ତ୍ଵମୁତ୍ତମଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଚରାଚରଂ ଗଭସ୍ତିଭିର୍ଭାନୁରିଵାଵଭାସସେ। ସମାକ୍ଷିପନ୍ଭାନୁମତଃ ପ୍ରଭାଂ ମୁହୁ- ସ୍ତ୍ଵମନ୍ତକଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଧ୍ରୁଵାଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ପୁନିପୁନି ଆଲୋକକୁ ନେଇଯାଉଛ, ତୁମେ ସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ଥିର ସମସ୍ତଙ୍କର ଶେଷ।
ଦିଵାକରଃ ପରିକୁପିତୋ ଯଥା ଦହେ- ତ୍ପ୍ରଜାସ୍ତଥା ଦହସି ହୁତାଶନପ୍ରଭ। ଭଯଂକରଃ ପ୍ରଲଯ ଇଵାଗ୍ନିରୁତ୍ଥିତୋ ଵିନାଶଯନ୍ଯୁଗପରିଵର୍ତନାନ୍ତକୃତ୍
ଯେପରି ରାଗିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଜଳାଇଦେଇପାରେ, ସେପରି ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳାଉଛ। ବିନାଶର ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ତୁମେ ଯୁଗର ଶେଷ ଆଣି ସମସ୍ତକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛ।
ଖଗେଶ୍ଵରଂ ଶରଣମୁପାଗତା ଵଯଂ ମହୌଜସଂ ଜ୍ଵଲନସମାନଵର୍ଚସମ୍। ତଡିତ୍ପ୍ରଭଂ ଵିତିମିରମଭ୍ରଗୋଚରଂ ମହାବଲଂ ଗରୁଡମୁପେତ୍ଯ ଖେଚରମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଖଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଉଥିବା, ମହାବଳୀ ଗରୁଡ଼, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା।
ପରାଵରଂ ଵରଦମଜଯ୍ଯଵିକ୍ରମଂ ତଵୌଜସ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତାପିତମ୍। ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋ ତପ୍ତସୁଵର୍ଣଵର୍ଚସା ତ୍ଵଂ ପାହି ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସୁରାନ୍ମହାତ୍ମନଃ
ତୁମେ ଦୂର ଓ ନିକଟ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା, ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାପିତ, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଭଯାନ୍ଵିତା ନଭସି ଵିମାନଗାମିନୋ ଵିମାନିତା ଵିପଥଗତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତେ। ଋଷେଃ ସୁତସ୍ତ୍ଵମସି ଦଯାଵତଃ ପ୍ରଭୋ ମହାତ୍ମନଃ ଖଗଵର କଶ୍ଯପସ୍ଯ ହ
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବିମାନରେ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭୁଲ ରାସ୍ତାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତୁମେ ଋଷି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଦୟାଳୁ ପୁଅ, ମହାତ୍ମା ଖଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ମା କ୍ରୁଧଃ କୁରୁ ଜଗତୋ ଦଯାଂ ପରାଂ ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଶମମୁପୈହି ପାହି ନଃ। ମହାଶନିସ୍ଫୁରିତସମସ୍ଵନେନ ତେ ଦିଶୋଽମ୍ବରଂ ତ୍ରିଦିଵମିଯଂ ଚ ମେଦିନୀ
ଆମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୟା ଦିଅ। ତୁମେ ନାଥ, ଶାନ୍ତି ପାଅ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ଶିଵଶ୍ଚ ନୋ ଭଵ ଭଗଵନ୍ସୁଖାଵହଃ
ହେ ଭଗବାନ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୁଅ, ସୁଖ ଦେଉଥିବା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତଃ ସୁପର୍ଣସ୍ତୁ ଦେଵୈଃ ସର୍ଷିଗଣୈସ୍ତଦା। ତେଜସଃ ପ୍ରତିସଂହାରମାତ୍ମନଃ ସ ଚକାର ହ
ଏପରି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନିଜେ ଅପସାରଣ କଲେ।
ତତଃ କାମଗମଃ ପକ୍ଷୀ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମହାବଲଃ। ମାତୁରନ୍ତିକମାଗଚ୍ଛତ୍ପରଂ ପାରଂ ମହୋଦଧେଃ
ତାପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରୁଥିବା, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀ, ମହାସାଗରର ଅନ୍ୟ ପାରେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଯତ୍ର ସା ଵିନତା ତସ୍ମିନ୍ପଣିତେନ ପରାଜିତା। ଅତୀଵ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ଦାସୀଭାଵମୁପାଗତା
ଯେଉଁଠାରେ ବିନତା ଜୁଆରେ ହାରିଥିଲେ, ସେଠି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦାସୀ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ଵିନତାଂ ପ୍ରଣତାଂ ପୁତ୍ରସନ୍ନିଧୌ। କାଲେ ଚାହୂଯ ଵଚନଂ କଦ୍ରୂରିଦମଭାଷତ
ତାପରେ ଏକଦିନ ବିନତା, ପୁଅଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶିର ନମାଇଥିବା ବେଳେ, ସେ ସମୟରେ କଦ୍ରୁ ଡାକି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାଗାନାମାଲଯଂ ଭଦ୍ରେ ସୁରମ୍ଯଂ ଚାରୁଦର୍ଶନମ୍। ସମୁଦ୍ରକୁକ୍ଷାଵେକାନ୍ତେ ତତ୍ର ମାଂ ଵିନତେ ନଯ
ହେ ସୁମଧୁର, ସମୁଦ୍ର ଗଭୀରର କୂଳରେ ଥିବା, ନାଗମାନଙ୍କ ରମ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ନିବାସକୁ ମୋତେ ନେଇଯା।
ତତଃ ସୁପର୍ଣମାତା ତାମଵହତ୍ସର୍ପମାତରମ୍। ପନ୍ନଗାନ୍ଗରୁଡଶ୍ଚାପି ମାତୁର୍ଵଚନଚୋଦିତଃ
ତାପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମାଆଁ ସର୍ପମାତାକୁ ବୋହିଲେ, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ମାଆଁଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବୋହିଲେ।
ସ ସୂର୍ଯମଭିତୋ ଯାତି ଵୈନତେଯୋ ଵିହଂଗମଃ। ସୂର୍ଯରଶ୍ମିପ୍ରତପ୍ତାଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ ପନ୍ନଗାଽଭଵନ୍
ବିନତାନନ୍ଦନ ଗରୁଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପୋଡ଼ି ସର୍ପମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତଦଵସ୍ଥାନ୍ସୁତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଦ୍ରୂଃ ଶକ୍ରମଥାସ୍ତୁଵତ୍। ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଦେଵେଶ ନମସ୍ତେ ବଲସୂଦନ
ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ: 'ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ବଳବାନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।'
ନମୁଚିଘ୍ନ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଶଚୀପତେ। ସର୍ପାଣାଂ ସୂର୍ଯତପ୍ତାନାଂ ଵାରିଣା ତ୍ଵଂ ପ୍ଲଵୋ ଭଵ
ନମୁଚିଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ଶତାନନ, ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଜଳରେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ପଥ ହେଉ।
ତ୍ଵମେଵ ପରମଂ ତ୍ରାଣମସ୍ମାକମମରୋତ୍ତମ। ଈଶୋ ଅସି ପଵଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵମନଲ୍ପଂ ପୁରଂଦର
ଏହି ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରକ୍ଷକ। ପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁରନ୍ଦର, ତୁମେ ଆମ ନାଥ।
ତ୍ଵମେଵ ମେଘସ୍ତ୍ଵଂ ଵାଯୁସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଯୁତୋଽମ୍ବରେ। ତ୍ଵମଭ୍ରଗଣଵିକ୍ଷେପ୍ତା ତ୍ଵାମେଵାହୁର୍ମହାଘନମ୍
ତୁମେ ମେଘ, ତୁମେ ପବନ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ତୁମେ ବିଜୁଳି। ତୁମେ ମେଘମାଳାକୁ ଚିରିଦେଉଥିବା, ତୁମେ ମହାମେଘ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ।
ତ୍ଵଂ ଵଜ୍ରମତୁଲଂ ଘୋରଂ ଘୋଷଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ବଲାହକଃ। ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵମେଵ ଲୋକାନାଂ ସଂହର୍ତା ଚାପରାଜିତଃ
ତୁମେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ବଜ୍ର, ଗଞ୍ଜନ୍ତିଆ ଧ୍ୱନିରେ। ତୁମେ ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଅଜୟ ବିନାଶକ।
ତ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯୋ ଵିଭାଵସୁଃ। ତ୍ଵଂ ମହଦ୍ଭୂତମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ରାଜା ତ୍ଵଂ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଲୋକ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ମହାନ୍ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମେ ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ପରାଯଣମ୍। ତ୍ଵଂ ସର୍ଵମମୃତଂ ଦେଵ ତ୍ଵଂ ସୋମଃ ପରମାର୍ଚିତଃ
ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଶତାନନ, ତୁମେ ଦେବତା, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ଦେବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅମୃତ, ତୁମେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜିତ ସୋମ।
ତ୍ଵଂ ମୁହୂର୍ତସ୍ତିଥିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଲଵସ୍ତ୍ଵଂ ପୁନଃ କ୍ଷଣଃ। ଶୁକ୍ଲସ୍ତ୍ଵଂ ବହୁଲସ୍ତ୍ଵଂ ଚ କଲା କାଷ୍ଠା ତ୍ରୁଟିସ୍ତଥା। ସଂଵତ୍ସରର୍ତଵୋ ମାସା ରଜନ୍ଯଶ୍ଚ ଦିନାନି ଚ
ତୁମେ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତୁମେ ତିଥି, ତୁମେ ଲବ, ତୁମେ ପୁନି କ୍ଷଣ। ତୁମେ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ, ତୁମେ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ, ତୁମେ କଳା, କାଷ୍ଠା, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଭାଗ। ତୁମେ ବର୍ଷ, ଋତୁ, ମାସ, ରାତି ଓ ଦିନ।
ତ୍ଵମୁତ୍ତମା ସଗିରିଵନା ଵସୁଂଧରା ସଭାସ୍କରଂ ଵିତିମିରମମ୍ବରଂ ତଥା। ମଦୋଦଧିଃ ସତିମିତିମିଙ୍ଗିଲସ୍ତଥା ମହୋର୍ମିମାନ୍ବହୁମକରୋ ଝଷାକୁଲଃ
ତୁମେ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ଉତ୍ତମ ଭୂମି, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ପୃଥିବୀ, ଅନ୍ଧକାର ନଥିବା ଆକାଶ। ତୁମେ ମଦମସ୍ତ ତିମିଙ୍ଗିଲ ଓ ବଡ଼ ଲହରୀ, ଅନେକ ମକର ଓ ଅନେକ ମାଛ ସହିତ ସମୁଦ୍ର।
ମହାଯଶାସ୍ତ୍ଵମିତି ସଦାଽଭିପୂଜ୍ଯସେ ମନୀଷିଭିର୍ମୁଦିତମନା ମହର୍ଷିଭିଃ। ଅଭିଷ୍ଟୁତଃ ପିବସି ଚ ସୋମମଧ୍ଵରେ କଷଟ୍କୃତାନ୍ଯପି ଚ ହଵୀଂଷି ଭୂତଯେ
ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ସଦା ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ପୂଜିତ। ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ସୋମ ପିଉଛ, ଏବଂ ଭୂତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁଛ।
ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରୈଃ ସତତମିହେଜ୍ଯସେ ଫଲାର୍ଥଂ ଵେଦାଙ୍ଗେଷ୍ଵତୁଲବଲୌଘ ଗୀଯସେ ଚ। ତ୍ଵଦ୍ଧେତୋର୍ଯଜନପରାଯଣା ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରା ଵେଦାଙ୍ଗାନ୍ଯଭିଗମଯନ୍ତି ସର୍ଵଯତ୍ନୈଃ
ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଫଳ ଲାଗି ସଦା ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ତୁମେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ଗୀତିତ। ତୁମ ପାଇଁ, ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା କଦ୍ର୍ଵା ଭଗଵାନ୍ହରିଵାହନଃ। ନୀଲଜୀମୂତସଂଘାତୈଃ ସର୍ଵମମ୍ବରମାଵୃଣୋତ୍
ଏଭଳି କଦ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଗଭୀର କଳା ମେଘମାଳା ସହିତ ସମସ୍ତ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ମେଘାନାଜ୍ଞାପଯାମାସ ଵର୍ଷଧ୍ଵମମୃତଂ ଶୁଭମ୍। ତେ ମେଘା ମୁମୁଚୁସ୍ତୋଯଂ ପ୍ରଭୂତଂ ଵିଦ୍ଯୁଦୁଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ
ସେ ମେଘମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: 'ଶୁଭ ଅମୃତ ବର୍ଷା କର।' ଏବଂ ସେହି ମେଘମାନେ ବିଜୁଳିର ଚମକ ସହିତ ବହୁତ ଜଳ ବର୍ଷା କଲେ।
ପରସ୍ପରମିଵାତ୍ଯର୍ଥଂ ଗର୍ଜନ୍ତଃ ସତତଂ ଦିଵି। ସଂଵର୍ତିତମିଵାକାଶଂ ଜଲଦୈଃ ସୁମହାଦ୍ଭୁତୈଃ
ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟର ସହିତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବା ପରି ନିରନ୍ତର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିଶାଳ ମେଘମାନେ ଆକାଶକୁ ବିନାଶ ହେଉଛି ଭାବେ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ସୃଜଦ୍ଭିରତୁଲଂ ତୋଯମଜସ୍ରଂ ସୁମହାରଵୈଃ। ସଂପ୍ରନୃତ୍ତମିଵାକାଶଂ ଧାରୋର୍ମିଭିରନେକଶଃ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅବିରତ ଜଳ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଷା କରୁଥିଲା, ଆକାଶ ଅନେକ ଧାରା ଓ ଲହରୀରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ମେଘସ୍ତନିତନିର୍ଘୋଷୌର୍ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପଵନକମ୍ପିତୈଃ। ତୈର୍ମେଘୈଃ ସତତାସାରଂ ଵର୍ଷଦ୍ଭିରନିଶଂ ତଦା
ମେଘର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ବିଜୁଳି ଓ ପବନରେ ହଲୁଚି, ସେହି ମେଘମାନେ ସେ ସମୟରେ ଅବିରତ ଓ ନିରନ୍ତର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।