ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵୃକୋଦରମ୍। ତ୍ଵରଯନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଜରାସନ୍ଧଵଧେପ୍ସଯା
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧ ବଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବୃକୋଦରଙ୍କୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରି କହିଲେ।
ଯତ୍ତେ ଦୈଵଂ ପରଂ ସତ୍ଵଂ ଯଚ୍ଚ ତେ ମାତରିଶ୍ଵନଃ। ବଲଂ ଭୀମଂ ଜରାସନ୍ଧେ ଦର୍ଶଯାଶୁ ତଦଦ୍ଯ ଵୈ
ହେ ଭୀମ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ବଳ ରଖ, ସେସବୁ ଏବେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଉପରେ ଦେଖାଅ।
ତଵୈଷ ଵଧ୍ଯୋ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଜରାସନ୍ଧୋ ମହାରଥଃ। ଇତ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷେ ତ୍ଵଶ୍ରୌଷଂ ଯଦା ଵାଯୁରଵାପ୍ଯତେ
ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମନା ଏବଂ ବଡ଼ ଯୋଦ୍ଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ନିୟତ; ବାୟୁ ବହିବାବେଳେ ଆକାଶରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଥିଲି।
ଗୋମନ୍ତେ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଯେନୈଷ ପରିମୋକ୍ଷିତଃ। ବଲଦେଵବଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୋଽନ୍ଯୋ ଜୀଵେତ୍ତୁ ମାଗଧାତ୍
ଗୋମନ୍ତ ପାହାଡ଼ରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏକଥର ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ବଳରାମଙ୍କ ବଳ ପାଇଁ ମାଗଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଦସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଵିହିତସ୍ତ୍ଵଦୃତେ ନ ମହାବଲ। ଵାଯୁଂ ଚିନ୍ତ୍ଯ ମହାବାହୋ ଜହୀମଂ ମଗଧାଧିପମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ଏହାର ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ତୁମ ହାତରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ; ହେ ବଳଶାଳୀ, ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ, ଏହି ମାଗଧ ରାଜାକୁ ବଧ କର।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଭୀମୋ ମନସାଽଽଚିନ୍ତ୍ଯ ମାରୁତମ୍। ଜନାର୍ଦନଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ଫଲ୍ଗୁନମ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମ ମନରେ ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପ୍ରଭଞ୍ଜନବଲାଵିଷ୍ଟୋ ଜରାସନ୍ଧମରିନ୍ଦମଃ। ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଭ୍ରାମଯାମାସ ବଲଵନ୍ତଂ ମହାବଲଃ
ପବନର ଶକ୍ତିରେ ଭରିତ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଭୀମ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜରାସନ୍ଧକୁ ଘୁମାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଶତଗୁଣଂ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ଭରତର୍ଷଭ। ବଭଞ୍ଜ ପୃଷ୍ଟଂ ସଙ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ଵିନନାଦ ଚ
ଭୀମ ଜରାସନ୍ଧକୁ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ଥର ଘୁମାଇ, ଗୋଡ଼ରେ ଚାପି ତାଙ୍କ ପিঠିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଭଳି ଚିପି ଦେଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହଡ଼ାଇଲେ।
କରେ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚରଣଂ ଦ୍ଵିଧା ଚକ୍ରେ ମହାବଲଃ। ତସ୍ଯ ନିଷ୍ପିଷ୍ଯମାଣସ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଚ ଗର୍ଜତଃ
ଭୀମ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଚରଣକୁ ଧରି, ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ଚିପିବା ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବ ଦହଡ଼ାଇଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା।
ଅଭଵତ୍ତୁମୁଲୋ ନାଦଃ ସର୍ଵପ୍ରାଣିଭଯଙ୍କରଃ। ଵିତ୍ରେସୁର୍ମାଗଧାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଗର୍ଭାଶ୍ଚ ସୁସ୍ରୁଵୁଃ
ଏହି ଦହଡ଼ା ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ମାଗଧ ଲୋକ ଡରିଗଲେ, ଜନନୀମାନଙ୍କ ଗର୍ଭ ଝଡ଼ିଗଲା।
ଭୀମସେନସ୍ଯ ନାଦେନ ଜରାସନ୍ଧସ୍ଯ ଚୈଵ ହ। କିଂ ନୁ ସ୍ଯାଦ୍ଧିମଵାନ୍ଭିନ୍ନଃ କିଂନୁସ୍ଵିଦ୍ଦୀର୍ଯତେ ମହୀ
ଭୀମସେନ ଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଦହଡ଼ାରେ ଲୋକମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ: 'ହିମାଳୟ ଭାଗିଗଲା କି? ଏ ପୃଥିବୀ ଭାଗିଯାଉଛି କି?'
ଇତି ଵୈ ମାଗଧା ଜଜ୍ଞୁର୍ଭୀମସେନସ୍ଯ ନିଖନାତ୍। `ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋ ଜରାସନ୍ଧଜିଘାଂସଯା
ମାଗଧ ଲୋକମାନେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦହଡ଼ା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଏଭଳି କହିଲେ; ତାପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଁ—
ଭୀମସେନଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନଲଂ ଜଗ୍ରାହ ପାଣିନା। ଦ୍ଵିଧା ଚିଚ୍ଛେଦ ଵୈ ତତ୍ତୁ ଜରାସନ୍ଧଵଧଂ ପ୍ରତି
ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ହାତରେ ଏକ ଲକଡ଼ି ନେଇ, ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏହା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ତତସ୍ତ୍ଵାଜ୍ଞାଯ ତସ୍ଯୈଵ ପାଦମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ମାରୁତିଃ। ଦ୍ଵିଧା ବଭଞ୍ଜ ତଦ୍ଗାତ୍ରଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପଦ୍ଵିନନାଦ ଚ
ଏହି ଉପଦେଶ ବୁଝି, ମାରୁତିପୁତ୍ର ଭୀମ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପାଦକୁ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଭଳି ଚିପି ଦେଇ ଦହଡ଼ାଇଲେ।
ପୁନଃ ସନ୍ଧାଯ ତୁ ତଦା ଜରାନ୍ଧଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଭୀମେନ ଚ ସମାଗମ୍ଯ ବାହୁଯୁଦ୍ଧଂ ଚକାର ହ
ପୁଣି, ଜରାସନ୍ଧ ଦେହ ଯୋଡ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଭୀମଙ୍କ ସାଥିରେ ପୁଣି ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଯୋଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁମୁଲଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ସର୍ଵଲୋକକ୍ଷଯକରଂ ସର୍ଵଭୂତଭଯାଵହମ୍
ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ହେଲା, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଶ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭୟକୁ ଉପଜାଇଲା।
ପୁନଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତମିରିଣଂ ଦ୍ଵିଧା ଵିଚ୍ଛିଦ୍ଯ ମାଧଵଃ। ଵ୍ଯତ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ତତ୍ତୁ ଜରାସନ୍ଧଵଧେପ୍ସଯା
ପୁଣି, କୃଷ୍ଣ, ମାଧବବଂଶୀ, ଏକ ଲକଡ଼ିକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭାଙ୍ଗି, ଉଲ୍ଟାଇ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ବଧ ଚାହିଁ।
ଭୀମସେନସ୍ତଦା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିର୍ବିଭେଦ ଚ ମାଗଧମ୍। ଦ୍ଵିଧା ଵ୍ଯତ୍ଯସ୍ଯ ପାଦେନ ପ୍ରାକ୍ଷିପଚ୍ଚ ନନାଦ ହ
ତାପରେ, ଭୀମସେନ ବୁଝି, ମାଗଧ ରାଜାକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଚରଣରେ ଭାଙ୍ଗି, ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଦହଡ଼ାଇଲେ।
ଶୁଷ୍କମାଂସାସ୍ଥିମେଦସ୍ତ୍ଵଗ୍ଭିନ୍ନମସ୍ତିଷ୍କପିଣ୍ଡକଟଃ। ଶଵଭୂତସ୍ତଦା ରାଜନ୍ପିଣ୍ଡୀକୃତ ଇଵାବବୌ
ତାଙ୍କ ମାଂସ, ହାଡ଼, ମଜ୍ଜା, ଚମଡ଼ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ମୁଣ୍ଡ ଭାଗିଗଲା; ରାଜନ, ଶବ ଭଳି ଏକ ଗାଠି ଭଳି ଦେଖାଗଲା।
ତତୋ ରାଜ୍ଞଃ କୁଲଦ୍ଵାରି ପ୍ରସୁପ୍ତମିଵ ତଂ ନୃପମ୍। ରାତ୍ରୌ ଗତାସୁମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ନିଶ୍ଚକ୍ରମୁରରିନ୍ଦମାଃ
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ, ରାତିରେ ଶୁଇଥିବା ଭଳି ମୃତ ରାଜାକୁ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁଦମନୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ଜରାସନ୍ଧରଥଂ କୃଷ୍ଣୋ ଯୋଜଯିତ୍ଵା ପତାକିନମ୍। ଆରୋପ୍ଯ ଭ୍ରାତରୌ ଚୈଵ ମୋକ୍ଷଯାମାସ ବାନ୍ଧଵାନ୍
କୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ରଥକୁ ପତାକା ଲଗାଇ, ଦୁଇ ଭାଇକୁ ଏହାରେ ବସାଇ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତେ ଵୈ ରତ୍ନୁଭୁଜଂ କୃଷ୍ଣଂ ରତ୍ନାର୍ହଂ ପୃଥିଵୀଶ୍ଵରାଃ। ରାଜାନଂ ଚକ୍ରରାସାଦ୍ଯ ମୋକ୍ଷିତା ମହତୋ ଭଯାତ୍
ଏହି ରତ୍ନର ଉପଭୋକ୍ତା, ପୃଥିବୀର ମହାରାଜମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଜା କରିଦେଲେ, ବଡ଼ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ।
ଅକ୍ଷତଃ ଶସ୍ତ୍ରସମ୍ପନ୍ନୋ ଜିତାରିଃ ସହ ରାଜଭିଃ। ରଥମାସ୍ଥାଯ ତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ନିର୍ଜଗାମ ଗିରିଵ୍ରଜାତ୍
ଅକ୍ଷତ ଓ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଗିରିବ୍ରଜାରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଯଃ ସ ସୋଦର୍ଯଵାନ୍ନାମ ଦ୍ଵିଯୋଧୀ କୃଷ୍ଣସାରଥିଃ। ଅଭ୍ଯାସଘାତୀ ସନ୍ଦୃଶ୍ଯୋ ଦୁର୍ଜଯଃ ସର୍ଵରାଜଭିଃ
ଯିଏ ସୋଦର୍ୟବାନ୍ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦୁଇ ଧନୁର୍ଧର, କୃଷ୍ଣ ରଥୀ, ସମ୍ମୁଖ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟାକାରୀ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅଜୟ।
ଭୀମାର୍ଜୁନାଭ୍ଯାଂ ଯୋଧାଭ୍ଯାମାସ୍ଥିତଃ କୃଷ୍ଣସାରଥିଃ। ଶୁଶୁଭେ ରଥଵର୍ଯୋଽସୌ ଦୁର୍ଜଯଃ ସର୍ଵଧନ୍ଵିଭିଃ
ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଯୋଧା ଭାବରେ ରଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣ ରଥଚାଳକ ଭାବରେ ଥିଲେ । ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଟି ଏତେ ଚମକିଲା, ଯେ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ଥିଲା ।
ଶକ୍ରଵିଷ୍ଣୂ ହି ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ଚେରତୁସ୍ତାରକାମଯେ। ରଥେନ ତେନ ଵୈ କୃଷ୍ଣ ଉପାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ତଦା
ଏହି ରଥଟିକୁ ଏକ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ତାରାମୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ । ଏହି ରଥକୁ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାପରେ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଏଵମେତୌ ମହାବାହୂ ତଦା ଦୁଷ୍କରକାରିଣୌ। କୃଷ୍ଣପ୍ରଣୀତୌ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ନଥେ କୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହତି
ଏଭଳି, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ, ଯେଉଁମାନେ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଚାଲିଥିଲେ । ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ ?
ଇତ୍ଯଵୋଚନ୍ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ତଂ ଜରାସନ୍ଧପୁରାଲଯାଃ। ଵାସୁଦେଵଂ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯୁକ୍ତଂ ଵାତଜଵୈର୍ହଯୈଃ
ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ସହର ନିବାସୀମାନେ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ — ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ — ବାୟୁ ସମାନ ତେଜ ଘୋଡା ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିବା ରଥରେ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଏଭଳି କଥା କହିଥିଲେ ।
ତପ୍ତଚାମୀକରାଭେଣ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା। ମେଘନିର୍ଘୋଷନାଦେନ ଜୈତ୍ରେଣାମିତ୍ରଘାତିନା
ତାପି ହୋଇଥିବା ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଝିଙ୍କି ଝିଙ୍କି ଘଣ୍ଟିର ଜାଲରେ ଶୋଭିତ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ବିଜୟୀ ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରଥଟି ।
ଯେନ ଶକ୍ରୋ ଦାନଵାନାଂ ଜଘାନ ନଵତୀର୍ନଵ। ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସମହୃଷ୍ଯନ୍ତ ରଥଂ ତେ ପୁରୁଷର୍ଥଭାଃ
ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନବମାନଙ୍କ ନବତି ଦଳକୁ ନାଶ କରିଥିଲେ । ଏହି ରଥ ପାଇଁ, ସେ ଶୂରବୀରମାନେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।