ତତ୍ରୈନଂ ନାଗରାଃ ସର୍ଵେ ସତ୍କାରେଣାଭ୍ଯଯୁସ୍ତଦା। ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ରାଜନ୍ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଗରେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ରାଜା, ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ ।
ବନ୍ଧନାଦ୍ଵିପ୍ରମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ରାଜାନୋ ମଧୁସୂଦନମ୍। ପୂଜଯାମାସୁରୂଚୁଶ୍ଚ ସ୍ତୁତିପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ
ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜାମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ ।
ନୈତଚ୍ଚିତ୍ରଂ ମହାବାହୋ ତ୍ଵଯି ଦେଵକିନନ୍ଦନେ। ଭୀମାର୍ଜୁନବଲୋପେତେ ଧର୍ମସ୍ଯ ପ୍ରତିପାଲନମ୍
ହେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଥିବା ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ, ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଜରାସନ୍ଧହ୍ରଦେ ଘୋରେ ଦୁଃଖପଙ୍କେ ନିମଜ୍ଜତାମ୍। ରାଜ୍ଞାଂ ସମଭ୍ଯୁଦ୍ଧରମଂ ଯଦିଦଂ କୃତମଦ୍ଯ ଵୈ
ତୁମେ ଆଜି ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କାରାଗାରରେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛ।
ଵିଷ୍ଣୋ ସମଵସନ୍ନାନାଂ ଗିରିଦୁର୍ଗେ ସୁଦାରୁଣେ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ମୋକ୍ଷାଦ୍ଯଶୋ ଦୀପ୍ତମାପ୍ତଂ ତେ ଯଦୁନନ୍ଦନ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ହେ ଯଦୁନନ୍ଦନ, ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼ ଦୁର୍ଗରେ ଅଟକିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତୁମେ ଆଜି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିଛ।
କିଂ କର୍ମଃ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ଶାଧି ନଃ ପ୍ରଣତିସ୍ଥିତାନ୍। କୃତମିତ୍ଯେଵ ତଦ୍ଵିଦ୍ଵି ନୃପୈର୍ଯଯଦ୍ଯପି ଦୁଷ୍କରମ୍
ହେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଗକୁ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଆମେ ତୁମେଠାରେ ନମ୍ରତାରେ ଉପସ୍ଥିତ, ତୁମେ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ରାଜାମାନେ ତାହା କରିବେ, ଯଦିଓ କାମ ଅତି କଷ୍ଟକର।
ତାନୁଵାଚ ହୃମ୍ପୀକେଶଃ ସମାଶ୍ଚାସ୍ଯ ମହାମନାଃ। ଯିଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜସୂଯଂ କ୍ରତୁମାର୍ହତୁମିଚ୍ଛତି
ତାପରେ ବଡ଼ ମନ ଥିବା ହୃଷୀକେଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯଦି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହେ—'
ତସ୍ଯ ଧର୍ମପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ଯ ପାର୍ଥିଵତ୍ଵଂ ଚିକୀର୍ଷତଃ। ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵିଜ୍ଞାଯ ସାହାଯ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାମିତି
ଯିଏ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ରାଜା ହେବାକୁ ଚାହେ, ସମସ୍ତେ ଏହା ବୁଝି, ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ତତଃ ସୁପ୍ରୀତମନସସ୍ତେ ନୃପା ନୃପସତ୍ତମ। ତଥେତ୍ଯେଵାବ୍ରୁଵନ୍ସର୍ଵେ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାସ୍ଯ ତାଂ ଗିରମ୍
ତାପରେ, ରାଜାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରତ୍ନଭାଜଂ ଚ ଦାଶାର୍ହଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ପୃଥିଵୀଶ୍ଵରାଃ। କୃଚ୍ଛ୍ରାଞ୍ଜଗ୍ରାହ ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ତେଷାଂ ତଦନୁକମ୍ପଯା
ପୃଥିବୀର ଶାସକମାନେ ଦାଶାର୍ହମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଜରାସନ୍ଧାତ୍ମଜଶ୍ଚୈଵ ସହଦେଵୋ ମହାମନାଃ। ନିର୍ଯଯୌ ସଜନାମାତ୍ଯଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପୁରୋହିତମ୍
ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବ, ଉତ୍କଳ ମନ ଥିବା, ନିଜ ଜନମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ସାଥିରେ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ନୀଚୈଃ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ବହୁରତ୍ନପୁରୋଗମଃ। ସହଦେଵୋ ନୃଣାଂ ଦେଵଂ ଵାସୁଦେଵମୁପସ୍ଥିତଃ
ସହଦେବ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ, ନମ୍ରତାରେ ନମି, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଦେବ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭଯାର୍ତାଯ ତତସ୍ତସ୍ମୈ କୃଷ୍ଣୋ ଦତ୍ତ୍ଵାଽଭଯଂ ତଦା। ଆଦଦେଽସ୍ଯ ମହାର୍ହାଣି ରତ୍ନାନି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ, ଭୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ସହଦେବଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଭୟମୁକ୍ତ କରି, ତାଙ୍କର ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଯତ୍କୃତଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ମମ ପିତ୍ରା ଜନାର୍ଦନ। ତତ୍ତେ ହୃଦି ମହାବାହୋ ନ କାର୍ଯଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୋର ପିତା ତୁମେଠାରେ ଯାହା କରିଥିଲେ, ହେ ମହାବାହୁ, ତାହା ତୁମ ହୃଦୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନୋଽସ୍ମି ଗୋଵିନ୍ଦ ପ୍ରାସଦଂ କୁରୁ ମେ ପ୍ରଭୋ। ପିତୁରିଚ୍ଛାମି ସଂସ୍କାରଂ କର୍ତୁଂ ଦେଵକିନନ୍ଦନ
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି; ମୋତେ କୃପା କର, ମହାପ୍ରଭୁ। ହେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେ।
ତ୍ଵତ୍ତୋଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୀମସେନାତ୍ତଥାର୍ଜୁନାତ୍। ନିର୍ଭଯୋ ଵିଚରିଷ୍ଯାମି ଯଥାକାମଂ ଯଥାସୁଖମ୍
ତୁମେ, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କଠାରୁ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ ପରେ, ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଓ ସୁଖରେ ବାସ କରିବି।
ଏଵଂ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯମାନସ୍ଯ ସହଦେଵସ୍ଯ ମାରିଷ। ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଦେଵକୀପୁତ୍ରଃ ପାଣ୍ଡଵୈ ଚ ମହାରଥୌ
ଏଭଳି ସହଦେବ କହିବା ପରେ, ଦେବକୀପୁତ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ମହାଯୋଧ୍ୟା ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।
କ୍ରିଯତାଂ ସଂସ୍କ୍ରିଯା ରାଜନ୍ପିତୁସ୍ତ ଇତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍। ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ପାର୍ଥଯୋଶ୍ଚ ସ ମାଗଧଃ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ରାଜା, ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଉ।' ବାସୁଦେବ ଓ ପୃଥାପୁତ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାଗଧ ପୁତ୍ର—
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନଗରଂ ତୂର୍ଣଂ ସହ ମନ୍ତ୍ରିଭିରପ୍ଯୁତ। ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠୈଶ୍ଚ କାଲେଯସରଲୈସ୍ତଥା
ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚନ୍ଦନ, କାଳେୟ, ଓ ସରଳ କାଠରେ ଚିତା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
କାଲାଗରୁସୁନଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ତୈଲୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈରପି। ଘୃତଧାରାଶତୈଶ୍ଚୈଵ ସୁମନୋଭିଶ୍ଚ ଭାରତ
କାଳାଗରୁ, ସୁନନ୍ଦା, ବିଭିନ୍ନ ତେଲ, ଘୀର ଧାରା, ଓ ଅନେକ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ, ସେ ଚିତାକୁ ଶୋଭା ଦେଲେ, ହେ ଭାରତ।
ସମନ୍ତାଦେଵ କୀର୍ଯନ୍ତୋଽଦହନ୍ତ ମଗଧାଧିପମ୍। ଉଦକଂ ତସ୍ଯ ଚକ୍ରେଽଥ ସହଦେଵଃ ସହାନୁଜଃ
ଚାରିପଟେ ଲୋକେ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଦେଇ ମଗଧର ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ପିତୃତର୍ପଣ କଲେ। ତାପରେ ସହଦେବ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ଏହି ପିତୃକ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ପିତୁଃ ସ୍ଵର୍ଗଗତିଂ ନିର୍ଯଯୌ ଯତ୍ର କେଶଵଃ। ପାଣ୍ଡଵୌ ଚ ମହାଭାଗୌ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନାଵୁଭୌ
ସହଦେବ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠାଇବା ପରେ, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ କେଶବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ପ୍ରହ୍ଵଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯତ ମାଧଵମ୍
ସେ ମାଧବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ହାତ ଜୋଡି ନିଜର ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ।
ହସ୍ତିନୋଽଶ୍ଵାଶ୍ଚ ଗୋଵିନ୍ଦ ଵାସାଂସି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଦୀଯତାଂ ଧର୍ମରାଜାଯ ଯଥା ଵା ମନ୍ଯତେ ଭଵାନ୍
ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଆପଣ ଯେପରି ଭଲ ଭାବନ୍ତି।
ଭଯାର୍ତାଯ ତତସ୍ତସ୍ମୈ କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣୋଽଭଯଂ ତଦା। ଅଭ୍ଯଷିଞ୍ଚତ ରାଜାନଂ ସହଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ
ସେ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ, ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ ସହଦେବଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ମାଗଧାନାଂ ମହୀପାଲଂ ଜରାସନ୍ଧାତ୍ମଜଂ ତଦା। ଆଦଦେ ଚ ମହାର୍ହାଣି ରତ୍ନାନି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ମାଗଧ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇଲେ।
ଗତ୍ଵୈକତ୍ଵଂ ସ କୃଷ୍ଣେନ ପାର୍ଥାଭ୍ଯାଂ ଚାପି ସତ୍କୃତଃ। ଵିଵେଶ ମତିମାନ୍ତ୍ରାଜା ପୁନର୍ବାର୍ହଦ୍ରଥଂ ପୁରମ୍
କୃଷ୍ଣ ଓ ପୃଥାପୁତ୍ର ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ପୁଣିଏକା ହୋଇ ବାର୍ହଦ୍ରଥ ପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାର୍ଥାଭାଯଂ ସହିତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ଵସୁଧାଧିପୈଃ। ଯଥାଵଯଃ ସମାଗମ୍ଯ ଵିସସର୍ଜ ନରାଧିପାନ୍
କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମିଳନ କରି, ସମସ୍ତ ନରପତିମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ନୃପତୀନ୍ରାଜସୂଯେ ମହାତ୍ମଭିଃ। ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଧର୍ମରାଜପ୍ରିଯେପ୍ସୁଭିଃ
ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ମହାତ୍ମାମାନେ କହିଲେ, 'ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ପୁଣି ଆସିବେ।'
ଏଵମୁକ୍ତା ମାଧଵେନ ସର୍ଵେ ତେ ଵସୁଧାଧିପାଃ। ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ଚାପ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସମେତାଃ ପରଯା ମୁଦା
ମାଧବଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଏକଠି ଚାଲିଗଲେ।