ଵିହାଯ ଭଗଵାଂଶ୍ଚାପି ସ୍ତ୍ରୀରୂପମତୁଲଂ ହରିଃ। ନାନାପ୍ରହରଣୈର୍ଭୀମୈର୍ଦାନଵାନ୍ତମକମ୍ପଯତ୍
ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ନାରୀ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେଠାରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ ସଂଗ୍ରାମଃ ସମୀପେ ଲଵଣାମ୍ଭସଃ। ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵଘୋରତରୋ ମହାନ୍
ତାପରେ ଲୁଣ୍ ଜଳର କୂଳରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ପ୍ରାସାଶ୍ଚ ଵିପୁଲାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣା ନ୍ଯପତନ୍ତ ସହସ୍ରଶଃ। ତୋମରାଶ୍ଚ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ବିସ୍ତୃତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡା ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ପଡ଼ିଲା, ତେଉଁପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଟୋମର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ।
ତତୋଽସୁରାଶ୍ଚକ୍ରଭିନ୍ନା ଵମନ୍ତୋ ରୁଧିରଂ ବହୁ। ଅସିଶକ୍ତିଗଦାରୁଗ୍ଣା ନିପେତୁର୍ଧରଣୀତଲେ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ, ଚକ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଓ ଅଧିକ ରକ୍ତ ଝରାଉଥିବା, ତଳୱାର, ବଣ୍ଡା, ଗଦା ଓ ଲାଠିରେ ଆହତ ହୋଇ, ଭୂମିକୁ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ଛିନ୍ନାନି ପଟ୍ଟିଶୈଶ୍ଚୈଵ ଶିରାଂସି ଯୁଧି ଦାରୁଣୈଃ। ତପ୍ତକାଞ୍ଚନମାଲୀନି ନିପେତୁରନିଶଂ ତଦା
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୁର ପଟିଶ ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଇଥିବା, ତାପି ହୋଇଥିବା ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଏ ସମୟରେ ଅବିରତ ଭାବେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ରୁଧିରେଣାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ନିହତାଶ୍ଚ ମହାସୁରାଃ। ଅଦ୍ରୀଣାମିଵ କୂଟାନି ଧାତୁରକ୍ତାନି ଶେରତେ
ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ମୃତ ମହାଦାନବମାନେ, ଖଣିଜ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ।
ଆହାକାରଃ ସମଭଵତ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ସହସ୍ରଶଃ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂଛିନ୍ଦତାଂ ଶସ୍ତ୍ରୈରାଦିତ୍ଯେ ଲୋହିତାଯତି
ଏଠାରେ ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା, ଏହିଁ ସମୟରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ପରିଘୈରାଯସୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ସନ୍ନିକର୍ଷେ ଚ ମୁଷ୍ଟିଭିଃ। ନିଘ୍ନତାଂ ସମରେଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶବ୍ଦୋ ଦିଵମିଵାସ୍ପୃଶତ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହାର ଲାଠି ଓ ହାତରେ ମୁକ୍କା ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ସେ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା।
ଛିନ୍ଧିଭିନ୍ଧି ପ୍ରଧାଵ ତ୍ଵଂ ପାତଯାଭିସରେତି ଚ। ଵ୍ଯଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମହାଘୋରାଃ ଶବ୍ଦାସ୍ତତ୍ର ସମନ୍ତତଃ
‘କାଟ, ଭାଙ୍ଗ, ପଳା, ପଡ଼, ଆକ୍ରମଣ କର’—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ଏଵଂ ସୁତୁମୁଲେ ଯୁଦ୍ଧେ ଵର୍ତମାନେ ମହାଭଯେ। ନରନାରାଯଣୌ ଦେଵୌ ସମାଜଗ୍ମତୁରାହଵମ୍
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ତୁମୁଳ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ଦୁଇଜଣ, ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯଂ ଧନୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରସ୍ଯ ଭଗଵାନପି। ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦାନଵସୂଦନମ୍
ସେଠାରେ ନରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଦାନବ ନାଶକ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତୋଽମ୍ବରାଚ୍ଚିନ୍ତିତମାତ୍ରମାଗତଂ ମହାପ୍ରଭଂ ଚକ୍ରମମିତ୍ରତାପନମ୍। ଵିଭାଵସୋସ୍ତୁଲ୍ଯମକୁଣ୍ଠମଣ୍ଡଲଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ସଂଯତି ଭୀମଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ ଭାବିଲେମାତ୍ରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶତ୍ରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଭିଦ୍ୟମାନ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତଦାଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ଭଯଂକରଂ କରିକରବାହୁରଚ୍ଯୁତଃ। ମୁମୋଚ ଵୈ ପ୍ରବଲଵଦୁଗ୍ରଵେଗଵା- ନ୍ମହାପ୍ରଭଂ ପରନଗରାଵଦାରଣମ୍
ସେ ଚକ୍ର, ହବନ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଶତ୍ରୁ ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯିବା।
ତଦନ୍ତକଜ୍ଵଲନସମାନଵର୍ଚସଂ ପୁନଃପୁନର୍ନ୍ଯପତତ ଵେଗଵତ୍ତଦା। ଵିଦାରଯଦ୍ଦିତିଦନୁଜାନ୍ସହସ୍ରଶଃ କରେରିତଂ ପୁରୁଷଵରେଣ ସଂଯୁଗେ
ସେ ଚକ୍ର, ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପୁନିପୁନି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯିବା, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ହଜାର ହଜାର ଭାଗକୁ ଚିରିଦେଉଥିଲା।
ଦହତ୍କ୍ଵଚିଜ୍ଜ୍ଵଲନ ଇଵାଵଲେଲିହ- ତ୍ପ୍ରସହ୍ଯ ତାନସୁରଗଣାନ୍ନ୍ଯକୃନ୍ତତ। ପ୍ରଵେରିତଂ ଵିଯତି ମୁହୁଃ କ୍ଷିତୌ ତଥା ପପୌ ରଣେ ରୁଧିରମଥୋ ପିଶାଚଵତ୍
କେବେ କେବେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦହିଦେଉଥିବା ପରି, ସେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପ୍ରହାର କରି ଛିନ୍ଦିଦେଲେ; ସେମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଆକାଶ ଓ ମାଟିରେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପିଶାଚ ପରି ରକ୍ତ ପିଇଥିଲେ।
ତଥାଽସୁରା ଗିରିଭିରଦୀନଚେତସୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ସୁରଗଣମାର୍ଦଯଂସ୍ତଦା। ମହାବଲା ଵିଗଲିତମେଘଵର୍ଚସଃ ସହସ୍ରଶୋ ଗଗନମଭିପ୍ରପଦ୍ଯହ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ମେଘ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି, ହଜାର ହଜାର ଦାନବ ଆକାଶକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଅଥାମ୍ବରାଦ୍ଭଯଜନନାଃ ପ୍ରପେଦିରେ ସପାଦପା ବହୁଵିଧମେଘରୂପିଣଃ। ମହାଦ୍ରଯଃ ପରିଗଲିତାଗ୍ରସାନଵଃ ପରସ୍ପରଂ ଦ୍ରୁତମଭିହତ୍ଯ ସସ୍ଵନାଃ
ତାପରେ, ଆକାଶରୁ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ମାନେ, ଅନେକ ଆକାରର ଓ ଗଛସହିତ, ଘନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକ ଝଟକା ଲାଗି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ମହୀ ପ୍ରଵିଚଲିତା ସକାନନା ମହାଦ୍ରିପାତାଭିହତା ସମନ୍ତତଃ। ପରସ୍ପରଂ ଭୃଶମଭିଗର୍ଜତାଂ ମୁହୂ ରଣାଜିରେ ଭୃଶମଭିସଂପ୍ରଵର୍ତିତେ
ଏହାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଝରିପଡ଼ିବାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ମାଟି କମ୍ପିଉଠିଲା; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନରସ୍ତତୋ ଵରକନକାଗ୍ରଭୂଷଣୈ- ର୍ମହେଷୁଭିର୍ଗଗନପଥଂ ସମାଵୃଣୋତ୍। ଵିଦାରଯନ୍ଗିରିଶିଖରାଣି ପତ୍ରିଭି- ର୍ମହାଭଯେଽସୁରଗଣଵିଗ୍ରହେ ତଦା
ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନାର ମୁକୁଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ; ସେ ବାଣମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ମହୀଂ ଲଵଣଜଲଂ ଚ ସାଗରଂ ମହାସୁରାଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁରର୍ଦିତାଃ ସୁରୈଃ। ଵିଯଦ୍ଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ପରିକୁପିତଂ ନିଶାମ୍ଯ ତେ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାରେ, ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ମାଟି ଓ ଲୁଣ ନଦୀ ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଆକାଶରେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତତଃ ସୁରୈର୍ଵିଜଯମଵାପ୍ଯ ମନ୍ଦରଃ ସ୍ଵମେଵ ଦେଶଂ ଗମିତଃ ସୁପୂଜିତଃ। ଵିନାଦ୍ଯ ଖଂ ଦିଵମପି ଚୈଵ ସର୍ଵଶ- ସ୍ତତୋ ଗତାଃ ସଲିଲଧରା ଯଥାଗତମ୍
ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବା ପରେ, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଫେରାଇଦେଲେ; ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ମେଘମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ତତୋଽମୃତଂ ସୁନିହିତମେଵ ଚକ୍ରିରେ ସୁରାଃ ପୁରାଂ ମୁଦମଭିଗମ୍ଯ ପୁଷ୍କଲାମ୍। ଦଦୋ ଚ ତଂ ନିଧିମମୃତସ୍ଯ ରକ୍ଷିତୁଂ କିରୀଟିନେ ବଲଭିଦଥାମରୈଃ ସହ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ଅମୃତକୁ ସାବଧାନରେ ରଖିଦେଲେ; ଏହି ଅମୃତ ଧନକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ମୁକୁଟଧାରୀ, ବଳବିଧ୍ୱଂସୀଙ୍କୁ ଓ ଅମରମାନେଙ୍କ ସହିତ ଦେଇଦେଲେ।
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵମମୃତଂ ମଥିତଂ ଯଥା। ଯତ୍ର ସୋଽଶ୍ଵଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ଶ୍ରୀମାନତୁଲଵିକ୍ରମଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, କିପରି ଅମୃତ ମଥନ ହେଲା ଓ ସେଠାରେ କିପରି ଶ୍ରୀମାନ୍, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତଂ ନିଶାମ୍ଯ ତଦା କଦ୍ରୂର୍ଵିନତାମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵା ହି କିଂଵର୍ଣୋ ଭଦ୍ରେ ପ୍ରବ୍ରୂହି ମା ଚିରମ୍
ତାପରେ, କଦ୍ରୁ ଏହାକୁ ଦେଖି, ବିନତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭଲ ହେଲେ, ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ାର ରଙ୍ଗ କଣ? ଦୟାକରି ଦେଖି ଶୀଘ୍ର କହ।'
ଶ୍ଵେତ ଏଵାଶ୍ଵରାଜୋଽଯଂ କିଂ ଵା ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ଶୁଭେ। ବ୍ରୂହି ଵର୍ଣଂ ତ୍ଵମପ୍ଯସ୍ଯ ତତୋଽତ୍ର ଵିପଣାଵହେ
'ଏହି ଘୋଡ଼ାରାଜ ନିଶ୍ଚୟ ଧଳା—ନାହିଁ କି, ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ? ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ରଙ୍ଗ କହ, ତାପରେ ଏହା ଉପରେ ଆମେ ହାର-ଜିତ ରଖିବା।'
କୃଷ୍ଣଵାଲମହଂ ମନ୍ଯେ ହଯମେନଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ଏହି ସାର୍ଧଂ ମଯା ଦୀଵ୍ଯ ଦାସୀଭାଵାଯ ଭାମିନି
'ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଘୋଡ଼ାର କେଶ କଳା, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ। ଚଳ, ଆମେ ଦୁହେଁ ଏହି ଉପରେ ହାର-ଜିତ ରଖିବା, ହାରିଥିବା ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ଦାସୀ ହେବ।'
ଏଵଂ ତେ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଦାସୀଭାଵାଯ ଵୈ ମିଥଃ। ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵଗୃହାନେଵ ଶ୍ଵୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାଵ ଇତି ସ୍ମ ହ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦୁହେଁ ଦାସୀ ହେବା ପାଇଁ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, 'ଆସନ୍ତାକାଲି ଦେଖିବା' ବୋଲି।
ତତଃ ପୁତ୍ରସହସ୍ରଂ ତୁ କଦ୍ରୂର୍ଜିହ୍ଯଂ ଚିକୀର୍ଷତୀ। ଆଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଦା ଵାଲା ଭୂତ୍ଵାଽଞ୍ଜନପ୍ରଭାଃ
ତାପରେ, କଦ୍ରୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କର ହଜାରଟି ପୁଅ, ସାପମାନେଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ, 'ତମେ ସମସ୍ତେ କଳା କେଶ ହେଇଯାଅ।'
ଆଵିଶଧ୍ଵଂ ହଯଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦାସୀ ନ ସ୍ଯାମହଂ ଯଥା। ନାଵପଦ୍ଯନ୍ତ ଯେ ଵାକ୍ଯଂ ତାଞ୍ଶଶାପ ଭୁଜଂଗମାନ୍
'ତମେ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଦାସୀ ହେବିନାହିଁ; ଯେଉଁ ସାପମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଶାପ ଦେଲେ।'
ସର୍ପସତ୍ରେ ଵର୍ତମାନେ ପାଵକୋ ଵଃ ପ୍ରଧକ୍ଷ୍ଯତି। ଜନମେଜଯସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେଃ ପାଣ୍ଡଵେଯସ୍ଯ ଧୀମତଃ
'ସର୍ପ-ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଜନମେଜୟ, ପାଣ୍ଡବ ବଂଶର ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଦହିଦେବ।'