ଇତ୍ଯେଵଂ ତରଲତରୋର୍ମିସଂକୁଲଂ ତେ ଗମ୍ଭୀରଂ ଵିକସିତମମ୍ବରପ୍ରକାଶମ୍। ପାତାଲଜ୍ଵଲନଶିଖାଵିଦୀପିତାଙ୍ଗଂ ଗର୍ଜନ୍ତଂ ଦ୍ରୁତମଭିଜଗ୍ମତୁସ୍ତତସ୍ତେ
ଏଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ତରଳ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିବା, ଗଭୀର ଓ ବିସ୍ତୃତ, ଖୋଲା ଆକାଶ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପାତାଳର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦେହ ଆଲୋକିତ, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା ଏହି ଜଳକୁ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଂ ସମୁଦ୍ରମତିକ୍ରମ୍ଯ କଦ୍ରୂର୍ଵିନତଯା ସହ। ନ୍ଯପତତ୍ତୁରଗାଭ୍ଯାଶେ ନ ଚିରାଦିଵ ଶୀଘ୍ରଗା
ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା ଏକାସାଥିରେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡ଼ା ପାଖକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମନେ ହେଲା ମାନେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏହା ଘଟିଗଲା।
ତତସ୍ତେ ତଂ ହଯଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶାତେ ମହାଜଵମ୍। ଶଶାଙ୍କକିରଣପ୍ରଖ୍ଯଂ କାଲଵାଲମୁଭେ ତଦା
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ଅତି ତୀବ୍ର ଗତିର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାହାର ଦୁଇଟି ଆଳ ଅନ୍ଧକାର ପରି।
ନିଶାମ୍ଯ ଚ ବହୂନ୍ଵାଲାନ୍କୃଷ୍ଣାନ୍ପୁଚ୍ଛସମାଶ୍ରିତାନ୍। ଵିଷଣ୍ଣରୂପାଂ ଵିନତାଂ କଦ୍ରୂର୍ଦାସ୍ଯେ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍
ଘୋଡ଼ାର ପୁଛର ତଳେ ବହୁ କଳା ଲୋମ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ବିନତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦାସୀ ଭାବରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ତତଃ ସା ଵିନତା ତସ୍ମିନ୍ପଣିତେନ ପରାଜିତା। ଅଭଵଦ୍ଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ଦାସୀଭାଵଂ ସମାସ୍ଥିତା
ଏହିପରି, ଶର୍ତ୍ତରେ ହାରିଥିବା ବିନତା ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ଦାସୀ ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚାପି ଗରୁଡଃ କାଲ ଆଗତେ। ଵିନା ମାତ୍ରା ମହାତେଜା ଵିଦାର୍ଯାଣ୍ଡମଜାଯତ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ବିନା ମାଆଙ୍କୁ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଗରୁଡ଼ ଡିଉଁଡ଼ା ଫାଟି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମହାସତ୍ତ୍ଵବଲୋପେତଃ ସର୍ଵା ଵିଦ୍ଯୋତଯନ୍ଦିଶଃ। କାମରୂପଃ କାମଗମଃ କାମଵୀର୍ଯୋ ଵିହଂଗମଃ
ମହାଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ସେଉଁଠି ଯାଇପାରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁଥିବା, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଗ୍ନିରାଶିରିଵୋଦ୍ଭାସନ୍ସମିଦ୍ଧୋଽତିଭଯଂକରଃ। ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵିସ୍ପଷ୍ଟପିଙ୍ଗାକ୍ଷୋ ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିସମପ୍ରଭଃ
ଅଗ୍ନିର ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାସ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଜନକ, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ତାଙ୍କର ତେଜ।
ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ସହସା ପକ୍ଷୀ ମହାକାଯୋ ନଭୋଗତଃ। ଘୋରୋ ଘୋରସ୍ଵନୋ ରୌଦ୍ରୋ ଵହ୍ନିରୌର୍ଵ ଇଵାପରଃ
ହଠାତ୍ ଏହି ବଡ଼ ଦେହୀ ପକ୍ଷୀ ବଡ଼ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଭୀତ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସମୁଦ୍ର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଵିଭାଵସୁମ୍। ପ୍ରମିପତ୍ଯାବ୍ରୁଵଂଶ୍ଚୈନମାସୀନଂ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଆସୀନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଗ୍ନେ ମା ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵର୍ଧିଷ୍ଠାଃ କଚ୍ଚିନ୍ନୋ ନ ଦିଧକ୍ଷସି। ଅସୌ ହି ରାଶିଃ ସୁମହାନ୍ସମିଦ୍ଧସ୍ତଵ ସର୍ପତି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଉ ବଢ଼ିନଯାଅ, ଆମକୁ ପୁଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁତୁ? କାରଣ, ଏହି ବଡ଼ ତେଜ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଉଛି।
ନୈତଦେଵଂ ଯଥା ଯୂଯଂ ମନ୍ଯଧ୍ଵମସୁରାର୍ଦନାଃ। ଗରୁଡୋ ବଲଵାନେଷ ମମ ତୁଲ୍ଯଶ୍ଚ ତେଜସା
ଏହା ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଭଳି ନୁହେଁ, ହେ ଦାନବନାଶକ ଦେବମାନେ; ଏହି ଗରୁଡ଼ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋ ତେଜ ସମାନ।
ଜାତଃ ପରମତେଜସ୍ଵୀ ଵିନତାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ତେଜୋରାଶିମିମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଷ୍ମାନ୍ମୋହଃ ସମାଵିଶତ୍
ଏହି ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ବିନତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏହି ତେଜର ରାଶି ଦେଖି, ତୁମମାନେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଛ।
ନାଗକ୍ଷଯକରଶ୍ଚୈ କାଶ୍ଯପେଯୋ ମହାବଲଃ। ଦେଵାନାଂ ଚ ହିତେ ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵହିତୋ ଦୈତ୍ଯରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି କଶ୍ୟପନନ୍ଦନ, ନାଗମାନେଙ୍କର ବିନାଶକାରୀ, ମହାବଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଓ ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଅହିତ ପାଇଁ ନିୟୁକ୍ତ।
ନ ଭୀଃ କାର୍ଯା କଥଂ ଚାତ୍ର ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ସହିତା ମଯା
ଏଠାରେ କୌଣସି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋ ସହିତ ଏହାକୁ ଦେଖ।
ତ୍ଵମୃଷିସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଃ ପତଗେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଦେବତା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାପତି।
ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁସ୍ତପନଃ ସୂର୍ଯଃ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତିଃ। ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ହଯମୁଖସ୍ତ୍ଵଂ ଶର୍ଵସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼, ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଜନକ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମେ ଶର୍ବ, ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ।
ତ୍ଵଂ ମୁଖଂ ପଦ୍ମଜୀ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ପଵନସ୍ତଥା। ତ୍ଵଂ ହି ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁରସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁହଁ, ତୁମେ ପୂଜାରୀ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ। ତୁମେ ପାଳନକର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ।
ତ୍ଵଂ ମହାନଭିଭୂଃ ଶଶ୍ଵଦମୃତଂ ତ୍ଵଂ ମହଦ୍ଯଶଃ। ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭାସ୍ତ୍ଵମଭିପ୍ରେତଂ ତ୍ଵଂ ନସ୍ତ୍ରାଣମନୁତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ଅପରାଜିତ, ମହାନ୍, ସଦା ଅବିନାଶୀ ଓ ଅମୃତ। ତୁମେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ତୁମେ ଆମର ଆଶା, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରମୁଖ ରକ୍ଷା।
ହ୍ଯନାଗତଂ ଚୋପଗତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍
ଯାହା ଆସିବାକୁ ବାକି ଅଛି ଓ ଯାହା ଆସିଛି, ସମସ୍ତ କିଛି।
ତ୍ଵମୁତ୍ତମଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଚରାଚରଂ ଗଭସ୍ତିଭିର୍ଭାନୁରିଵାଵଭାସସେ। ସମାକ୍ଷିପନ୍ଭାନୁମତଃ ପ୍ରଭାଂ ମୁହୁ- ସ୍ତ୍ଵମନ୍ତକଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଧ୍ରୁଵାଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତ ତୁମ ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ପୁନିପୁନି ଆଲୋକକୁ ନେଇଯାଉଛ, ତୁମେ ସ୍ଥିର ଓ ଅସ୍ଥିର ସମସ୍ତଙ୍କର ଶେଷ।
ଦିଵାକରଃ ପରିକୁପିତୋ ଯଥା ଦହେ- ତ୍ପ୍ରଜାସ୍ତଥା ଦହସି ହୁତାଶନପ୍ରଭ। ଭଯଂକରଃ ପ୍ରଲଯ ଇଵାଗ୍ନିରୁତ୍ଥିତୋ ଵିନାଶଯନ୍ଯୁଗପରିଵର୍ତନାନ୍ତକୃତ୍
ଯେପରି ରାଗିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଜଳାଇଦେଇପାରେ, ସେପରି ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳାଉଛ। ବିନାଶର ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ତୁମେ ଯୁଗର ଶେଷ ଆଣି ସମସ୍ତକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଛ।
ଖଗେଶ୍ଵରଂ ଶରଣମୁପାଗତା ଵଯଂ ମହୌଜସଂ ଜ୍ଵଲନସମାନଵର୍ଚସମ୍। ତଡିତ୍ପ୍ରଭଂ ଵିତିମିରମଭ୍ରଗୋଚରଂ ମହାବଲଂ ଗରୁଡମୁପେତ୍ଯ ଖେଚରମ୍
ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଖଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା, ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଉଥିବା, ମହାବଳୀ ଗରୁଡ଼, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା।
ପରାଵରଂ ଵରଦମଜଯ୍ଯଵିକ୍ରମଂ ତଵୌଜସ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତାପିତମ୍। ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋ ତପ୍ତସୁଵର୍ଣଵର୍ଚସା ତ୍ଵଂ ପାହି ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ସୁରାନ୍ମହାତ୍ମନଃ
ତୁମେ ଦୂର ଓ ନିକଟ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା, ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାପିତ, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଭଯାନ୍ଵିତା ନଭସି ଵିମାନଗାମିନୋ ଵିମାନିତା ଵିପଥଗତିଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତେ। ଋଷେଃ ସୁତସ୍ତ୍ଵମସି ଦଯାଵତଃ ପ୍ରଭୋ ମହାତ୍ମନଃ ଖଗଵର କଶ୍ଯପସ୍ଯ ହ
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ବିମାନରେ ଯାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭୁଲ ରାସ୍ତାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତୁମେ ଋଷି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଦୟାଳୁ ପୁଅ, ମହାତ୍ମା ଖଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ମା କ୍ରୁଧଃ କୁରୁ ଜଗତୋ ଦଯାଂ ପରାଂ ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଶମମୁପୈହି ପାହି ନଃ। ମହାଶନିସ୍ଫୁରିତସମସ୍ଵନେନ ତେ ଦିଶୋଽମ୍ବରଂ ତ୍ରିଦିଵମିଯଂ ଚ ମେଦିନୀ
ଆମ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଦୟା ଦିଅ। ତୁମେ ନାଥ, ଶାନ୍ତି ପାଅ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ଶିଵଶ୍ଚ ନୋ ଭଵ ଭଗଵନ୍ସୁଖାଵହଃ
ହେ ଭଗବାନ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୁଅ, ସୁଖ ଦେଉଥିବା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତଃ ସୁପର୍ଣସ୍ତୁ ଦେଵୈଃ ସର୍ଷିଗଣୈସ୍ତଦା। ତେଜସଃ ପ୍ରତିସଂହାରମାତ୍ମନଃ ସ ଚକାର ହ
ଏପରି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନିଜେ ଅପସାରଣ କଲେ।
ତତଃ କାମଗମଃ ପକ୍ଷୀ ମହାଵୀର୍ଯୋ ମହାବଲଃ। ମାତୁରନ୍ତିକମାଗଚ୍ଛତ୍ପରଂ ପାରଂ ମହୋଦଧେଃ
ତାପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରୁଥିବା, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀ, ମହାସାଗରର ଅନ୍ୟ ପାରେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଯତ୍ର ସା ଵିନତା ତସ୍ମିନ୍ପଣିତେନ ପରାଜିତା। ଅତୀଵ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ଦାସୀଭାଵମୁପାଗତା
ଯେଉଁଠାରେ ବିନତା ଜୁଆରେ ହାରିଥିଲେ, ସେଠି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦାସୀ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ।