ନିଧିପ୍ରଵରମୁଖ୍ଯୌ ଚ ଶଙ୍ଖପଦ୍ମୌ ଧନେଶ୍ଵରୌ। ସର୍ଵାନ୍ନିଧୀନ୍ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଥ ଉପାସ୍ତାଂ ଵୈ ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନର ନିଧି ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମ, ସମସ୍ତ ଧନ ଏକଠା କରି ଧନର ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
ସା ସଭା ତାଦୃଶୀ ରମ୍ଯା ମଯା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରିକ୍ଷଗା। ପିତାମହସଭାଂ ରାଜନ୍କୀର୍ତଯିଷ୍ଯେ ନିବୋଧ ତାମ୍
ଏମିତି ଏକ ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସଭାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି; ରାଜା, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପିତାମହଙ୍କର ସଭା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ଶୁଣ।
ପିତାମହସଭାଂ ତାତ କଥ୍ଯମାନାଂ ନିବୋଧ ମେ। ଶକ୍ଯତେ ଯା ନ ନିର୍ଦେଷ୍ଟୁମେଵଂରୂପେତି ଭାରତ
ପିତାମହଙ୍କର ସଭା ବିଷୟରେ ମୋ ଉପଖ୍ୟାନ ଶୁଣ; ଏହାକୁ ଯେପରିକି ଅଛି, ସେଭଳି ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଭାରତ।
ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ରାଜନ୍ନାଦିତ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ଦିଵଃ। ଆଗଚ୍ଛନ୍ମାନୁଷଂ ଲୋକଂ ଦିଦୃକ୍ଷୁର୍ଵିଗତକ୍ଲମଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାଙ୍କ ଯୁଗରେ, ରାଜା, ଭଗବାନ୍ ଆଦିତ୍ୟ ଦିବଲୋକରୁ ମାନବ ଲୋକକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ କିଛି କ୍ଲାନ୍ତି ନଥିଲା।
ଚରନ୍ମାନୁଷରୂପେଣ ସଭାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ। ସ ତାମକଥଯନ୍ମହ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵେନ ପାଣ୍ଡଵ
ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଘୁରୁଥିବା ସେ ଆତ୍ମଜନ୍ମାଙ୍କର ସଭାକୁ ଦେଖିଲେ; ସେଠାରେ ଯଥାର୍ଥରେ ଦେଖି, ସେ ମୋତେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବ।
ଅପ୍ରମେଯାଂ ସଭାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ମାନସୀଂ ଭରତର୍ଷଭ। ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯାଂ ପ୍ରଭାଵେଣ ସର୍ଵଭୂତମନୋରମାମ୍
ଏହି ଅପରିମିତ, ଦିବ୍ୟ, ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସଭା, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବା ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁଣାନହଂ ତସ୍ଯାଃ ସଭାଯାଃ ପାଣ୍ଡଵର୍ଷଭ। ଦର୍ଶନେପ୍ସୁସ୍ତଥା ରାଜନ୍ନାଦିତ୍ଯମିଦମବ୍ରୁଵମ୍
ସେ ସଭାର ଗୁଣ ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲି।
ଭଗଵନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ପିତାମହସଭାଂ ଶୁଭାମ୍। ଯେନ ଵା ତପସା ଶକ୍ଯା କର୍ମଣା ଵାଽପି ଗୋପତେ
ଭଗବାନ୍, ମୁଁ ପିତାମହଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ସଭାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସମ୍ଭବ, ଗୋପତି।
ଔଷଧୈର୍ଯା ତଥା ଯୁକ୍ତୈରୁତ୍ତମା ପାପନାଶିନୀ। ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଭଗଵନ୍ପଶ୍ଯେଯଂ ତାଂ ସଭାଂ ଯଥା
ଔଷଧ ବା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପାପ ନଶ୍ୟ କରେ, ଭଗବାନ୍, ମୋତେ କୁହ, କିପରି ମୁଁ ସେ ସଭାକୁ ଦେଖିପାରିବି।
ସ ତନ୍ମମ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସହସ୍ରାଂଶୁର୍ଦିଵାକରଃ। ପ୍ରୋଵାଚ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵ୍ରତଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, 'ହଜାର ବର୍ଷର ବ୍ରତ ଅବଲମ୍ବନ କର।'
ବ୍ରହ୍ମଵ୍ରତମୁପାସ୍ସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଯତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା। ତତୋଽହଂ ହିମଵତ୍ପୃଷ୍ଠେ ସମାରବ୍ଦୋ ମହାଵ୍ରତମ୍
ତୁମେ ଭିତରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ବ୍ରହ୍ମବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ଏପରେ, ମୁଁ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଛାତିରେ ବଡ଼ ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କଲି।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ସୂର୍ଯୋ ମାମୁପାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଆଗଚ୍ଛତ୍ତାଂ ସଭାଂ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଵିପାପ୍ମା ଵିଗତକ୍ଲମଃ ?
ତାପରେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ମୋତେ ନେଇ, ପାପ ଓ କ୍ଲାନ୍ତି ହୀନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସଭାକୁ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂରୂପେତି ସା ଶକ୍ଯା ନ ନିର୍ଦେଷ୍ଟୁଂ ନରାଧିପ। କ୍ଷଣେନ ହି ବିଭର୍ତ୍ଯନ୍ଯଦନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ଵପୁସ୍ତଥା
ହେ ରାଜା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ରୂପ ଥିଲା, ତାହା କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ; କାରଣ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅନ୍ୟ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।
ନ ଵେଦ ପରିମାଣଂ ଵା ସଂସ୍ଥାନଂ ଚାପି ଭାରତ। ନ ଚ ରୂପଂ ମଯା ତାଦୃକ୍ ଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ କଦାଚନ
ହେ ଭାରତ, ତାଙ୍କର ମାପ କିମ୍ବା ଆକୃତି କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ରୂପ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି।
ସୁସୁଖା ସା ସଦା ରାଜନ୍ନ ଶୀତା ନ ଚ ଘର୍ମଦା। ନ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେ ନ ଗ୍ଲାନିଂ ପ୍ରାପ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୁଵନ୍ତ୍ଯୁତ
ସେଠି ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ, ଏଠାରେ କେବେ ଠଣ୍ଡା କିମ୍ବା ତାପ ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ତୃଷ୍ଣା କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନାନାରୂପୈରିଵ କୃତା ମଣିଭିଃ ସା ସୁଭାସ୍ଵରୈଃ। ସ୍ତମ୍ଭୈର୍ନ ଚ ଧୃତା ସା ତୁ ଶାଶ୍ଵତୀ ନ ଚ ସା କ୍ଷରା
ସେ ନାନା ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅନେକ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭା; କୌଣସି ଖୁଟିରେ ଧରା ନୁହେଁ, ସେ ଚିରକାଳୀନ ଓ ଅକ୍ଷୟ।
ଦିଵ୍ଯୈର୍ନାନାଵିଧୈର୍ଭାଵୈର୍ଭାସଦ୍ଭିରମିତପ୍ରଭୈଃ
ଦିବ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରୂପରେ, ଅସୀମ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଅତି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ସୂର୍ଯଂ ଚ ଶିଖିନଂ ଚ ସ୍ଵଯମ୍ପ୍ରଭା। ଦୀପ୍ଯତେ ନାକପୃଷ୍ଠସ୍ଥା ଭର୍ତ୍ସଯନ୍ଵୀଵ ଭାସ୍କରମ୍
ସେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେ ଦିବ୍ୟ ଶିଖରରେ ଏମିତି ଚମକୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରୁଛନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଂ ସ ଭଗଵାନାସ୍ତେ ଵିଦଧଦ୍ଦେଵମାଯଯା। ସ୍ଵଯମେକୋଽନିଶଂ ରାଜନ୍ସର୍ଵଲୋକପିତାମହଃ
ସେଠି, ସେ ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ବସିଛନ୍ତି; ଏକାକି ଅବିରତ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ପିତାମହ।
ଉପତିଷ୍ଠନ୍ତି ଚାପ୍ଯେନଂ ପ୍ରଜାନାଂ ପତଯଃ ପ୍ରଭୁମ୍। ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଚେତାଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିଃ କଶ୍ଯପଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କର ଅଧିପତିମାନେ, ତାଙ୍କର ନାୟକ ଭାବେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି; ଦକ୍ଷ, ପ୍ରଚେତା, ପୁଲହ, ମରୀଚି ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କଶ୍ୟପ।
ଭୃଗୁରତ୍ରିର୍ଵସିଷ୍ଠଶ୍ଚ ଗୌତମୋଽଥ ତଥାଙ୍ଗିରାଃ। ପୁଲସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ କତୁଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ କର୍ଦମସ୍ତଥା
ଭୃଗୁ, ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ଗୌତମ ଓ ଅଙ୍ଗିରା; ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କ୍ରତୁ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଏଭଳି କର୍ଦ୍ଦମ।
ଅଥର୍ଵାଙ୍ଗିରସଶ୍ଚୈଵ ଵାଲଖିଲ୍ଯା ସରୀଚିପାଃ। ମନୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵାଯୁସ୍ତେଜୋ ଜଲଂ ମହୀ
ଅଥର୍ବ ଓ ଅଙ୍ଗିରା, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ସରିଚିପ; ମନ, ଆକାଶ, ଜ୍ଞାନ, ବାୟୁ, ତଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପାଣି ଓ ପୃଥିବୀ।
ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶୌ ତଥା ରୂପଂ ରସୋ ଗନ୍ଧଶ୍ଚ ଭାରତ। ପ୍ରକୃତିଶ୍ଚ ଵିକାରଶ୍ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯତ୍କାରଣଂ ଭୁଵଃ
ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ, ହେ ଭାରତ; ପ୍ରକୃତି ଓ ବିକାର, ଏବଂ ଯାହା କିଛି ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ମହାତେଜା ମାର୍କଣ୍ଡେଯଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଜମଦଗ୍ନିର୍ଭରଦ୍ଵାଜଃ ସଂଵର୍ତଶ୍ଚ୍ଯଵନସ୍ତଥା
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ପ୍ରବଳ; ଜମଦଗ୍ନି, ଭରଦ୍ୱାଜ, ସଂବର୍ତ୍ତ ଓ ଚ୍ୟବନ।
ଦୁର୍ଵାସାଶ୍ଚ ମହାଭାଗ ଋଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗଶ୍ଚ ଧାର୍ମିକଃ। ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍ଯୋଗାଚାର୍ଯୋ ମହାତପାଃ
ଦୁର୍ବାସା ଅତି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ, ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ; ପୂଜ୍ୟ ସନତ୍କୁମାର, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ, ମହାତପସ୍ବୀ।
ଅସିତୋ ଦେଵଲଶ୍ଚୈଵ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଶ୍ଚ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍। ଋଷଭୋ ଜିତଶତ୍ରୁଶ୍ଚ ମହାଵୀର୍ଯସ୍ତଥା ମଣିଃ
ଅସିତ ଓ ଦେବଳ, ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ; ଋଷଭ, ଜିତଶତ୍ରୁ, ପ୍ରବଳ ଶୂର, ଏଭଳି ମଣି।
ଆଯୁର୍ଵେଦସ୍ତଥାଽଷ୍ଟାଙ୍ଗୋ ଦେହଵାଂସ୍ତତ୍ର ଭାରତ। ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସହ ନକ୍ଷତ୍ରୈରାଦିତ୍ଯଶ୍ଚ ଗଭସ୍ତିମାନ୍
ଏଠି ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଆୟୁର୍ବେଦ ଦେହଧାରଣ କରିଛି, ହେ ଭାରତ; ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାରାମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଵାଯଵଃ କ୍ରତଵଶ୍ଚୈଵ ସଙ୍କଲ୍ପଃ ପ୍ରାଣ ଏଵ ଚ। ମୂର୍ତିମନ୍ତୋ ମହାତ୍ମାନୋ ମହାଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ବାୟୁ, ଯଜ୍ଞ, ସଂକଳ୍ପ ଓ ପ୍ରାଣ; ସମସ୍ତେ ଦେହଧାରୀ, ମହାତ୍ମା, ମହାବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ। ଅର୍ଥୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ହର୍ଷୋ ଦ୍ଵେଷସ୍ତପୋ ଦମଃ
ଏହିମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଜଣେ ଧନ, ଧର୍ମ, କାମ, ଆନନ୍ଦ, ଦ୍ୱେଷ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମ ଭିତରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆଯାନ୍ତି ତସ୍ଯାଂ ସହିତା ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ। ଵିଂଶତିଃ ସପ୍ତ ଚୈଵାନ୍ଯେ ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଠାରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏସିଥାନ୍ତି, ସହିତେ ଅନ୍ୟ ସତେଇ ଓ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସନ୍ତି।