାନଜଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ। ଅଥ ରାଜନ୍ନତିକ୍ରମ୍ଯ ନିଷଧଂ ଶୈଲମାଯତମ୍
ତାପରେ ସେ ନିଷଧ ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାହାକୁ ଜିତିଲେ; ରାଜା, ଏହି ଉତ୍ତଳ ନିଷଧ ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି,
ଵିଵେଶ ମଧ୍ଯମଂ ଵର୍ଷଂ ପାର୍ଥୋ ଦିଵ୍ଯମିଲାଵୃତମ୍। ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯୋପମାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାନ୍ଦେଵଦର୍ଶନାନ୍
ପାର୍ଥ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ ମଧ୍ୟମ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେଠାରେ ଦେବତା ସମାନ ଦିବ୍ୟ ଦେଖା ଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାନ୍ସୁଭଗାନ୍ସ ଦଦର୍ଶ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସଦନାନି ଚ ଶୁଭ୍ରାଣି ନାରୀଶ୍ଚାପ୍ସରସଂନିଭାଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଏଠାରେ ଅପୂର୍ବ ଓ ଶୁଭ ଜୀବମାନେ, ଶୁଭ୍ର ଘର ଓ ଅପ୍ସରା ସମାନ ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନଜଯଦ୍ରମ୍ଯାନ୍ସ ତୈଶ୍ଚ ଦଦୃଶେ ତଦା। ଜିତ୍ଵା ଚ ତାନ୍ମହାଭାଗାନ୍କରେ ଚ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ
ସେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଜନମାନେକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ସେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେକୁ ଜିତି, ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଲେ।
ରତ୍ନାନ୍ଯାଦାଯ ଦିଵ୍ଯାନି ଭୂଷଣାନ୍ଯାସନୈଃ ସହ। ଉଦୀଚୀମଥ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯଯୌ ପାର୍ଥୋ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ, ଭୂଷଣ ଓ ଆସନ ନେଇ, ପାର୍ଥ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାପରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର।
ସ ଦଦର୍ଶ ତତୋ ମେରୁଂ ଶିଖରୀଣାଂ ପ୍ରଭୁଂ ମହତ୍। ତଂ କାଞ୍ଚନମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଵଣଂ ଦୁରାସଦମ୍
ତାପରେ ସେ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ, ଶିଖରମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ବିଶାଳ, ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଚାରିପଟେ ଏକାକାର, ଯାହାକୁ ପହଞ୍ଚିବା କଠିନ।
ଉନ୍ନତଂ ଶତସାହସ୍ରଂ ଯୋଜନାନାଂ ତୁ ସୁସ୍ଥିତମ୍। ଜ୍ଵଲନ୍ତମଚଲଂ ମେରୁଂ ତେଜୋରାଶିମନୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଶତ ହଜାର ଯୋଜନ ଉଁଚା, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିତ, ତେଜର ଅପୂର୍ବ ଆଲୋକରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ।
ଆକ୍ଷିପନ୍ତଂ ପ୍ରଭାଂ ଭାନୋଃ ସ୍ଵଶୃଙ୍ଗୈଃ କାଞ୍ଚନୋଜ୍ଜ୍ଵଲୈଃ। କାଞ୍ଚନାଭରଣଂ ଦିଵ୍ଯଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତମ୍
ତାହାର ସୁନା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଛି, ସୁନା ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରୁଛନ୍ତି।
ଅପ୍ରମେଯମନାଧୃଷ୍ଯମଧର୍ମବହୁଲୈର୍ଜନୈଃ। ଵ୍ଯାଲୈରାଚରିତଂ ଧୋରୈର୍ଦିଵ୍ଯୌଷଧିଵିଦୀପିତମ୍
ଏହି ପାହାଡ଼ ଅପରିମିତ, ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅପରାଜୟ, ସାପ ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁମାନେ ବସିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଔଷଧିର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସ୍ଵର୍ଗମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତମୁଚ୍ଛ୍ରାଯେଣ ମହାଗିରିମ୍। ଅଗମ୍ଯଂ ମନସାପ୍ଯନ୍ଯୈର୍ନଦୀଵୃକ୍ଷସମନ୍ଵିତମ୍
ଏହି ମହାପାହାଡ଼ ଉଚ୍ଚତାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁଛି, ନଦୀ ଓ ଗଛରେ ଭରିଆ, ଅନ୍ୟମାନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ।
ନାନାଵିହଗସଙ୍ଘୈଶ୍ଚ ନାଦିତଂ ସୁମନୋହରୈଃ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟା ଫଲ୍ଗୁନୋ ମେରୁଂ ପ୍ରୀତିମାନଭଵତ୍ତଦା
ନାନା ପ୍ରକାର ମନୋହର ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଫଳ୍ଗୁନ ମେରୁକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ମେରୋରିଲାଵୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵତଃ ପରିମଣ୍ଡିତମ୍। ମେରୋସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଜମ୍ବୂର୍ନାମ ଵନସ୍ପତିଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ଦିବ୍ୟ ଇଳାବୃତ ଅଞ୍ଚଳ ସବୁଦିଗରେ ଶୋଭିତ; ମେରୁର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜାମ୍ବୁ ନାମକ ବୃକ୍ଷ ଅଛି।
ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲୋପେଵଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତଃ। ଆସ୍ଵର୍ଗମୁଚ୍ଛ୍ରିତା ରାଜଂସ୍ତସ୍ଯ ଶାଖା ଵନସ୍ପତେଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଆ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି; ଏହାର ଶାଖାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଁଚାଇ ଅଛି, ରାଜନ।
ଯସ୍ଯ ନାମ୍ନା ତ୍ଵିଦଂ ଦ୍ଵୀପଂ ଜନ୍ବୂଦ୍ଵୀପମିତି ସ୍ମୃତମ୍। ତାଂ ଚ ଜମ୍ବୂଂ ଦଦର୍ଶାଥ ସଵ୍ଯସାଚୀ ପରନ୍ତପଃ
ଏହି ବୃକ୍ଷର ନାମରୁ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ 'ଜାମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ' ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ; ସବ୍ୟସାଚୀ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ସେ ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ।
ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽପ୍ରତିମୌ ଲୋକେ ଜମ୍ବୂଂ ମେରୁଂ ଚ ସଂସ୍ଥିତୌ। ପ୍ରତୀମାନଭଵଦ୍ରାଜନ୍ସର୍ଵତଃ ସ ଵିଲୋକଯନ୍
ସେ ଦୁଇଟି ଅପୂର୍ବ—ଜାମ୍ବୁ ବୃକ୍ଷ ଓ ମେରୁ ପାହାଡ଼—କୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ରାଜା ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ ଏବଂ ସବୁଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ।
ତତ୍ର ଲେଭେ ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ଚାରଣୈଃ। ରତ୍ନାନି ବହୁସାହସ୍ରଂ ଦତ୍ତାନ୍ଯାଭରଣାନି ଚ
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେବତା Tulya ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଚାରଣମାନଙ୍କଠାରୁ ହଜାର ହଜାର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପାଇଲେ।
ଵାସାଂସି ଚ ମହାର୍ହାଣି ତତ୍ର ଲବ୍ଧ୍ଵାଽର୍ଜୁନସ୍ତଦା। ଆମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯଜ୍ଞମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵୈ ଗୁରୋଃ
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଥାଦାଯ ବହୂନ୍ରତ୍ନାନ୍ଗମନାଯଯୋପଚକ୍ରମେ। ମେରୁଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରଵତପ୍ରଵରଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଅନେକ ରତ୍ନ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୌ ଜମ୍ବୂନଦୀତୀରେ ନଦୀଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ଵିଲୋକଯନ୍। ସ ତାଂ ମନୋରମାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଜମ୍ବୂସ୍ଵାଦୁରସାଵହାମ୍
ସେ ଜମ୍ବୁ ନଦୀର କୂଳ ଧାରି ଚାଲିଲେ, ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୋହର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଜଳ ଜମ୍ବୁ ଫଳ ଭଳି ମିଠା।