ତତୋ ଵଯମିତ୍ରଘ୍ନ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିଗତେ ନୃପେ। ପୁନରାନ୍ଦିନଃ ସର୍ଵେ ମଧୁରାଯାଂ ଵସାମହେ
ତାପରେ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେ ରାଜା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଉଥରେ ଆନ୍ଧକମାନେ ମଧୁରାରେ ବସିଲୁ।
ଯଦା ତ୍ଵଭ୍ଯେତ୍ଯ ପିତରଂ ସା ଵୈ ରାଜୀଵଲୋଚନା। କଂସଭାର୍ଯା ଜରାସନ୍ଧଂ ଦୁହିତା ମାଗଧଂ ନୃପମ୍। ଚୋଦଯତ୍ଯେଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପତିଵ୍ଯସନଦୁଃଖିତା
ଯେତେବେଳେ ରାଜୀବନୟନୀ କଂସର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ମାଗଧ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କର କନ୍ୟା, ପତିବିୟୋଗର ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ପିତାଠାରେ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲେ।
ପତିଘ୍ନଂ ମେ ଜହୀତ୍ଯେଵଂ ପୁନଃ ପୁନରରିନ୍ଦମ। ତତୋ ଵଯଂ ମହାରାଜ ତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରିତମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ, 'ମୋର ପତିଙ୍କୁ ମାରିଥିବାକୁ ମାର', ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ। ତେଣୁ, ହେ ମହାରାଜ, ଆମେ ସେହି ପୂର୍ବରୁ ଆଲୋଚିତ ଉପାୟକୁ ମନେପକାଇଲୁ।
ସଂସ୍ମରନ୍ତୋ ଵିମନସୋ ଵ୍ଯପଯାତା ନରାଧିପ। ପୃଥକ୍ତ୍ଵେନ ମହାରାଜ ସଙ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ମହତୀଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ସେଥିପାଇଁ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ହେ ନରପତି, ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ହୋଇ, ବଡ଼ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଛାଡି ଚାଲିଗଲୁ।
ପଲାଯାମୋ ଭଯାତ୍ତସ୍ଯ ସସୁତଜ୍ଞାତିବାନ୍ଧଵାଃ। ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସର୍ଵେ ସ୍ମ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତାଃ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ, ପୁଅ, ଜ୍ଞାତି, ବାନ୍ଧବମାନେ ସହିତ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚିନ୍ତା କରି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲୁ।
କୁଶସ୍ଥଲୀଂ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ରୈଵତେନୋପଶୋଭିତାମ୍। ତତୋ ନିଵେଶଂ ତସ୍ଯାଂ ଚ କୃତଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ନୃପ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଆମେ ରୈବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଶୁଭ୍ର କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗରରେ ଆମର ବସୋବାସ କଲୁ।
ତଥୈଵ ଦୁର୍ଗସଂସ୍କାରଂ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍। ସ୍ତ୍ରିଯୋଽପି ଯସ୍ଯାଂ ଯୁଧ୍ଯେଯୁଃ କିମୁ ଵୃଷ୍ଣିମହାରଥାଃ
ସେଠାରେ ଆମେ ଏମିତି ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କଲୁ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେଠାରେ ଜଦି ଜନାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରନ୍ତି, ତେବେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ କେମିତି ନୁହଁନ୍ତି?
ତସ୍ଯାଂ ଵଯମମିତ୍ରଘ୍ନ ନିଵସାମୋଽକୁତୋଭଯାଃ। ଆଲୋଚ୍ଯ ଗିରିମୁଖ୍ଯଂ ତଂ ମାଗଧଂ ତୀର୍ଣମେଵ ଚ
ସେଠାରେ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆମେ ଭୟ ଛାଡି ବସୁଥିଲୁ, କାରଣ ଆମେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଓ ମାଗଧ ରାଜାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ।
ମାଧଵାଃ କୁରୁଶାର୍ଦୂଲ ପରାଂ ମୁଦମଵାପ୍ନୁଵନ୍। ଏଵଂ ଵଯଂ ଜରାସନ୍ଧାଦଭିତଃ କୃତକିଲ୍ବିଷାଃ
ମାଧବମାନେ, ହେ କୁରୁଶାର୍ଦ୍ୱଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ ଆମେ ଯଦିଓ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୋଷୀ, ତଥାପି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଲୁ।
ସାମର୍ଥ୍ଯଵନ୍ତଃ ସମ୍ବନ୍ଧାଦ୍ଗୋମନ୍ତଂ ସମୁପାଶ୍ରିତାଃ। ତ୍ରିଯୋଜନାଯତଂ ସଦ୍ମ ତ୍ରିସ୍କନ୍ଧଂ ଯୋଜନାଵଧି
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜଡିତ ଥିବାରୁ, ଆମେ ଗୋମନ୍ତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲୁ—ଏହା ତିନି ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ତିନିଟି ପ୍ରାଚୀର ଓ ଏକ ଯୋଜନା ପରିସରର ଏକ ବଡ଼ ଗୃହ।
ଯୋଜନାନ୍ତେ ଶତଦ୍ଵାରଂ ଵୀରଵିକ୍ରମତୋରଣମ୍। ଅଷ୍ଟାଦଶାଵରୈର୍ନଦ୍ଧଂ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦୈଃ
ଏହି ଗୃହର ସୀମାରେ ଏକ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଶତଦ୍ୱାର ଓ ବୀରତାର ଦ୍ୱାରମଣ୍ଡପ ଥିଲା; ଏହା ଅଷ୍ଟାଦଶ ପ୍ରାଚୀର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶ ସହସ୍ରାଣି ଭ୍ରାତୃଣାଂ ସନ୍ତି ନଃ କଲେ। ଆହୁକସ୍ଯ ଶତଂ ପୁତ୍ରା ଏକୈକସ୍ତ୍ରିଦଶାଵରଃ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ହଜାର ଭାଇ ଅଛନ୍ତି; ଆହୁକଙ୍କର ଶତ ପୁଅ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ତିନିଟି ପ୍ରାଚୀର ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ଚାରୁଦେଷ୍ଣଃ ସହ ଭ୍ରାତ୍ରା ଚକ୍ରଦେଵୋଽଥ ସାତ୍ଯକିଃ। ଅହଂ ଚ ରୋହିଣେଯଶ୍ଚ ସାମ୍ବଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଏଵ ଚ
ଚାରୁଦେଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ, ଚକ୍ରଦେବ, ସାତ୍ୟକି, ମୁଁ, ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ, ସାମ୍ବ ଓ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ।
ଏଵମେତେ ରଥାଃ ସପ୍ତ ରାଜନ୍ନନ୍ଯାନ୍ନିବୋଧ ମେ। କୃତଵର୍ମା ହ୍ଯନାଧୃଷ୍ଟିଃ ସମୀକଃ ସମିର୍ତିଜଯଃ
ଏହି ସପ୍ତ ରଥୀ ଅଟୁଟ ଯୋଦ୍ଧା, ହେ ରାଜା; ଏବେ ଆଉ କିଏ ଅଛନ୍ତି ଶୁଣ: କୃତବର୍ମା, ଅନାଧୃଷ୍ଟି, ସମୀକ ଓ ସମୀର୍ତ୍ତିଜୟ।
କଙ୍କଃ ଶଙ୍କୁଶ୍ଚ କୁନ୍ତିଶ୍ଚ ସପ୍ତୈତେ ଵୈ ମହାରଥାଃ। `ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚାନିରୁଦ୍ଧଶ୍ଚ ଭାନୁରକ୍ରୂରସାରଣୌ
କଙ୍କ, ଶଙ୍କୁ ଓ କୁନ୍ତି—ଏହି ସପ୍ତ ମହାରଥୀ; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଭାନୁ, ଅକୃରୁର ଓ ସାରଣ।
ନିଶଠଶ୍ଚ ଗଦଶ୍ଚୈଵ ସପ୍ତ ଚୈତେ ମହାରଥାଃ। ଵିକମୋ ଝିଲ୍ଲିବଭ୍ରୂ ଚ ଉଦ୍ଧଵୋଽଥ ଵିଦୂରଥଃ
ନିଶଠ ଓ ଗଦା, ଏହି ଦୁଇ ଓ ଆଉ ସପ୍ତ ମହାରଥୀ: ବିକମ, ଝିଲ୍ଲିକ, ବଭ୍ରୁ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ବିଦୂରଥ।
ଵସୁଦେଵୋଗ୍ରସେନୌ ଚ ସପ୍ତୈତେ ମନ୍ତ୍ରିପୁଙ୍ଗଵାଃ। ପ୍ରସେନଜିଚ୍ଚ ଯମଲୋ ରାଜରାଜଗୁଣାନ୍ଵିତଃ
ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଏହି ସାତିଜଣ ପ୍ରମୁଖ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପ୍ରସେନଜିତ ଓ ଯମଳ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।
ସ୍ଯମନ୍ତକୋ ମଣିର୍ଯସ୍ଯ ରୁକ୍ମଂ ନିସ୍ରୁଵତେ ବହୁ। ପୁତ୍ରୌ ଚାନ୍ଧକଭୋଜସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧୋ ରାଜା ଚ ତେ ଦଶ
ଯାହା ପାଖରେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଅଛି, ଯାହାରୁ ବହୁ ସୁନା ବିସର୍ଜିତ ହୁଏ; ଏହି ଅନ୍ଧକ ଓ ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧ ରାଜା ଓ ଏହି ଦଶଜଣ—
ଵଜ୍ରସଂହନନା ଵୀରୀ ଵୀର୍ଯଵନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ। ସ୍ମରନ୍ତୋ ମଧ୍ଯମଂ ଦେଶଂ ଵୃଷ୍ଣିଵୀରା ଗତଜ୍ଵରାଃ
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ବଜ୍ର ସମାନ ଦେହ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତି ଥିବା ବୀର, ନିଜ ମଧ୍ୟଦେଶକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା, ବୃଷ୍ଣି ବୀରମାନେ, ଚିନ୍ତା ଶୂନ୍ୟ।
ପାଣ୍ଡଵୈଶ୍ଚାପି ସତତଂ ନାଥଵନ୍ତୋ ଵଯଂ ନୃପ। ସର୍ଵସମ୍ପଦ୍ଗୁଣୈଃ ସିଦ୍ଧେ ତସ୍ମିନ୍ନେଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତେ
ହେ ରାଜା, ଆମେ ସବୁବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ଅଛୁ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ।
କ୍ଷତ୍ରେ ସମ୍ରାଜମାତ୍ମାନଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ଭାରତ। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ଦ୍ରୋଣଂ ଦ୍ରୌଣାଯନିଂ କୃପମ୍
ତେଣୁ, ହେ ଭାରତ, ତୁମେ ନିଜକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ରାଟ୍ କର; କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର, ଦ୍ରୋଣ, ଦ୍ରୌଣାୟନି ଓ କୃପା—
କର୍ଣଂ ଚ ଶିଶୁପାଲଂ ଚ ରୁକ୍ମିଣଂ ଚ ଧନୁର୍ଧରମ୍। ଏକଲଵ୍ଯଂ ଦ୍ରୁମଂ ଶ୍ଵେତଂ ଶୈବ୍ଯଂ ଶକୁନିମେଵ ଚ
କର୍ଣ୍ଣ, ଶିଶୁପାଳ, ଧନୁର୍ଧର ରୁକ୍ମି, ଏକଲବ୍ୟ, ଦ୍ରୁମ, ଶ୍ୱେତ, ଶୈବ୍ୟ ଓ ଶକୁନି—
ଏତାନଜିତ୍ଵା ସଙ୍ଗ୍ରାମେ କଥଂ ଶକ୍ନୋଷି ତଂ କ୍ରତୁମ୍। ତଥୈତେ ଗୌରଵେଣୈଵ ନ ଯୋତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ନରାଧିପାଃ
ଏମାନେ ମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିନାହିଁ, କିପରି ସେ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବ? ଏହି ରାଜାମାନେ ମାନ୍ୟତାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ ନାହିଁ।
ଏକସ୍ତତ୍ର ବଲୋନ୍ମତ୍ତଃ କର୍ଣୋ ଵୈକର୍ତନୋ ଵୃଷା। ଯୋତ୍ସ୍ଯତେ ସ ପରାମର୍ଷୀ ଦିଵ୍ଯାସ୍ରବଲଗର୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ବଳରେ ଅହଂକାରୀ ବୈକର୍ତନ୍ୟପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ଓ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ନ ତୁ ଶକ୍ଯଂ ଜରାସନ୍ଧେ ଜୀଵମାନେ ମହାବଲ ରାଜସୂଯସ୍ତ୍ଵଯାଽଵାପ୍ତୁମେଷା ରାଜନ୍ମତିର୍ମମ
କିନ୍ତୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜରାସନ୍ଧ ଜୀବିତ, ତୁମେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହା ମୋର ମତ।
ତେନ ରୁଦ୍ଧା ହି ରାଜାନଃ ସର୍ଵେ ଜିତ୍ଵା ଗିରିଵ୍ରଜେ। କନ୍ଦରେ ପର୍ଵତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସିଂହେନେଵ ମହାଦ୍ଵିପାଃ
ସେ ଗିରିବ୍ରଜରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖିଛି, ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସିଂହ ଯେମିତି ବଡ଼ ହାତୀମାନେକୁ ଅଟକାଏ।
ସ ହି ରାଜା ଜରାସନ୍ଧୋ ଯିଯକ୍ଷୁର୍ଵସୁଧାଧିପୈଃ। `ଅଭିଷିକ୍ତଃ ସ ରାଜନ୍ଯୈଃ ସହସ୍ରୈରୁତ ଚାଷ୍ଟଭିଃ'। ମହାଦେଵଂ ମହାତ୍ମାନମୁମାପତିମରିନ୍ଦମ
ସେ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ, ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ହଜାର ଓ ଅଠ ଜଣ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ, ଶତ୍ରୁନିବାରକ, ମହାଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ପୂଜି।
ଆରାଧ୍ଯ ତପସୋଗ୍ରେଣ ନିର୍ଜିତାସ୍ତେନ ପାର୍ଥିଵାଃ। ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯାଶ୍ଚ ପାରଂ ସ ଗତଃ ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ
ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜାମଣି, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କଲେ।
ସ ହି ନିର୍ଜିତ୍ଯ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ପାର୍ଥିଵାନ୍ପୃତନାଗତାନ୍। ପୁରମାନୀଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଚକାର ପୁରୁଷଵ୍ରଜମ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ସେନାସହିତ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେକୁ ଜିତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣି, ବାନ୍ଧି ରଖି, ଏକ ବଡ଼ ମାନବ ସମୂହ ତିଆରି କଲେ।
ଵଯଂ ଚୈଵ ମହାରାଜ ଜରାସନ୍ଧଭଯାତ୍ତଦା। ମଧୁରା ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତା ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁରୀମ୍
ଏବଂ ଆମେ ସେ ସମୟରେ ମହାରାଜା, ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଭୟରେ ମଥୁରା ଛାଡ଼ି ଦ୍ୱାରାବତୀ ସହରକୁ ଗଲୁ।