ତଦାହୃତ୍ଯ ଚ ତାଂ ଚକ୍ରେ ସୋଽସୁରୋଽପ୍ରତିମାଂ ସଭାମ୍। ଵିଶ୍ରୁତାଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଦିଵ୍ଯାଂ ମଣିମଯୀଂ ଶୁଭାମ୍
ସେଇ ସମସ୍ତ ଧନ ଆଣି, ସେ ଅସୁର ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଭା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦିବ୍ୟ ଓ ମଣିମୟ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର।
ଗଦାଂ ଚ ଭୀମସେନାଯ ପ୍ରଵରାଂ ପ୍ରଦଦୌ ତଦା। ଦେଵଦତ୍ତଂ ଚାର୍ଜୁନାଯ ଶଙ୍ଖପ୍ରଵରମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ସେ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଗଦା ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ଦେବଦତ୍ତ ଦାନ କଲେ।
ଯସ୍ଯ ଶଙ୍ଖସ୍ଯ ନାଦେନ ଭୂତାନି ପ୍ରଚକମ୍ପିରେ। `ସ କାଲଂ କଞ୍ଚିଦାଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ଚ
ଯାହାର ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ—ସେ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଏହାକୁ ମରାମତି ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ସଭାଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ କର୍ତୁଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ଅଭିପ୍ରାଯେଣ ପାର୍ଥାନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ପୃଥାନନ୍ଦନ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, ସେ ମହାସୁର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସର୍ଵର୍ତୁଗୁଣସମ୍ପନ୍ନାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପାମଲଙ୍କୃତାମ୍। ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ପାଯସେନ ସହସ୍ରଶଃ। ସଭା ଚ ସା ମହାରାଜ ଶାତକୁମ୍ଭମଯଦ୍ରୁମା
ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଶୋଭାରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାୟସ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରି, ସେଇ ସଭାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଥିଲା, ହେ ମହାରାଜ।
ଦଶକିଷ୍କୁସହସ୍ରାଣି ସମନ୍ତାଦାଯତାଭଵତ୍। ଯଥା ଵହ୍ନେର୍ଯଥାର୍କସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ଚ ଯଥା ସଭା
ସେ ସଭା ଚାରିପଟେ ଦଶ ହଜାର କିଷ୍କୁ ଲମ୍ବା ଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସୋମଙ୍କର ସଭା।
ଭ୍ରାଜମାନା ତଥାଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଦଧାର ପରମଂ ଵପୁଃ। ଅଭିଘ୍ନତୀଵ ପ୍ରଭଯା ପ୍ରଭାମର୍କସ୍ଯ ଭାସ୍ଵରାମ୍
ସେ ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା, ତାହାର ତେଜ ଏମିତି ଥିଲା ଯେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ପ୍ରବଭୌ ଜ୍ଵଲମାନେଵ ଦିଵ୍ଯା ଦିଵ୍ଯେନ ଵର୍ଚସା। ନଵମେଘପ୍ରତୀକାଶା ଦିଵମାକୃତ୍ଯ ଵିଷ୍ଠିତା। ଆଯତା ଵିପୁଲା ରମ୍ଯା ଵିପାପ୍ମା ଵିଗତକ୍ଲମା
ସେଇ ସଭା ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା; ନୂତନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ବିସ୍ତୃତ, ବଡ଼, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଦୋଷରହିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଥିଲା।
ଉତ୍ତମଦ୍ରଵ୍ଯସମ୍ପନ୍ନା ରତ୍ନପ୍ରାକାରତୋରଣା। ବହୁଚିତ୍ରା ବହୁଧନା ସୁକୃତା ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ଉତ୍ତମ ସାମଗ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଣିମୟ ପ୍ରାଚୀର ଓ ତୋରଣ ଥିଲା, ବହୁ ଶୋଭା ଓ ଧନରେ ଭରପୂର, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିପୁଣତାରେ ତିଆରି।
ନ ଦାଶାର୍ହୀ ସୁଧର୍ମା ଵା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାଥ ତାଦୃଶୀ। ସଭା ରୂପେଣ ସମ୍ପନ୍ନା ଯାଂ ଚକ୍ରେ ମତିମାନ୍ମଯଃ
ଦାଶାର୍ହଙ୍କ ସୁଧର୍ମା କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭା ମଧ୍ୟ, ମୟାଙ୍କ ତିଆରି କରା ସଭା ପରି ରୂପରେ ନଥିଲା।
ତାଂ ସ୍ମ ତତ୍ର ମଯେନୋକ୍ତା ରକ୍ଷନ୍ତି ଚ ଵହନ୍ତି ଚ। ସଭାମଷ୍ଟୌ ସହସ୍ରାଣି କିଙ୍କରା ନାମ ରାକ୍ଷସାଃ
ସେଠି ମୟାଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ଆଠ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ନାମକ ସେବକମାନେ ସେଇ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ସେବା କରନ୍ତି।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷଚରା ଘୋରା ମହାକାଯା ମହାବଲାଃ। ରକ୍ତାକ୍ଷାଃ ପିଙ୍ଗଲାକ୍ଷାଶ୍ଚ ଶୁକ୍ତିକର୍ଣାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳାଯାନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଆଖି, ଶଙ୍ଖ ଭଳି କାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ।
ତସ୍ଯାଂ ସଭାଯାଂ ନଲିନୀଂ ଚକାରାପ୍ରତିମାଂ ମଯଃ। ଵୈଦୂର୍ଯପତ୍ରଵିତତାଂ ମଣିନାଲମଯାମ୍ବୁଜାମ୍
ସେଇ ସଭାରେ ମାୟା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପଦ୍ମପୋଖରୀ ତିଆରି କଲେ, ଯାହାର ପତ୍ର ହେଉଛି ବୈଦୂର୍ୟ ରତ୍ନରୁ, ଏବଂ ପଦ୍ମ ଓ ତାଙ୍କର ଡାଣ୍ଡି ମାଣିକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି।
ପଦ୍ମସୌଗନ୍ଧିକଵତୀଂ ନାନାଦ୍ଵିଜଗଣାଯୁତାମ୍। ପୁଷ୍ପିତୈଃ ପଙ୍କଜୈଶ୍ଚିତ୍ରାଂ କୂର୍ମୈର୍ମତ୍ସ୍ଯୈଶ୍ଚ କାଞ୍ଚନୈଃ। ଚିତ୍ରସ୍ଫଟିକସୋପାନାଂ ନିଷ୍ପଙ୍କସଲିଲାଂ ଶୁଭାମ୍
ସେଇ ପୋଖରୀରୁ ପଦ୍ମ ଓ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲର ଘ୍ରାଣ ଆସୁଥିଲା, ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀ ତାହାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ, ସୁନା ତାରା ଓ ମାଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚମତ୍କାର କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଶିଢ଼ି ଓ ପ୍ରସ୍ତର ଜଳ ନିର୍ମଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ମନ୍ଦାନିଲସମୁଦ୍ଧୂତାଂ ମୁକ୍ତାବିନ୍ଦୁଭିରାଚିତାମ୍। ମହାମଣିଶିଲାପଟ୍ଟବଦ୍ଧପର୍ଯନ୍ତଵେଦିକାମ୍
ମଧୁର ପବନରେ ପୋଖରୀର ଜଳ ହଲକା ହଲକା ହଲିଯାଉଥିଲା, ମୁକ୍ତା ମଣିର ଫୁଟିକା ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ତାହାର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ରତ୍ନ ପଥରର ଚଉକି ଲାଗିଥିଲା।
ମଣିରତ୍ନଚିତାଂ ତାଂ ତୁ କେଚିଦଭ୍ଯେତ୍ଯ ପାର୍ଥିଵାଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପି ନାଭ୍ଯଜାନନ୍ତ ତେଽଜ୍ଞାନାତ୍ପ୍ରପତନ୍ତ୍ଯୁତ
କିଛି ରାଜା, ଏହି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ପୋଖରୀ ପାଖକୁ ଆସି, ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କୃତ୍ରିମ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଅଜ୍ଞାନରେ ତାହାରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ତାଂ ସଭାମଭିତୋ ନିତ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପଵନ୍ତୋ ମହାଦ୍ରୁମାଃ। ଆସନ୍ନାନାଵିଧା ଲୋଲାଃ ଶୀତଚ୍ଛାଯା ମନୋରମାଃ
ସେଇ ସଭାର ଚାରିପାଖରେ ସଦା ବଡ଼ ବଡ଼ ଫୁଲ ଲଗା ଗଛ ରହିଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର, ହଲକା ହଲକା ହଲୁଥିଲେ, ଢେର ଠଣ୍ଡା ଛାୟା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ।
କାନନାନି ସୁଗନ୍ଧୀନି ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ। ହଂସକାରଣ୍ଡଵୋପେତାଶ୍ଚକ୍ରଵାକୋପଶୋଭିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ବନ ଓ ପଦ୍ମପୋଖରୀ ଥିଲା, ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ତାହାରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଜଲଜାନାଂ ଚ ପଦ୍ମାନାଂ ସ୍ଥଲଜାନାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ମାରୁତୋ ଗନ୍ଧମାଦାଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସ୍ମ ନିଷେଵତେ
ପୋଖରୀର ଓ ଭୂମିର ସମସ୍ତ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ବାୟୁ ଉଠାଇ ନେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲା।
ଈଦୃଶୀଂ ତାଂ ସଭାଂ କୃତ୍ଵା ମାସୈଃ ପରିଚତୁର୍ଦଶୈଃ। ନିଷ୍ଠିତାଂ ଧର୍ମରାଜାଯ ମଯୋ ରାଜନ୍ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଏପରି ସୁନ୍ଦର ସଭା ଚୌଦ ମାସରେ ତିଆରି କରି, ମାୟା ତାହାର ସମାପ୍ତି ବିଷୟରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ତାଂ ତୁ କୃତ୍ଵା ସଭାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଂ ମଯଶ୍ଚାର୍ଜୁନମବ୍ରଵୀତ୍। ଭୂତାନାଂ ଚ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଧ୍ଵଜାଗ୍ରେ କିଙ୍କରୋ ଗଣଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଭା ତିଆରି କରି, ମାୟା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧ୍ୱଜର ଶିରେ ତାଙ୍କର ସେବକ ଓ ଗଣ ଥିଲେ।
ତଵ ଵିଷ୍ଫାରଘୋଷେଣ ମେଘଵନ୍ନିନଦିଷ୍ଯତି। ଅଯଂ ହି ସୂର୍ଯସଙ୍କାଶୋ ଜ୍ଵଲନସ୍ଯ ରଥୋ ମହାନ୍।। 2
ତୁମର ଧନୁଷ ତାଣିବାର ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଉଥିବ, କାରଣ ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିର ବଡ଼ ରଥ ଅଛି।
ଇମେ ଚ ଦିଵିଜାଃ ଶ୍ଵେତା ଵୀର୍ଯଵନ୍ତୋ ହଯୋତ୍ତମାଃ। ମାଯାମଯଃ କୃତୋ ହ୍ଯେଷ ଧ୍ଵଜୋ ଵାନରଲକ୍ଷଣଃ
ଏଠି ଦେବମାନେ ଦେଇଥିବା ଧଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଅଛି; ଏହି ଧ୍ୱଜ ମାୟାରେ ତିଆରି, ବାନର ଚିହ୍ନ ଥିବା।
ଅସଜ୍ଜମାନୋ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଧୂମକେତୁରିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତଃ। ବହୁଵର୍ଣଂ ହି ଲକ୍ଷ୍ଯେତ ଧ୍ଵଜଂ ଵାନରଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହି ଧ୍ୱଜ ଗଛରେ ଅଟକେ ନାହିଁ, ଧୂମ ଚିହ୍ନ ଧ୍ୱଜ ପରି ଉଚ୍ଚରେ ଉଠିଥାଏ; ବାନର ଚିହ୍ନ ଧ୍ୱଜ ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯିବ।
ଧ୍ଵଜୋତ୍କଟଂ ହ୍ଯନଵମଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଵିଷ୍ଠିତମ୍। ଏଵ ଵୀରଃ ସଵ୍ଯସାଚିନ୍ଧ୍ଵଜସ୍ଯାନ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଧ୍ୱଜ ଉଚ୍ଚ ଓ ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଦେଖିବ, ଏହା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଁଥିବ; ଏଭଳି, ବାମ ହାତର ଧନୁର୍ଧର ଧ୍ୱଜର ଶେଷରେ ରହିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽଽଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଵୀଭତ୍ସୁଂ ଵିସୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଯଯୌ ମଯଃ
ଏଭଳି କହି, ବୀଭତ୍ସୁଙ୍କୁ (ଅର୍ଜୁନ) ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମାୟା ବିଦାୟ ନେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵେଶନଂ ତସ୍ଯାଂ ଚକ୍ରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅଯୁତଂ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ନରାଧିପଃ
ତାପରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେଇ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ ଉତ୍ସବ କଲେ, ଦଶ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ, ନରପତି—
ସାଜ୍ଯେନ ପାଯସେନୈଵ ମଧୁନା ମିଶ୍ରିତେନ ଚ। ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ମୂଲୈଃ ଫଲୈଶ୍ଚୈଵ ମାଂସୈର୍ଵାରାହହାରିଣୈଃ। କୃସରେଣାଥ ଜୀଵନ୍ତ୍ଯା ହଵିଷ୍ଯେଣ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଘିଅ ଓ ମଧୁ ମିଶା ଖିର, ମୂଳ, ଫଳ, ବନ୍ଦର ଓ ହରିଣ ମାଂସ, କୃସର, ଜୀବନ୍ତୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ହବିଷ୍ୟ ଦେଇ—
ମାଂସପ୍ରକାରୈର୍ଵିଵିଧୈଃ ଖାଦ୍ଯୈଶ୍ଚାପି ତଥା ନୃପ। ଚୋଷ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈ ରାଜନ୍ପେଯୈଶ୍ଚ ବହୁଵିସ୍ତରୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚବାଇବା ଓ ପିଇବା ଜିନିଷ ଭଳି ଭଳି ଦେଇ, ରାଜା—
ଅହତୈଶ୍ଚୈଵ ଵାସୋଭିର୍ମାଲ୍ଯୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈରପି। ତର୍ପଯାମାସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାନ୍ନାନାଦିଗ୍ଭ୍ଯଃ ସମାଗତାନ୍
ସୁନ୍ଦର ଓ ସାଧାରଣ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।