ଯଦି ତ୍ଵଂ କର୍ତୁକାମୋଽସି ପ୍ରିଯଂ ଶିଲ୍ପଵତାଂ ଵର। ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଦଯିତାଂ ଯାଦୃଶୀମିହ ମନ୍ଯସେ
ଯଦି ତୁମେ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେପରି ଭଲ ଭାବ, ସେପରି ଏକ ପ୍ରିୟ ସଭା ତିଆରି କର।
ଯାଂ କ୍ରିଯାଂ ନାନୁକୁର୍ଯୁସ୍ତେ ମାନଵାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଠିତାଃ। ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ସକଲେ ତାଦୃଶୀଂ କୁରୁ ଵୈ ସଭାମ୍
ଏମିତି ଏକ ସଭା ତିଆରି କର, ଯାହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୋର କାମକୁ ଅନୁକରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଦ୍ଵିଵ୍ଯାନଭିପ୍ରାଯାନ୍ପଶ୍ଯେମ ଵିହିତାଂସ୍ତ୍ଵଯା। ଆସୁରାନ୍ମାନୁପାଂଶ୍ଚୈଵ ତାଦୃଶୀଂ କୁରୁ ଵୈ ସଭାମ୍
ଏମିତି ଏକ ସଭା ତିଆରି କର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୋର ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିବା, ଯାହା ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତୁ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ମଯସ୍ତଦା। ଵିମାନପ୍ରତିମାଂ ଚକ୍ରେ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଶୁଭାଂ ସଭାମ୍
ସେଇ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ମାୟା ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବମନ୍ଦିର ସଦୃଶ ଏକ ଶୁଭ୍ର ସଭା ତିଆରି କଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ଧର୍ମରାଜେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ। ସର୍ଵମେତତ୍ସମାଵେଦ୍ଯ ଦର୍ଶଯାମାସତୁର୍ମଯମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥ, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହି, ମାୟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନେଇଗଲେ।
ତସ୍ମୈ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ପୂଜାଂ ଯଥାର୍ହମକରୋତ୍ତଦା। ସ ତୁ ତାଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ମଯଃ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଭାରତ
ସେଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ମାୟା ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ସେଇ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସ ପୂର୍ଵଦେଵଚରିତଂ ତଦା ତତ୍ର ଵିଶାମ୍ପତେ। କଥଯାମାସ ଦୈତେଯଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଷୁ ଭାରତ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ସେ ଦାନବ ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିନର ଦେବତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପଖ୍ୟାନ କଲେ।
ସ କାଲଂ କଞ୍ଚିଦାଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ତୁ। ସଭାଂ ପ୍ରଚକମେ କର୍ତୁଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଭିପ୍ରାଯେଣ ପାର୍ଥାନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ପୁଣ୍ଯେଽହନି ମହାତେଜାଃ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲଃ
ପାର୍ଥମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସର୍ଵର୍ତୁଗୁଣସମ୍ପନ୍ନାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପାଂ ମନୋରମାମ୍। ଦଶକିଷ୍କୁସହସ୍ରାଂ ତାଂ ମାପଯାମାସ ସର୍ଵତଃ
ସେ ସଭାଟିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟତା ସହିତ, ଦଶ ହଜାର କିଷ୍କୁ ଲମ୍ବା ଭାବରେ ତିଆରି କଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥେ ସୁଖଵାସଂ ଜନାର୍ଦନଃ। ପାର୍ଥୈଃ ପ୍ରୀତିସମାଯୁକ୍ତୈଃ ପୂଜନାର୍ହୋଽଭିପୂଜିତଃ
ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ସୁଖରେ ରହିଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକତା ଓ ପ୍ରେମରେ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଓ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ପିତୁର୍ଦର୍ଶନଲାଲସଃ। ଧର୍ମରାଜମଥାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପୃଥାଂ ଚ ପୃଥୁଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ, ଧର୍ମରାଜ ଓ ପୃଥାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ପରେ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ମୂର୍ଧ୍ନା ଜଗଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଯଃ ପିତୃଷ୍ଵସୁଃ। ସ ତଯା ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାତଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଶ୍ଚ କେଶଵଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତୃସ୍ୱସାଙ୍କ ପାଦକୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେଠାରେ କେଶବଙ୍କୁ ସେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ଦଦର୍ଶାନନ୍ତରଂ କୃଷ୍ଣୋ ଭଗିନୀଂ ସ୍ଵାଂ ମହାଯଶାଃ। ତାମୁପେତ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ବାଷ୍ପସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ। ହୃଷୀକେଶ, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଓ ଅଶ୍ରୁସହିତ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଅର୍ଥ୍ଯଂ ତଥ୍ଯଂ ହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଲଘୁ ଯୁକ୍ତମନୁତ୍ତରମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଭଦ୍ରଭାଷିଣୀମ୍
ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଶୁଭ କଥା କହୁଥିବା ଭଦ୍ରା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ସଠିକ୍, ସତ୍ୟ, ଉପକାରୀ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।
ତଯା ସ୍ଵଜନଗାମୀନି ଶ୍ରାଵିତୋ ଵଚନାନି ସଃ। ସମ୍ପୂଜିତଶ୍ଚାପ୍ଯସକୃଚ୍ଛିରସା ଚାଭିଵାଦିତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଜନଙ୍କୁ ନେଇ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ। ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଆଦର କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତାମନୁଜ୍ଞାଯ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ ଭାମିନୀମ୍। ଦଦର୍ଶାନନ୍ତରଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଧୌମ୍ଯଂ ଚାପି ଜନାର୍ଦନଃ
ସେ ଭାର୍ଷ୍ଣେୟ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନେଇ ଓ ଭାମିନୀଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ପରେ କୃଷ୍ଣା ଓ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଚ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଧୌମ୍ଯଂ ପୁରୁଷସତ୍ତମଃ। ଦ୍ରୌପଦୀଂ ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵା ଚ ସୁଭଦ୍ରାଂ ପରିଦାଯ ଚ
ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ।
ଭ୍ରାତୃନଭ୍ଯଗମଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ପାର୍ଥେନ ସହିତୋ ବଲୀ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଃ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃତଃ ଶକ୍ର ଇଵାମରୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେଁ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଦେବମାନେଁ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଯାତ୍ରାକାଲସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯାନି କର୍ମାଣି ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ। କର୍ତୁକାମଃ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସ୍ନାତଵାନ୍ସମଲଙ୍କୃତଃ
ଯାତ୍ରା ସମୟର ଉପଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ।
ଅର୍ଚଯାମାସ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜାଂଶ୍ଚ ଯଦୁପୁଙ୍ଗଵଃ। ମାଲ୍ଯଜାପ୍ଯନମସ୍କାରୈର୍ଗନ୍ଧୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈରପି
ଯଦୁମାନ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଁକୁ ମାଳା, ଜପ, ନମସ୍କାର ଓ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ସ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵକାର୍ଯାଣି ପ୍ରତସ୍ଥେ ତସ୍ଥୁପାଂ ଵରଃ। ଉପେତ୍ଯ ସ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ବାହ୍ଯକକ୍ଷାଦ୍ଵିନିର୍ଗତଃ
ସମସ୍ତ କାମ କରି ସେ, ସମ୍ମାନିତମାନେଁ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାହ୍ୟ ପ୍ରାକାର ଛାଡ଼ି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ତି ଵାଚ୍ଯାର୍ହତୋ ଵିପ୍ରାନ୍ଦଧିପାତ୍ରଫଲାକ୍ଷତୈଃ। ଵସୁ ପ୍ରଦାଯ ଚ ତତଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମଥାକରୋତ୍
ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଁକୁ ପାତ୍ର, ଫଳ ଓ ଅକ୍ଷତ ଦେଇ ଶୁଭ କଥା କହିବାକୁ କହିଲେ। ପରେ ଧନ ଦାନ କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
କାଞ୍ଚନଂ ରଥମାସ୍ଥାଯ ତାର୍କ୍ଷ୍ଯକେତନମାଶୁଗମ୍। ଗଦାଚକ୍ରାସିଶାର୍ଙ୍ଗାଦ୍ଯୈରାଯୁଧୈରାଵୃତଂ ଶୁଭମ୍
ସୁନାର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ପତାକା ପରି ଦ୍ରୁତ ଏହି ରଥ ଗଦା, ଚକ୍ର, ତଳୱାର, ଧନୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସୁତିଥାଵଥ ନକ୍ଷତ୍ରେ ମୁହୂର୍ତେ ଚ ଗୁଣାନ୍ଵିତେ। ପ୍ରଯଯୌ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ଶୈବ୍ଯସୁଗ୍ରୀଵଵାହନଃ
ଉପଯୁକ୍ତ ତିଥି ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣ, ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଅନ୍ଵାରୁରୋହ ଚାପ୍ଯେନଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅପାସ୍ଯ ଚାସ୍ଯ ଯନ୍ତାରଂ ଦାରୁକଂ ଯନ୍ତୃସତ୍ତମମ୍
ପ୍ରେମରେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକଙ୍କୁ ଅପସାରଣ କଲେ।
ଅଭୀଷୂନ୍ସମ୍ପ୍ରଜଗ୍ରାହ ସ୍ଵଯଂ କୁରୁପତିସ୍ତଦା। ଉପାରୁହ୍ଯାର୍ଜୁନଶ୍ଚାଽପି ଚାମରଵ୍ଯଜନଂ ସିତମ୍
ସେ ସମୟରେ କୁରୁମାନ୍ୟ ରାଜା ନିଜେ ରଥର ଲଗାମ ଧରିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଧଳା ଚାମର ନେଇଲେ।
ରୁକ୍ମଦଣ୍ଡଂ ବୃହଦ୍ବାହୁର୍ଵିଦୁଧାଵ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍। ତଥୈଵ ଭୀମସେନୋଽପି ରଥମାରୁହ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ବିଶାଳ ବାହୁ ଥିବା ଜଣେ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଥିବା ଛତା ଧରି ରଥକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ। ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଛତ୍ରଂ ଶତଶଲାକଂ ଚ ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯୋପଶୋଭିତମ୍। ଵୈଡୂର୍ଯମଣିଦଣ୍ଡଂ ଚ ଚାମୀକରଵିଭୂଷିତମ୍
ଶତଟି କାଠି ଥିବା ଏକ ଛତା, ଦେବତାମାନେ ପିନ୍ଧୁଥିବା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ବୈଡୂର୍ୟ ମଣିର ଦଣ୍ଡ ଓ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ଦଧାର ତରସା ଭୀମଃ ମୁଚ୍ଛତ୍ରଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନେ। ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚାପି ଯମାଵରିନିଷୂଦନୌ
ଭୀମ ତାହିଁ ଛତାଟିକୁ ତେଜରେ ଧରି ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀଙ୍କ ପାଇଁ ରଖିଲେ; ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନ, ଯମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ଦୁଇଜଣେ ଭାଇ, ସେଠାରେ ଥିଲେ।