କ୍ଷିପ୍ରମନ୍ତର୍ଦଧେ ଶୌରିଶ୍ଚକ୍ଷୁଷାଂ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ। ଅକାମା ଏଵ ପାର୍ଥାସ୍ତେ ଗୋଵିନ୍ଦଗମାନସାଃ
ଶୌରି, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିବା, ସତ୍ୱରେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଲାଗି ରହିଗଲା।
ନିଵୃତ୍ଯୋପଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ସ୍ଵଂ ପୁରଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭାଃ। ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଥ କୃଷ୍ଣୋଽପି ତ୍ଵରିତଂ ଦ୍ଵାରକାମଗାତ୍
ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଫେରି ସତ୍ୱରେ ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ।
ସାତ୍ଵତେନ ଚ ଵୀରେଣ ପୃଷ୍ଠତୋ ଯାଯିନା ତଦା। ଦାରୁକେଣ ଚ ସୂତେନ ସହିତୋ ଦେଵକୀସୁତଃ। ସ ଗତୋ ଦ୍ଵାରକାଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗରୁତ୍ମାନିଵ ଵେଗଵାନ୍
ସେ ସମୟରେ ବୀର ସାତ୍ୟକି ପଛରୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦାରୁକ ରଥଚାଳକ ସହିତ ଦେବକୀପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନିଵୃତ୍ଯ ଧର୍ମରାଜସ୍ତୁ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିରଚ୍ଯୁତଃ। ସୁହୃତ୍ପରିଵୃତୋ ରାଜା ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ଅଚ୍ୟୁତ ଧର୍ମରାଜ ଭାଇମାନେ ଓ ସୁହୃଦ୍ମାନେ ସହିତ ଫେରି ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ସୁହୃଦଃ ସର୍ଵାନ୍ଭ୍ରାତୄନ୍ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଧର୍ମରାଟ୍। ମୁମୋଦ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତୋ ନୃପ
ଧର୍ମରାଜ ସମସ୍ତ ସୁହୃଦ୍, ଭାଇ ଓ ପୁଅମାନେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
କେଶଵୋପି ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍। ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠୈରୁଗ୍ରସେନମୁଖୈସ୍ତଥା
କେଶବ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଉଗ୍ରସେନ ଆଦି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆହୁକଂ ପିତରଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ମାତରଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ଅଭିଵାଦ୍ଯ ବଲଂ ଚୈଵ ସ୍ଥିତଃ କମଲଲୋଚନଃ
ଏହିପରି, କମଳନୟନ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଆହୁକଙ୍କୁ, ଯଶସ୍ୱିନୀ ମାଆଁଙ୍କୁ ଏବଂ ବଳଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବନିଶଠାଂଶ୍ଚରୁଦେଷ୍ଣଂ ଗଦଂ ତଥା। ଅନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ଭାନୁଂ ଚ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଗଦା, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଭାନୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସ ଵୃଦ୍ଧୈରଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ଭଵନଂ ଯଯୌ। `ସ ତତ୍ର ଭଵନେ ଦିଵ୍ଯେ ପ୍ରମୁମୋଦ ସୁଖୀ ସୁଖମ୍
ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲାପରେ, ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଭବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୋଭାମୟ ଗୃହରେ ସେ ଅତି ସୁଖରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜନ୍ମଯୋ ଦୈତ୍ଯାଧିପସ୍ତଦା। ଵିଧିଵତ୍କଲ୍ପଯାମାସ ସଭାଂ ଧର୍ମସୁତାଯ ଵୈ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ମୟା ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥାବ୍ରଵୀନ୍ମଯଃ ପାର୍ଥମର୍ଯୁନଂ ଜଯତାଂ ଵରମ୍। ଆପୃଚ୍ଛେ ତ୍ଵାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୁନରେଷ୍ଯାମି ଚାପ୍ଯହମ୍
ତାପରେ ମୟା, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ଏବେ ଯାଉଛି, ପୁଣି ଆସିବି।"
ଵିଶ୍ରୁତାଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ପାର୍ଥ ଦିଵ୍ଯାଂ ସଭାଂ ତଵ। ପ୍ରାଣିନାଂ ଵିସ୍ମଯକରୀଂ ତଵ ପ୍ରିଯଵିଵର୍ଧିନୀମ୍। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କରିଷ୍ଯାମି ଧନଞ୍ଜଯ
ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଥିବା, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଦେଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି କରିଦେବି, ଧନଞ୍ଜୟ।
ଉତ୍ତରେଣ ତୁ କୈଲାସଂ ମୈନାକଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି। ଯିଯକ୍ଷମାଣେଷୁ ପୁରା ଦାନଵେଷୁ ମଯା କୃତମ୍
କୈଳାସ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରେ, ମୈନାକ ପର୍ବତ ପାଖରେ, ପୂର୍ବରୁ ଦାନବମାନେ ବସିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଏହା ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଚିତ୍ରଂ ମଣିମଯଂ ଭାଣ୍ଡଂ ରମ୍ଯଂ ବିନ୍ଦୁସାରଃ ପ୍ରତି। ସଭାଯାଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧସ୍ଯ ଯଦାସୀଦ୍ଵୃଷପର୍ଵଣଃ
ବିନ୍ଦୁସାର ସରୋବର ପାଖରେ, ସତ୍ୟବାନ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ସଭାରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଣିମୟ ଭାଣ୍ଡ ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗୁଥିଲା।
ଆଗମିଷ୍ଯାମି ତଦ୍ଗୃହ୍ଯ ଯଦି ତିଷ୍ଠତି ଭାରତ। ତତଃ ସଭାଂ କରିଷ୍ଯାମି ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ଯଦି ସେଠାରେ ଏହା ଏଉଁ ଅଛି, ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଏହା ଆଣିବି ଏବଂ ତାପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ସଭା ତିଆରି କରିଦେବି।
ମନଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦିନୀଂ ଚିତ୍ରାଂ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତାମ୍। ଅସ୍ତି ବିନ୍ଦୁସାରସ୍ଯୁଗ୍ରା ଗଦା ଚ କୁରୁନନ୍ଦନ
ହେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ବିନ୍ଦୁସାରରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ, ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଅଛି।
ନିହିତା ଯୌଵନାଶ୍ଵେନ ରାଜ୍ଞା ହତ୍ଵା ରଣେ ରିପୂନ୍। ସୁଵର୍ଣବିନ୍ଦୁଭିଶ୍ଚିତ୍ରା ଗୁର୍ଵୀ ଭାରସହା ଦୃଢା
ଯୁବନାଶ୍ୱ ନାମକ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଭାରୀ, ଦୃଢ଼, ସୁନାର ତିଆରି ଗଦାଟିକୁ ସେଠାରେ ରଖିଥିଲେ।
ସା ଵୈ ଶତସହସ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ମିତା ଶତ୍ରୁଘାତିନୀ। ଅନୁରୂପା ଚ ଭୀମସ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଭଵତୋ ଯଥା
ଏହି ଶତ୍ରୁଘାତିନୀ ଗଦାର ମୂଲ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଭୀମଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଯଥୋଚିତ, ତୁମ ପାଇଁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଯେପରି।
ଵାରୁଣଶ୍ଚ ମହାଶଙ୍ଖୋ ଦେଵଦତ୍ତଃ ସୁଘୋଷଵାନ୍। ସର୍ଵମେତତ୍ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଭଵତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହା ସହିତ, ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଥିବା ବରୁଣଙ୍କ ମହାଶଂଖ ଦେବଦତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଏସବୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୋଽସୁରଃ ପାର୍ଥଂ ପ୍ରାଗୁଦୀଚୀଂ ଦିଶଂ ଗତଃ। ଅଥୋତ୍ତରେଣ କୈଲାସାନ୍ମୈନାକଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି
ଏପରି କହି, ସେ ଅସୁର ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲେ, ତାପରେ କୈଳାସର ଉତ୍ତରେ, ମୈନାକ ପର୍ବତ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହିରଣ୍ଯଶୃଙ୍ଗଃ ସୁମହାନ୍ମହାମଣିମଯୋ ଗିରିଃ। ରମ୍ଯଂ ବିନ୍ଦୁସରୋ ନାମ ଯତ୍ର ରାଜା ଭଗୀରଥଃ
ସେଠାରେ ଅଛି ବଡ଼ ମଣିମୟ ପର୍ବତ ହିରଣ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ବିନ୍ଦୁସାର ସରୋବର, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଭଗୀରଥ ବସିଥିଲେ।
ଦ୍ରୁଷ୍ଟୁଂ ଭାଗୀରଥୀଂ ଗଙ୍ଗାମୁଵାସ ବହୁଲାଃ ସମାଃ। ଯତ୍ରେଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୀଶ୍ଵରେଣ ମହାତ୍ମନା
ଭଗୀରଥୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ସେ ବହୁ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ମହାପୁରୁଷ ଦେବତା ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଆହୃତାଃ କ୍ରତଵୋ ମୁଖ୍ଯାଃ ଶତଂ ଭରତସତ୍ତମ। ଯତ୍ର ଯୂପା ମଣିମଯାଶ୍ଚୈତ୍ଯାଶ୍ଚାପି ହିରଣ୍ମଯାଃ
ହେ ଭାରତମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଶତ ମୁଖ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ମଣିର ଏବଂ ଚୈତ୍ୟ ତିଆରି ଥିଲା ସୁନାର।
ଶୋଭାର୍ଥଂ ଵିହିତାସ୍ତତ୍ର ନ ତୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତତଃ କୃତାଃ। ଯତ୍ରେଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଗତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ଶଚୀପତିଃ
ସେଠାରେ ଶୋଭା ପାଇଁ ଏସବୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, କେବଳ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ସେଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରି, ଶଚୀପତି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଦେବତା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଭୂତପତିଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ସନାତନଃ। ଅପସ୍ଯତେ ତିଗ୍ମତେଜାଃ ସ୍ଥିତୋ ଭୂତୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସନାତନ ଭୂତପତି ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ହଜାର ହଜାର ଭୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ।
ନରନାରାଯଣୌ ବ୍ରହ୍ମା ଯମଃ ସ୍ଥାଣୁଶ୍ଚ ପଞ୍ଚମଃ। ଉପାସତେ ଯତ୍ର ପରଂ ସହସ୍ରଯୁଗପର୍ଯଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯମ ଓ ପଞ୍ଚମ ଥିବା ଷ୍ଠାଣୁ, ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ରେଷ୍ଟଂ ଵାସୁଦେଵେନ ସତ୍ତ୍ରୈର୍ଵର୍ଷଗଣାନ୍ବହୂନ୍। ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନେନ ସତତଂ ଧର୍ମସମ୍ପ୍ରତିପତ୍ତଯେ
ସେଠି ବାସୁଦେବ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ସଦା ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଥିଲେ।
ସୁଵର୍ଣମାଲିନୋ ଯୂପାଶ୍ଚୈତ୍ଯାଶ୍ଚାପ୍ଯତିଭାସ୍ଵରାଃ। ଦଦୌ ଯତ୍ର ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରଯୁତାନି ଚ କେଶଵଃ
ସେଠି କେଶବ ହଜାର ହଜାର ଓ ଦଶ ହଜାର ଟିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧା ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚୈତ୍ୟ ଦାନ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସ ଜଗ୍ରାହ ଗଦାଂ ଶଙ୍ଖଂ ଚ ଭାରତ। `ତସ୍ମାଦ୍ଗିରେରୁପାଦାଯ ଶିଲାଃ ସୁରୁଚିରାଵହାଃ'। ସ୍ଫାଟିକଂ ଚ ସଭାଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଯଦାସୀଦ୍ଵୃଷପର୍ଵଣଃ
ହେ ଭାରତ, ସେଠି ପହଞ୍ଚି ତିନି ଗଦା ଓ ଶଂଖ ନେଇଥିଲେ; ଏବଂ ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଥର, ସ୍ଫଟିକ ଓ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କର ମୂଲ୍ୟବାନ ସାମଗ୍ରୀ ଆଣିଥିଲେ।
କିଙ୍କରୈଃ ସହ ରକ୍ଷୋଭିର୍ଯଦରକ୍ଷନ୍ମହଦ୍ଧନମ୍। ତଦଗୃହ୍ଣାନ୍ମଯସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ମହାଽସୁରଃ
ସେଠି ରହୁଥିବା ସେଇ ମହାଧନକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସେବକ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ, ମହାସୁର ମୟା ସେଠି ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ ନେଇଲେ।