ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ କୃଷ୍ଣମୃତ୍ଵିକ୍ପୌରଜନୈର୍ଵୃତା। ସ ତଥା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସର୍ଵୈଃ କେଶଵଃ ପରଵୀରହା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ପୂରୋହିତ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଘେରି ଚାଲିଥିଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସହିତ କେଶବ, ଶତ୍ରୁବିରୋଧୀ, ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ଅନ୍ଵୀଯମାନଃ ଶୁଶୁଭେ ଶିଷ୍ଯୈରିଵ ଗୁରୁଃ ପ୍ରିଯୈଃ। `ଅଭିମନ୍ଯୁଂ ଚ ସୌଭଦ୍ରଂ ଵୃଦ୍ଧୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତଥା
ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଅନୁସରିତ ହେଉଥିବା କୃଷ୍ଣ ଦେଖି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ; ଏଭଳି ଭାବରେ ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁ ବୟସ୍କମାନେ ଘେରି ଥିଲେ।
ରଥମାରୋପ୍ଯ ନିର୍ଯାତୋ ଧୌମ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵଃ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥମତିକ୍ରମ୍ଯ କ୍ରୋଶମାତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ'। ପାର୍ଥମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସୁପୀଡିତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୌମ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି ବାହାରିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଅଳ୍ପ ଦୂର ଛାଡ଼ି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଗୋବିନ୍ଦ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠରଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଭୀମସେନଂ ଯମୌ ତଥା। ପରିଷ୍ଵକ୍ତୋ ଭୃଶଂ ତୈସ୍ତୁ ଯମାଭ୍ଯାମଭିଵାଦିତଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ ଓ ଯମଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ଯମଦ୍ୱୟ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଯୋଜନାର୍ଧମଥୋ ଗତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଃ ପରପୁରଞ୍ଜଯଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ସମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ନିଵର୍ତସ୍ଵେତି ଭାରତ
ଅର୍ଧ ଯୋଜନା ଯିବା ପରେ, ଶତ୍ରୁନଗର ଜିତିଥିବା କୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏବେ ତୁମେ ଫେରିଯାଅ।' ହେ ଭାରତ।
ତତୋଽଭିଵାଦ୍ଯ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପାଦୌ ଜଗ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍। ଉତ୍ଥାପ୍ଯ ଧର୍ମରାଜସ୍ତୁ ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ କେଶଵମ୍
ତାପରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଗୋବିନ୍ଦ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଦ ଧରି ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଧର୍ମରାଜ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ପାଣ୍ଡଵୋ ଯାଦଵଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କୃଷ୍ଣଂ କମଲଲୋଚନମ୍। ଗମ୍ଯତାମିତ୍ଯନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, କମଳନୟନ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାଅ।'
ତତସ୍ତୈଃ ସଂଵିଦଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଵନ୍ମଧୁସୂଦନଃ। ନିଵର୍ତ୍ଯ ଚ ତଥା କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସପଦାନୁଗାନ୍
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦୁଃଖରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଉଠିବାକୁ କହିଲେ।
ସ୍ଵାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଯଯୌ ହୃଷ୍ଟୋ ଯଥା ଶକ୍ରୋଽମରାଵତୀମ୍।। ଲୋଚନୈରନୁଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ତମାଦୃଷ୍ଟିପଥାତ୍ତଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ସହରକୁ ଯାଇଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଅମରାବତୀକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟିପଥ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିଲେ, ତାକୁ ଚାଲିଯିବା ଦେଖିଲେ।
ମନୋଭିରନୁଜଗ୍ମୁସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରୀତିସମନ୍ଵଯାତ୍। ଅତୃପ୍ତମନସାମେଵ ତେଷାଂ କେଶଵଦର୍ଶନେ
ମନରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ତୃପ୍ତି ହେଲା ନାହିଁ।
କ୍ଷିପ୍ରମନ୍ତର୍ଦଧେ ଶୌରିଶ୍ଚକ୍ଷୁଷାଂ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ। ଅକାମା ଏଵ ପାର୍ଥାସ୍ତେ ଗୋଵିନ୍ଦଗମାନସାଃ
ଶୌରି, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରିୟ ଲାଗୁଥିବା, ସତ୍ୱରେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଲାଗି ରହିଗଲା।
ନିଵୃତ୍ଯୋପଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ସ୍ଵଂ ପୁରଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭାଃ। ସ୍ଯନ୍ଦନେନାଥ କୃଷ୍ଣୋଽପି ତ୍ଵରିତଂ ଦ୍ଵାରକାମଗାତ୍
ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଫେରି ସତ୍ୱରେ ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ।
ସାତ୍ଵତେନ ଚ ଵୀରେଣ ପୃଷ୍ଠତୋ ଯାଯିନା ତଦା। ଦାରୁକେଣ ଚ ସୂତେନ ସହିତୋ ଦେଵକୀସୁତଃ। ସ ଗତୋ ଦ୍ଵାରକାଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗରୁତ୍ମାନିଵ ଵେଗଵାନ୍
ସେ ସମୟରେ ବୀର ସାତ୍ୟକି ପଛରୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦାରୁକ ରଥଚାଳକ ସହିତ ଦେବକୀପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନିଵୃତ୍ଯ ଧର୍ମରାଜସ୍ତୁ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିରଚ୍ଯୁତଃ। ସୁହୃତ୍ପରିଵୃତୋ ରାଜା ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ଅଚ୍ୟୁତ ଧର୍ମରାଜ ଭାଇମାନେ ଓ ସୁହୃଦ୍ମାନେ ସହିତ ଫେରି ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ସୁହୃଦଃ ସର୍ଵାନ୍ଭ୍ରାତୄନ୍ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଧର୍ମରାଟ୍। ମୁମୋଦ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତୋ ନୃପ
ଧର୍ମରାଜ ସମସ୍ତ ସୁହୃଦ୍, ଭାଇ ଓ ପୁଅମାନେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
କେଶଵୋପି ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରୋତ୍ତମମ୍। ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠୈରୁଗ୍ରସେନମୁଖୈସ୍ତଥା
କେଶବ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଉଗ୍ରସେନ ଆଦି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆହୁକଂ ପିତରଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ମାତରଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ଅଭିଵାଦ୍ଯ ବଲଂ ଚୈଵ ସ୍ଥିତଃ କମଲଲୋଚନଃ
ଏହିପରି, କମଳନୟନ ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଆହୁକଙ୍କୁ, ଯଶସ୍ୱିନୀ ମାଆଁଙ୍କୁ ଏବଂ ବଳଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବନିଶଠାଂଶ୍ଚରୁଦେଷ୍ଣଂ ଗଦଂ ତଥା। ଅନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ଭାନୁଂ ଚ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ନିଶଠ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ଗଦା, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ଭାନୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସ ଵୃଦ୍ଧୈରଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ଭଵନଂ ଯଯୌ। `ସ ତତ୍ର ଭଵନେ ଦିଵ୍ଯେ ପ୍ରମୁମୋଦ ସୁଖୀ ସୁଖମ୍
ବୃଦ୍ଧମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲାପରେ, ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଭବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶୋଭାମୟ ଗୃହରେ ସେ ଅତି ସୁଖରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜନ୍ମଯୋ ଦୈତ୍ଯାଧିପସ୍ତଦା। ଵିଧିଵତ୍କଲ୍ପଯାମାସ ସଭାଂ ଧର୍ମସୁତାଯ ଵୈ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ମୟା ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥାବ୍ରଵୀନ୍ମଯଃ ପାର୍ଥମର୍ଯୁନଂ ଜଯତାଂ ଵରମ୍। ଆପୃଚ୍ଛେ ତ୍ଵାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୁନରେଷ୍ଯାମି ଚାପ୍ଯହମ୍
ତାପରେ ମୟା, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ଏବେ ଯାଉଛି, ପୁଣି ଆସିବି।"
ଵିଶ୍ରୁତାଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ପାର୍ଥ ଦିଵ୍ଯାଂ ସଭାଂ ତଵ। ପ୍ରାଣିନାଂ ଵିସ୍ମଯକରୀଂ ତଵ ପ୍ରିଯଵିଵର୍ଧିନୀମ୍। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କରିଷ୍ଯାମି ଧନଞ୍ଜଯ
ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଥିବା, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଦେଇଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଭା ତିଆରି କରିଦେବି, ଧନଞ୍ଜୟ।
ଉତ୍ତରେଣ ତୁ କୈଲାସଂ ମୈନାକଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି। ଯିଯକ୍ଷମାଣେଷୁ ପୁରା ଦାନଵେଷୁ ମଯା କୃତମ୍
କୈଳାସ ପର୍ବତର ଉତ୍ତରେ, ମୈନାକ ପର୍ବତ ପାଖରେ, ପୂର୍ବରୁ ଦାନବମାନେ ବସିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଏହା ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଚିତ୍ରଂ ମଣିମଯଂ ଭାଣ୍ଡଂ ରମ୍ଯଂ ବିନ୍ଦୁସାରଃ ପ୍ରତି। ସଭାଯାଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧସ୍ଯ ଯଦାସୀଦ୍ଵୃଷପର୍ଵଣଃ
ବିନ୍ଦୁସାର ସରୋବର ପାଖରେ, ସତ୍ୟବାନ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ସଭାରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଣିମୟ ଭାଣ୍ଡ ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଲାଗୁଥିଲା।
ଆଗମିଷ୍ଯାମି ତଦ୍ଗୃହ୍ଯ ଯଦି ତିଷ୍ଠତି ଭାରତ। ତତଃ ସଭାଂ କରିଷ୍ଯାମି ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍
ଯଦି ସେଠାରେ ଏହା ଏଉଁ ଅଛି, ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଏହା ଆଣିବି ଏବଂ ତାପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ସଭା ତିଆରି କରିଦେବି।
ମନଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦିନୀଂ ଚିତ୍ରାଂ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତାମ୍। ଅସ୍ତି ବିନ୍ଦୁସାରସ୍ଯୁଗ୍ରା ଗଦା ଚ କୁରୁନନ୍ଦନ
ହେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ବିନ୍ଦୁସାରରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ, ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଅଛି।
ନିହିତା ଯୌଵନାଶ୍ଵେନ ରାଜ୍ଞା ହତ୍ଵା ରଣେ ରିପୂନ୍। ସୁଵର୍ଣବିନ୍ଦୁଭିଶ୍ଚିତ୍ରା ଗୁର୍ଵୀ ଭାରସହା ଦୃଢା
ଯୁବନାଶ୍ୱ ନାମକ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଭାରୀ, ଦୃଢ଼, ସୁନାର ତିଆରି ଗଦାଟିକୁ ସେଠାରେ ରଖିଥିଲେ।
ସା ଵୈ ଶତସହସ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ମିତା ଶତ୍ରୁଘାତିନୀ। ଅନୁରୂପା ଚ ଭୀମସ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଭଵତୋ ଯଥା
ଏହି ଶତ୍ରୁଘାତିନୀ ଗଦାର ମୂଲ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଭୀମଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଯଥୋଚିତ, ତୁମ ପାଇଁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଯେପରି।
ଵାରୁଣଶ୍ଚ ମହାଶଙ୍ଖୋ ଦେଵଦତ୍ତଃ ସୁଘୋଷଵାନ୍। ସର୍ଵମେତତ୍ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଭଵତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହା ସହିତ, ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ଥିବା ବରୁଣଙ୍କ ମହାଶଂଖ ଦେବଦତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଏସବୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୋଽସୁରଃ ପାର୍ଥଂ ପ୍ରାଗୁଦୀଚୀଂ ଦିଶଂ ଗତଃ। ଅଥୋତ୍ତରେଣ କୈଲାସାନ୍ମୈନାକଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି
ଏପରି କହି, ସେ ଅସୁର ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲେ, ତାପରେ କୈଳାସର ଉତ୍ତରେ, ମୈନାକ ପର୍ବତ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।