ଅଗ୍ନେ ମା ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵର୍ଧିଷ୍ଠାଃ କଚ୍ଚିନ୍ନୋ ନ ଦିଧକ୍ଷସି। ଅସୌ ହି ରାଶିଃ ସୁମହାନ୍ସମିଦ୍ଧସ୍ତଵ ସର୍ପତି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଉ ବଢ଼ିନଯାଅ, ଆମକୁ ପୁଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁତୁ? କାରଣ, ଏହି ବଡ଼ ତେଜ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଉଛି।
ନୈତଦେଵଂ ଯଥା ଯୂଯଂ ମନ୍ଯଧ୍ଵମସୁରାର୍ଦନାଃ। ଗରୁଡୋ ବଲଵାନେଷ ମମ ତୁଲ୍ଯଶ୍ଚ ତେଜସା
ଏହା ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଭଳି ନୁହେଁ, ହେ ଦାନବନାଶକ ଦେବମାନେ; ଏହି ଗରୁଡ଼ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋ ତେଜ ସମାନ।
ଜାତଃ ପରମତେଜସ୍ଵୀ ଵିନତାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ତେଜୋରାଶିମିମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଷ୍ମାନ୍ମୋହଃ ସମାଵିଶତ୍
ଏହି ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ବିନତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏହି ତେଜର ରାଶି ଦେଖି, ତୁମମାନେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଛ।
ନାଗକ୍ଷଯକରଶ୍ଚୈ କାଶ୍ଯପେଯୋ ମହାବଲଃ। ଦେଵାନାଂ ଚ ହିତେ ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵହିତୋ ଦୈତ୍ଯରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି କଶ୍ୟପନନ୍ଦନ, ନାଗମାନେଙ୍କର ବିନାଶକାରୀ, ମହାବଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଓ ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଅହିତ ପାଇଁ ନିୟୁକ୍ତ।
ନ ଭୀଃ କାର୍ଯା କଥଂ ଚାତ୍ର ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ସହିତା ମଯା
ଏଠାରେ କୌଣସି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋ ସହିତ ଏହାକୁ ଦେଖ।
ତ୍ଵମୃଷିସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଃ ପତଗେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଦେବତା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାପତି।
ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁସ୍ତପନଃ ସୂର୍ଯଃ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତିଃ। ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ହଯମୁଖସ୍ତ୍ଵଂ ଶର୍ଵସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼, ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଜନକ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମେ ଶର୍ବ, ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ।
ତ୍ଵଂ ମୁଖଂ ପଦ୍ମଜୀ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ପଵନସ୍ତଥା। ତ୍ଵଂ ହି ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁରସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁହଁ, ତୁମେ ପୂଜାରୀ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ। ତୁମେ ପାଳନକର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ।
ତ୍ଵଂ ମହାନଭିଭୂଃ ଶଶ୍ଵଦମୃତଂ ତ୍ଵଂ ମହଦ୍ଯଶଃ। ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭାସ୍ତ୍ଵମଭିପ୍ରେତଂ ତ୍ଵଂ ନସ୍ତ୍ରାଣମନୁତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ଅପରାଜିତ, ମହାନ୍, ସଦା ଅବିନାଶୀ ଓ ଅମୃତ। ତୁମେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ତୁମେ ଆମର ଆଶା, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରମୁଖ ରକ୍ଷା।
ହ୍ଯନାଗତଂ ଚୋପଗତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍
ଯାହା ଆସିବାକୁ ବାକି ଅଛି ଓ ଯାହା ଆସିଛି, ସମସ୍ତ କିଛି।
ତ୍ଵମୁତ୍ତମଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଚରାଚରଂ ଗଭସ୍ତିଭିର୍ଭାନୁରିଵାଵଭାସସେ। ସମାକ୍ଷିପନ୍ଭାନୁମତଃ ପ୍ରଭାଂ ମୁହୁ- ସ୍ତ୍ଵମନ୍ତକଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଧ୍ରୁଵାଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ପୁନିପୁନି ଆଲୋକକୁ ନେଇଯାଉଛ, ତୁମେ ସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ଥିର ସମସ୍ତଙ୍କର ଶେଷ।
ଦିଵାକରଃ ପରିକୁପିତୋ ଯଥା ଦହେ- ତ୍ପ୍ରଜାସ୍ତଥା ଦହସି ହୁତାଶନପ୍ରଭ। ଭଯଂକରଃ ପ୍ରଲଯ ଇଵାଗ୍ନିରୁତ୍ଥିତୋ ଵିନାଶଯନ୍ଯୁଗପରିଵର୍ତନାନ୍ତକୃତ୍
ଯେପରି ରାଗିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଜଳାଇଦେଇପାରେ, ସେପରି ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳାଉଛ। ବିନାଶର ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ତୁମେ ଯୁଗର ଶେଷ ଆଣି ସମସ୍ତକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛ।
ଖଗେଶ୍ଵରଂ ଶରଣମୁପାଗତା ଵଯଂ ମହୌଜସଂ ଜ୍ଵଲନସମାନଵର୍ଚସମ୍। ତଡିତ୍ପ୍ରଭଂ ଵିତିମିରମଭ୍ରଗୋଚରଂ ମହାବଲଂ ଗରୁଡମୁପେତ୍ଯ ଖେଚରମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଖଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଉଥିବା, ମହାବଳୀ ଗରୁଡ଼, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା।
ପରାଵରଂ ଵରଦମଜଯ୍ଯଵିକ୍ରମଂ ତଵୌଜସ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତାପିତମ୍। ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋ ତପ୍ତସୁଵର୍ଣଵର୍ଚସା ତ୍ଵଂ ପାହି ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସୁରାନ୍ମହାତ୍ମନଃ
ତୁମେ ଦୂର ଓ ନିକଟ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା, ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାପିତ, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଭଯାନ୍ଵିତା ନଭସି ଵିମାନଗାମିନୋ ଵିମାନିତା ଵିପଥଗତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତେ। ଋଷେଃ ସୁତସ୍ତ୍ଵମସି ଦଯାଵତଃ ପ୍ରଭୋ ମହାତ୍ମନଃ ଖଗଵର କଶ୍ଯପସ୍ଯ ହ
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବିମାନରେ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭୁଲ ରାସ୍ତାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତୁମେ ଋଷି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଦୟାଳୁ ପୁଅ, ମହାତ୍ମା ଖଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ମା କ୍ରୁଧଃ କୁରୁ ଜଗତୋ ଦଯାଂ ପରାଂ ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଶମମୁପୈହି ପାହି ନଃ। ମହାଶନିସ୍ଫୁରିତସମସ୍ଵନେନ ତେ ଦିଶୋଽମ୍ବରଂ ତ୍ରିଦିଵମିଯଂ ଚ ମେଦିନୀ
ଆମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୟା ଦିଅ। ତୁମେ ନାଥ, ଶାନ୍ତି ପାଅ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ଶିଵଶ୍ଚ ନୋ ଭଵ ଭଗଵନ୍ସୁଖାଵହଃ
ହେ ଭଗବାନ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୁଅ, ସୁଖ ଦେଉଥିବା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତଃ ସୁପର୍ଣସ୍ତୁ ଦେଵୈଃ ସର୍ଷିଗଣୈସ୍ତଦା। ତେଜସଃ ପ୍ରତିସଂହାରମାତ୍ମନଃ ସ ଚକାର ହ
ଏପରି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନିଜେ ଅପସାରଣ କଲେ।
ତତଃ କାମଗମଃ ପକ୍ଷୀ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମହାବଲଃ। ମାତୁରନ୍ତିକମାଗଚ୍ଛତ୍ପରଂ ପାରଂ ମହୋଦଧେଃ
ତାପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରୁଥିବା, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀ, ମହାସାଗରର ଅନ୍ୟ ପାରେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଯତ୍ର ସା ଵିନତା ତସ୍ମିନ୍ପଣିତେନ ପରାଜିତା। ଅତୀଵ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ଦାସୀଭାଵମୁପାଗତା
ଯେଉଁଠାରେ ବିନତା ଜୁଆରେ ହାରିଥିଲେ, ସେଠି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦାସୀ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦ୍ଵିନତାଂ ପ୍ରଣତାଂ ପୁତ୍ରସନ୍ନିଧୌ। କାଲେ ଚାହୂଯ ଵଚନଂ କଦ୍ରୂରିଦମଭାଷତ
ତାପରେ ଏକଦିନ ବିନତା, ପୁଅଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶିର ନମାଇଥିବା ବେଳେ, ସେ ସମୟରେ କଦ୍ରୁ ଡାକି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାଗାନାମାଲଯଂ ଭଦ୍ରେ ସୁରମ୍ଯଂ ଚାରୁଦର୍ଶନମ୍। ସମୁଦ୍ରକୁକ୍ଷାଵେକାନ୍ତେ ତତ୍ର ମାଂ ଵିନତେ ନଯ
ହେ ସୁମଧୁର, ସମୁଦ୍ର ଗଭୀରର କୂଳରେ ଥିବା, ନାଗମାନଙ୍କ ରମ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ନିବାସକୁ ମୋତେ ନେଇଯା।
ତତଃ ସୁପର୍ଣମାତା ତାମଵହତ୍ସର୍ପମାତରମ୍। ପନ୍ନଗାନ୍ଗରୁଡଶ୍ଚାପି ମାତୁର୍ଵଚନଚୋଦିତଃ
ତାପରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମାଆଁ ସର୍ପମାତାକୁ ବୋହିଲେ, ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ମାଆଁଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବୋହିଲେ।
ସ ସୂର୍ଯମଭିତୋ ଯାତି ଵୈନତେଯୋ ଵିହଂଗମଃ। ସୂର୍ଯରଶ୍ମିପ୍ରତପ୍ତାଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ ପନ୍ନଗାଽଭଵନ୍
ବିନତାନନ୍ଦନ ଗରୁଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୀପକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ପୋଡ଼ି ସର୍ପମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତଦଵସ୍ଥାନ୍ସୁତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଦ୍ରୂଃ ଶକ୍ରମଥାସ୍ତୁଵତ୍। ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଦେଵେଶ ନମସ୍ତେ ବଲସୂଦନ
ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ: 'ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ବଳବାନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।'
ନମୁଚିଘ୍ନ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଶଚୀପତେ। ସର୍ପାଣାଂ ସୂର୍ଯତପ୍ତାନାଂ ଵାରିଣା ତ୍ଵଂ ପ୍ଲଵୋ ଭଵ
ନମୁଚିଙ୍କୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା, ଶତାନନ, ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ସର୍ପମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଜଳରେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଧାର ପଥ ହେଉ।
ତ୍ଵମେଵ ପରମଂ ତ୍ରାଣମସ୍ମାକମମରୋତ୍ତମ। ଈଶୋ ଅସି ପଵଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵମନଲ୍ପଂ ପୁରଂଦର
ଏହି ଅମରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରକ୍ଷକ। ପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁରନ୍ଦର, ତୁମେ ଆମ ନାଥ।
ତ୍ଵମେଵ ମେଘସ୍ତ୍ଵଂ ଵାଯୁସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନିର୍ଵିଦ୍ଯୁତୋଽମ୍ବରେ। ତ୍ଵମଭ୍ରଗଣଵିକ୍ଷେପ୍ତା ତ୍ଵାମେଵାହୁର୍ମହାଘନମ୍
ତୁମେ ମେଘ, ତୁମେ ପବନ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶରେ ତୁମେ ବିଜୁଳି। ତୁମେ ମେଘମାଳାକୁ ଚିରିଦେଉଥିବା, ତୁମେ ମହାମେଘ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ।
ତ୍ଵଂ ଵଜ୍ରମତୁଲଂ ଘୋରଂ ଘୋଷଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ବଲାହକଃ। ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵମେଵ ଲୋକାନାଂ ସଂହର୍ତା ଚାପରାଜିତଃ
ତୁମେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ବଜ୍ର, ଗଞ୍ଜନ୍ତିଆ ଧ୍ୱନିରେ। ତୁମେ ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଅଜୟ ବିନାଶକ।
ତ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵମାଦିତ୍ଯୋ ଵିଭାଵସୁଃ। ତ୍ଵଂ ମହଦ୍ଭୂତମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ରାଜା ତ୍ଵଂ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଲୋକ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ମହାନ୍ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମେ ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।