ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯଂ ଧନୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରସ୍ଯ ଭଗଵାନପି। ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦାନଵସୂଦନମ୍
ସେଠାରେ ନରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଦାନବ ନାଶକ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତୋଽମ୍ବରାଚ୍ଚିନ୍ତିତମାତ୍ରମାଗତଂ ମହାପ୍ରଭଂ ଚକ୍ରମମିତ୍ରତାପନମ୍। ଵିଭାଵସୋସ୍ତୁଲ୍ଯମକୁଣ୍ଠମଣ୍ଡଲଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ସଂଯତି ଭୀମଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ ଭାବିଲେମାତ୍ରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶତ୍ରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଭିଦ୍ୟମାନ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତଦାଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ଭଯଂକରଂ କରିକରବାହୁରଚ୍ଯୁତଃ। ମୁମୋଚ ଵୈ ପ୍ରବଲଵଦୁଗ୍ରଵେଗଵା- ନ୍ମହାପ୍ରଭଂ ପରନଗରାଵଦାରଣମ୍
ସେ ଚକ୍ର, ହବନ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଶତ୍ରୁ ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯିବା।
ତଦନ୍ତକଜ୍ଵଲନସମାନଵର୍ଚସଂ ପୁନଃପୁନର୍ନ୍ଯପତତ ଵେଗଵତ୍ତଦା। ଵିଦାରଯଦ୍ଦିତିଦନୁଜାନ୍ସହସ୍ରଶଃ କରେରିତଂ ପୁରୁଷଵରେଣ ସଂଯୁଗେ
ସେ ଚକ୍ର, ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପୁନିପୁନି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯିବା, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ହଜାର ହଜାର ଭାଗକୁ ଚିରିଦେଉଥିଲା।
ଦହତ୍କ୍ଵଚିଜ୍ଜ୍ଵଲନ ଇଵାଵଲେଲିହ- ତ୍ପ୍ରସହ୍ଯ ତାନସୁରଗଣାନ୍ନ୍ଯକୃନ୍ତତ। ପ୍ରଵେରିତଂ ଵିଯତି ମୁହୁଃ କ୍ଷିତୌ ତଥା ପପୌ ରଣେ ରୁଧିରମଥୋ ପିଶାଚଵତ୍
କେବେ କେବେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦହିଦେଉଥିବା ପରି, ସେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପ୍ରହାର କରି ଛିନ୍ଦିଦେଲେ; ସେମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଆକାଶ ଓ ମାଟିରେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପିଶାଚ ପରି ରକ୍ତ ପିଇଥିଲେ।
ତଥାଽସୁରା ଗିରିଭିରଦୀନଚେତସୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ସୁରଗଣମାର୍ଦଯଂସ୍ତଦା। ମହାବଲା ଵିଗଲିତମେଘଵର୍ଚସଃ ସହସ୍ରଶୋ ଗଗନମଭିପ୍ରପଦ୍ଯହ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ମେଘ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି, ହଜାର ହଜାର ଦାନବ ଆକାଶକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଅଥାମ୍ବରାଦ୍ଭଯଜନନାଃ ପ୍ରପେଦିରେ ସପାଦପା ବହୁଵିଧମେଘରୂପିଣଃ। ମହାଦ୍ରଯଃ ପରିଗଲିତାଗ୍ରସାନଵଃ ପରସ୍ପରଂ ଦ୍ରୁତମଭିହତ୍ଯ ସସ୍ଵନାଃ
ତାପରେ, ଆକାଶରୁ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ମାନେ, ଅନେକ ଆକାରର ଓ ଗଛସହିତ, ଘନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକ ଝଟକା ଲାଗି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ମହୀ ପ୍ରଵିଚଲିତା ସକାନନା ମହାଦ୍ରିପାତାଭିହତା ସମନ୍ତତଃ। ପରସ୍ପରଂ ଭୃଶମଭିଗର୍ଜତାଂ ମୁହୂ ରଣାଜିରେ ଭୃଶମଭିସଂପ୍ରଵର୍ତିତେ
ଏହାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଝରିପଡ଼ିବାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ମାଟି କମ୍ପିଉଠିଲା; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନରସ୍ତତୋ ଵରକନକାଗ୍ରଭୂଷଣୈ- ର୍ମହେଷୁଭିର୍ଗଗନପଥଂ ସମାଵୃଣୋତ୍। ଵିଦାରଯନ୍ଗିରିଶିଖରାଣି ପତ୍ରିଭି- ର୍ମହାଭଯେଽସୁରଗଣଵିଗ୍ରହେ ତଦା
ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନାର ମୁକୁଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ; ସେ ବାଣମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ମହୀଂ ଲଵଣଜଲଂ ଚ ସାଗରଂ ମହାସୁରାଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁରର୍ଦିତାଃ ସୁରୈଃ। ଵିଯଦ୍ଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ପରିକୁପିତଂ ନିଶାମ୍ଯ ତେ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାରେ, ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ମାଟି ଓ ଲୁଣ ନଦୀ ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଆକାଶରେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତତଃ ସୁରୈର୍ଵିଜଯମଵାପ୍ଯ ମନ୍ଦରଃ ସ୍ଵମେଵ ଦେଶଂ ଗମିତଃ ସୁପୂଜିତଃ। ଵିନାଦ୍ଯ ଖଂ ଦିଵମପି ଚୈଵ ସର୍ଵଶ- ସ୍ତତୋ ଗତାଃ ସଲିଲଧରା ଯଥାଗତମ୍
ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା ପରେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଫେରାଇଦେଲେ; ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ମେଘମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ତତୋଽମୃତଂ ସୁନିହିତମେଵ ଚକ୍ରିରେ ସୁରାଃ ପୁରାଂ ମୁଦମଭିଗମ୍ଯ ପୁଷ୍କଲାମ୍। ଦଦୋ ଚ ତଂ ନିଧିମମୃତସ୍ଯ ରକ୍ଷିତୁଂ କିରୀଟିନେ ବଲଭିଦଥାମରୈଃ ସହ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ଅମୃତକୁ ସାବଧାନରେ ରଖିଦେଲେ; ଏହି ଅମୃତ ଧନକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ମୁକୁଟଧାରୀ, ବଳବିଧ୍ୱଂସୀଙ୍କୁ ଓ ଅମରମାନେଙ୍କ ସହିତ ଦେଇଦେଲେ।
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵମମୃତଂ ମଥିତଂ ଯଥା। ଯତ୍ର ସୋଽଶ୍ଵଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ଶ୍ରୀମାନତୁଲଵିକ୍ରମଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, କିପରି ଅମୃତ ମଥନ ହେଲା ଓ ସେଠାରେ କିପରି ଶ୍ରୀମାନ୍, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତଂ ନିଶାମ୍ଯ ତଦା କଦ୍ରୂର୍ଵିନତାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵା ହି କିଂଵର୍ଣୋ ଭଦ୍ରେ ପ୍ରବ୍ରୂହି ମା ଚିରମ୍
ତାପରେ, କଦ୍ରୁ ଏହାକୁ ଦେଖି, ବିନତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭଲ ହେଲେ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ାର ରଙ୍ଗ କଣ? ଦୟାକରି ଦେଖି ଶୀଘ୍ର କହ।'
ଶ୍ଵେତ ଏଵାଶ୍ଵରାଜୋଽଯଂ କିଂ ଵା ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ଶୁଭେ। ବ୍ରୂହି ଵର୍ଣଂ ତ୍ଵମପ୍ଯସ୍ଯ ତତୋଽତ୍ର ଵିପଣାଵହେ
'ଏହି ଘୋଡ଼ାରାଜ ନିଶ୍ଚୟ ଧଳା—ନାହିଁ କି, ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ? ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ରଙ୍ଗ କହ, ତାପରେ ଏହା ଉପରେ ଆମେ ହାର-ଜିତ ରଖିବା।'
କୃଷ୍ଣଵାଲମହଂ ମନ୍ଯେ ହଯମେନଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ଏହି ସାର୍ଧଂ ମଯା ଦୀଵ୍ଯ ଦାସୀଭାଵାଯ ଭାମିନି
'ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଘୋଡ଼ାର କେଶ କଳା, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ। ଚଳ, ଆମେ ଦୁହେଁ ଏହି ଉପରେ ହାର-ଜିତ ରଖିବା, ହାରିଥିବା ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ଦାସୀ ହେବ।'
ଏଵଂ ତେ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଦାସୀଭାଵାଯ ଵୈ ମିଥଃ। ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵଗୃହାନେଵ ଶ୍ଵୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାଵ ଇତି ସ୍ମ ହ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦୁହେଁ ଦାସୀ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, 'ଆସନ୍ତାକାଲି ଦେଖିବା' ବୋଲି।
ତତଃ ପୁତ୍ରସହସ୍ରଂ ତୁ କଦ୍ରୂର୍ଜିହ୍ଯଂ ଚିକୀର୍ଷତୀ। ଆଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଦା ଵାଲା ଭୂତ୍ଵାଽଞ୍ଜନପ୍ରଭାଃ
ତାପରେ, କଦ୍ରୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ହଜାରଟି ପୁଅ, ସାପମାନେଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, 'ତମେ ସମସ୍ତେ କଳା କେଶ ହେଇଯାଅ।'
ଆଵିଶଧ୍ଵଂ ହଯଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦାସୀ ନ ସ୍ଯାମହଂ ଯଥା। ନାଵପଦ୍ଯନ୍ତ ଯେ ଵାକ୍ଯଂ ତାଞ୍ଶଶାପ ଭୁଜଂଗମାନ୍
'ତମେ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଦାସୀ ହେବିନାହିଁ; ଯେଉଁ ସାପମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶାପ ଦେଲେ।'
ସର୍ପସତ୍ରେ ଵର୍ତମାନେ ପାଵକୋ ଵଃ ପ୍ରଧକ୍ଷ୍ଯତି। ଜନମେଜଯସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେଃ ପାଣ୍ଡଵେଯସ୍ଯ ଧୀମତଃ
'ସର୍ପ-ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଜନମେଜୟ, ପାଣ୍ଡବ ବଂଶର ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଦହିଦେବ।'
ଶାପମେନଂ ତୁ ଶୁଶ୍ରାଵ ସ୍ଵଯମେଵ ପିତାମହଃ। ଅତିକ୍ରୂରଂ ସମୁତ୍ସୃଷ୍ଟଂ କଦ୍ର୍ଵା ଦୈଵାଦତୀଵ ହି
କଦ୍ରୁଙ୍କ ଏହି କଠୋର ଶାପକୁ, ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଣିଥିଲେ; ସେ ଜାଣିଲେ ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରୁ ହୋଇଛି।
ସାର୍ଧଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଵାଚଂ ତାମନ୍ଵମୋଦତ। ବହୁତ୍ଵଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ପାଣାଂ ପ୍ରଜାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ସେ ଏହି କଥାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ; ସର୍ପମାନେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ତିଗ୍ମଵୀର୍ଯଵିଷା ହ୍ଯେତେ ଦନ୍ଦଶୂକା ମହାବଲାଃ। ତେଷାଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଵିଷତ୍ଵାଦ୍ଧି ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତାଯ ଚ
ଏହି ସର୍ପମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଶକ୍ତି ଓ ତୀବ୍ର ବିଷ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟୁଟ ତାଳ ରଖନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବିଷ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ,
ଯୁକ୍ତଂ ମାତ୍ରା କୃତଂ ତେଷାଂ ପରପୀଡୋପସର୍ପିଣାମ୍। ଅନ୍ଯେଷାମପି ସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ନିତ୍ଯଂ ଦୋଷପରାସ୍ତୁ ଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୀମା ରଖାଯାଇଛି; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲିନ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ତେଷାଂ ପ୍ରାଣାନ୍ତିକୋ ଦଣ୍ଡୋ ଦୈଵେନ ଵିନିପାତ୍ଯତେ। ଏଵଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ଦେଵସ୍ତୁ ପୂଜ୍ଯ କଦ୍ରୂଂ ଚ ତାଂ ତଦା
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମାନୁସାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ଏଭଳି କହି, ଦେବତା ତା ସମୟରେ କଦ୍ରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ଆହୂଯ କଶ୍ଯପଂ ଦେଵ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଯଦେତେ ଦନ୍ଦଶୂକାଶ୍ଚ ସର୍ପା ଜାତାସ୍ତ୍ଵଯାନଘ
ତାପରେ ଦେବତା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, 'ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଏହି ସର୍ପମାନେ ଓ ନାଗମାନେ ତୁମଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।'
ଵିଷୋଲ୍ବଣା ମହାଭୋଗା ମାତ୍ରା ଶପ୍ତାଃ ପରଂତପ। ତତ୍ର ମନ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଯା ତାତ ନ କର୍ତଵ୍ଯଃ କଥଂଚନ
ଏମାନେ ବିଷରେ ପ୍ରବଳ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମାଆଙ୍କର ଶାପ ଭୋଗୁଛନ୍ତି; ଏହି ବିଷୟରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ପୁରାତନଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଯଜ୍ଞେ ସର୍ପଵିନାଶନମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୃଷ୍ଟିକୃଦ୍ଦେଵସ୍ତଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ପ୍ରଜାପତିମ୍। ପ୍ରାଦାଦ୍ଵିଷହରୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ କଶ୍ଯପାଯ ମହାତ୍ମନେ
ଏହି ପୁରାତନ ସର୍ପବିନାଶ ଯଜ୍ଞରେ ଦେଖାଯାଇଛି; ଏଭଳି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେବତା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ବିଷ ନିବାରଣ ବିଦ୍ୟା ଦେଲେ।
ଏଵଂ ଶପ୍ତେଷୁ ନାଗେଷୁ କଦ୍ର୍ଵାତୁ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ। ଅଦ୍ଵିଗ୍ନଃ ଶାପତସ୍ତସ୍ଯାଃ କଦ୍ରୂଂ କର୍କୋଟକୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ନାଗମାନେ ଶାପିତ ହେବା ପରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କଦ୍ରୁଙ୍କ ଶାପରେ ଅଚଞ୍ଚଳ ଥିବା କର୍କଟକ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମାତରଂ ପରମପ୍ରୀତସ୍ତଥା ଭୁଜଗସତ୍ତମଃ। ଆଵିଶ୍ଯ ଵାଜିନଂ ମୁଖ୍ଯଂ ବାଲୋ ଭୂତ୍ଵାଞ୍ଜନପ୍ରଭଃ
ସେ ଭୁଜଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ; ପ୍ରଧାନ ଘୋଡ଼ାର ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅଞ୍ଜନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଶରୀର ସହିତ ଏକ ଶିଶୁ ହେଲେ।