ପ୍ରସନ୍ନା ମୋକ୍ଷଯେଦସ୍ମାଂସ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛାପାଚ୍ଚ ଭାମିନୀ। କୃଷ୍ଣଂ ପୁଚ୍ଛଂ କରିଷ୍ଯାମସ୍ତୁରଗସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ସେ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ଆମେ ଏହି ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ; ତେଣୁ ନିଶ୍ଚୟ, ଆମେ ଘୋଡ଼ାର ପୁଛକୁ କଳା କରିଦେବୁ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତେ ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ଵାଲା ଇଵ ସ୍ଥିତାଃ।' ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତେ ତୁ ସପତ୍ନ୍ଯୌ ପଣିତେ ତଦା
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେମାନେ ଘୋଡ଼ାର ପୁଛର କଳା କେଶ ପରି ଉଭୟେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଦୁଇ ସପତ୍ନୀ ଏକ ପଣ ରଖିଲେ।
ତତସ୍ତେ ପଣିତଂ କୃତ୍ଵା ଭଗିନ୍ଯୌ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ। ଜଗ୍ମତୁଃ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରଂ ପାରଂ ମହୋଦଧେଃ
ପଣ ରଖି ସେଇ ଦୁଇ ଭଉଣୀ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ମହାସମୁଦ୍ରର ଅପାର ପାରକୁ ଚଲିଗଲେ।
କଦ୍ରୂଶ୍ଚ ଵିନତା ଚୈଵ ଦାକ୍ଷାଯଣ୍ଯୌ ଵିହାଯସା। ଆଲୋକଯନ୍ତ୍ଯାଵକ୍ଷୋଭ୍ଯଂ ସମୁଦ୍ରଂ ନିଧିମମ୍ଭସାମ୍
କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା, ଦକ୍ଷର ଦୁଇ ଝିଅ, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବାବେଳେ, ଅଚଳ ଓ ଜଳର ଧନର ଭଣ୍ଡାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵାଯୁନାଽତୀଵ ସହସା କ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣଂ ମହାସ୍ଵନମ୍। ତିମିଂଗିଲସମାକୀର୍ଣଂ ମକରୈରାଵୃତଂ ତଥା
ବାତାସରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା, ତିମି, ତିମିଙ୍ଗିଲ ଓ ମକରରେ ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ।
ସଂଯୁତଂ ବହୁସାହସ୍ରୈଃ ସତ୍ଵୈର୍ନାନାଵିଧୈରପି। ଘୋରର୍ଘୋରମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଗମ୍ଭୀରମତିଭୈରଵମ୍
ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରାଣୀରେ ଭରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜେୟ, ଗଭୀର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତିକର ସମୁଦ୍ର।
ଆକରଂ ସର୍ଵରତ୍ନାନାମାଲଯଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ଚ। ନାଗାନାମାଲଯଂ ଚାପି ସୁରମ୍ଯଂ ସରିତାଂ ପତିମ୍
ସମସ୍ତ ମଣିର ଉତ୍ସ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ନାଗମାନଙ୍କ ଘର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମହାପତି।
ପାତାଲଜ୍ଵଲନାଵାସମସୁରାଣାଂ ତଥାଲଯମ୍। ଭଯଂକରାଣାଂ ସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ପଯସୋ ନିଧିମଵ୍ଯଯମ୍
ପାତାଳ ଅଗ୍ନିର ଆଶ୍ରୟ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଘର, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନିବାସ, ଅକ୍ଷୟ ଜଳର ଭଣ୍ଡାର।
ଶୁଭ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯମମର୍ତ୍ଯାନାମମୃତସ୍ଯାକରଂ ପରମ୍। ଅପ୍ରମେଯମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ସୁପୁମ୍ଯଜଲସଂମିତମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ, ଅମରମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତର ମୂଳସ୍ଥାନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅପରିମାପ୍ୟ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ପବିତ୍ର ଜଳ ସମାନ।
ମହାନଦୀଭିର୍ବହ୍ଵୀଭିସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ସହସ୍ରଶଃ। ଆପୂର୍ଯମାଣମତ୍ଯର୍ଥଂ ନୃତ୍ଯନ୍ତମିଵ ଚୋର୍ମିଭିଃ
ସେଠାରେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ଅନେକ ବଡ଼ ନଦୀ ହଜାର ହଜାର ଧାରାରେ ଏହାକୁ ଭରିଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଇତ୍ଯେଵଂ ତରଲତରୋର୍ମିସଂକୁଲଂ ତେ ଗମ୍ଭୀରଂ ଵିକସିତମମ୍ବରପ୍ରକାଶମ୍। ପାତାଲଜ୍ଵଲନଶିଖାଵିଦୀପିତାଙ୍ଗଂ ଗର୍ଜନ୍ତଂ ଦ୍ରୁତମଭିଜଗ୍ମତୁସ୍ତତସ୍ତେ
ଏଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ତରଳ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିବା, ଗଭୀର ଓ ବିସ୍ତୃତ, ଖୋଲା ଆକାଶ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପାତାଳର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦେହ ଆଲୋକିତ, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା ଏହି ଜଳକୁ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଂ ସମୁଦ୍ରମତିକ୍ରମ୍ଯ କଦ୍ରୂର୍ଵିନତଯା ସହ। ନ୍ଯପତତ୍ତୁରଗାଭ୍ଯାଶେ ନ ଚିରାଦିଵ ଶୀଘ୍ରଗା
ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା ଏକାସାଥିରେ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡ଼ା ପାଖକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମନେ ହେଲା ମାନେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏହା ଘଟିଗଲା।
ତତସ୍ତେ ତଂ ହଯଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶାତେ ମହାଜଵମ୍। ଶଶାଙ୍କକିରଣପ୍ରଖ୍ଯଂ କାଲଵାଲମୁଭେ ତଦା
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ଅତି ତୀବ୍ର ଗତିର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାହାର ଦୁଇଟି ଆଳ ଅନ୍ଧକାର ପରି।
ନିଶାମ୍ଯ ଚ ବହୂନ୍ଵାଲାନ୍କୃଷ୍ଣାନ୍ପୁଚ୍ଛସମାଶ୍ରିତାନ୍। ଵିଷଣ୍ଣରୂପାଂ ଵିନତାଂ କଦ୍ରୂର୍ଦାସ୍ଯେ ନ୍ଯଯୋଜଯତ୍
ଘୋଡ଼ାର ପୁଛର ତଳେ ବହୁ କଳା ଲୋମ ଦେଖି, କଦ୍ରୁ ବିନତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦାସୀ ଭାବରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ତତଃ ସା ଵିନତା ତସ୍ମିନ୍ପଣିତେନ ପରାଜିତା। ଅଭଵଦ୍ଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ଦାସୀଭାଵଂ ସମାସ୍ଥିତା
ଏହିପରି, ଶର୍ତ୍ତରେ ହାରିଥିବା ବିନତା ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ଦାସୀ ଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚାପି ଗରୁଡଃ କାଲ ଆଗତେ। ଵିନା ମାତ୍ରା ମହାତେଜା ଵିଦାର୍ଯାଣ୍ଡମଜାଯତ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ବିନା ମାଆଙ୍କୁ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଗରୁଡ଼ ଡିଉଁଡ଼ା ଫାଟି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମହାସତ୍ତ୍ଵବଲୋପେତଃ ସର୍ଵା ଵିଦ୍ଯୋତଯନ୍ଦିଶଃ। କାମରୂପଃ କାମଗମଃ କାମଵୀର୍ଯୋ ଵିହଂଗମଃ
ମହାଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିବା, ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା ସେଉଁଠି ଯାଇପାରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁଥିବା, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଗ୍ନିରାଶିରିଵୋଦ୍ଭାସନ୍ସମିଦ୍ଧୋଽତିଭଯଂକରଃ। ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵିସ୍ପଷ୍ଟପିଙ୍ଗାକ୍ଷୋ ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିସମପ୍ରଭଃ
ଅଗ୍ନିର ଏକ ଭୟଙ୍କର ମାସ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଜନକ, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ତାଙ୍କର ତେଜ।
ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ସହସା ପକ୍ଷୀ ମହାକାଯୋ ନଭୋଗତଃ। ଘୋରୋ ଘୋରସ୍ଵନୋ ରୌଦ୍ରୋ ଵହ୍ନିରୌର୍ଵ ଇଵାପରଃ
ହଠାତ୍ ଏହି ବଡ଼ ଦେହୀ ପକ୍ଷୀ ବଡ଼ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଭୀତ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସମୁଦ୍ର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଵିଭାଵସୁମ୍। ପ୍ରମିପତ୍ଯାବ୍ରୁଵଂଶ୍ଚୈନମାସୀନଂ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ଆସୀନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଗ୍ନେ ମା ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵର୍ଧିଷ୍ଠାଃ କଚ୍ଚିନ୍ନୋ ନ ଦିଧକ୍ଷସି। ଅସୌ ହି ରାଶିଃ ସୁମହାନ୍ସମିଦ୍ଧସ୍ତଵ ସର୍ପତି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଉ ବଢ଼ିନଯାଅ, ଆମକୁ ପୁଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁନାହଁତୁ? କାରଣ, ଏହି ବଡ଼ ତେଜ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହେଉଛି।
ନୈତଦେଵଂ ଯଥା ଯୂଯଂ ମନ୍ଯଧ୍ଵମସୁରାର୍ଦନାଃ। ଗରୁଡୋ ବଲଵାନେଷ ମମ ତୁଲ୍ଯଶ୍ଚ ତେଜସା
ଏହା ତୁମେ ଭାବୁଛ, ତାହା ଭଳି ନୁହେଁ, ହେ ଦାନବନାଶକ ଦେବମାନେ; ଏହି ଗରୁଡ଼ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋ ତେଜ ସମାନ।
ଜାତଃ ପରମତେଜସ୍ଵୀ ଵିନତାନନ୍ଦଵର୍ଧନଃ। ତେଜୋରାଶିମିମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଷ୍ମାନ୍ମୋହଃ ସମାଵିଶତ୍
ଏହି ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ବିନତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, ଏହି ତେଜର ରାଶି ଦେଖି, ତୁମମାନେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଛ।
ନାଗକ୍ଷଯକରଶ୍ଚୈ କାଶ୍ଯପେଯୋ ମହାବଲଃ। ଦେଵାନାଂ ଚ ହିତେ ଯୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵହିତୋ ଦୈତ୍ଯରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି କଶ୍ୟପନନ୍ଦନ, ନାଗମାନେଙ୍କର ବିନାଶକାରୀ, ମହାବଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଓ ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଅହିତ ପାଇଁ ନିୟୁକ୍ତ।
ନ ଭୀଃ କାର୍ଯା କଥଂ ଚାତ୍ର ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ସହିତା ମଯା
ଏଠାରେ କୌଣସି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋ ସହିତ ଏହାକୁ ଦେଖ।
ତ୍ଵମୃଷିସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଃ ପତଗେଶ୍ଵରଃ
ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଦେବତା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାପତି।
ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁସ୍ତପନଃ ସୂର୍ଯଃ ପରମେଷ୍ଠୀ ପ୍ରଜାପତିଃ। ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ହଯମୁଖସ୍ତ୍ଵଂ ଶର୍ଵସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼, ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଜନକ। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମେ ଶର୍ବ, ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ।
ତ୍ଵଂ ମୁଖଂ ପଦ୍ମଜୀ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ପଵନସ୍ତଥା। ତ୍ଵଂ ହି ଧାତା ଵିଧାତା ଚ ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁରସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁହଁ, ତୁମେ ପୂଜାରୀ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ। ତୁମେ ପାଳନକର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ।
ତ୍ଵଂ ମହାନଭିଭୂଃ ଶଶ୍ଵଦମୃତଂ ତ୍ଵଂ ମହଦ୍ଯଶଃ। ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭାସ୍ତ୍ଵମଭିପ୍ରେତଂ ତ୍ଵଂ ନସ୍ତ୍ରାଣମନୁତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ଅପରାଜିତ, ମହାନ୍, ସଦା ଅବିନାଶୀ ଓ ଅମୃତ। ତୁମେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି, ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ତୁମେ ଆମର ଆଶା, ତୁମେ ଆମ ପ୍ରମୁଖ ରକ୍ଷା।
ହ୍ଯନାଗତଂ ଚୋପଗତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍
ଯାହା ଆସିବାକୁ ବାକି ଅଛି ଓ ଯାହା ଆସିଛି, ସମସ୍ତ କିଛି।