ପ୍ରୋପକାରାଦର୍ଥଂ ହି ନାଦାସ୍ଯାମୀତି ମେ ଵ୍ରତମ୍'। ଯୁକ୍ତମେତତ୍ତ୍ଵଯି ଵିଭୋ ଯଦାତ୍ଥ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
‘ଉପକାର ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅନୁରୋଧ ଆସେ, ତାହାକୁ ମୁଁ କଦାପି ନାକାରିବିନା’—ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ।
ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵମହଂ କିଞ୍ଚିତ୍କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତେଽର୍ଜୁନ। ଅହଂ ହି ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵୈ ଦାନଵାନାଂ ମହାକଵିଃ
ପ୍ରେମ ସହିତ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ଅର୍ଜୁନ। ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ମହାକବି।
ସୋଽହଂ ଵୈ ତ୍ଵତ୍କୃତେ କିଞ୍ଚିତ୍କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ପାଣ୍ଡଵ। `ଦାନଵାନାଂ ପୁରା ପାର୍ଥ ପ୍ରାସାଦା ହି ମଯା କୃତାଃ
ଏହିପରି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ ତୋର ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ରାଜମହଳ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ରମ୍ଯାଣି ସୁଖଗର୍ଭାଣି ଭୋଗାଢ୍ଯାନି ସହସ୍ରଶଃ। ଉଦ୍ଯାନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ସରାଂସି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ହଜାରହଜାର ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁବିଧାଜନକ ଘର, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଝିଲିକ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଵିଚିତ୍ରାଣି ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି କାମଗାନି ରଥାନି ଚ। ନଗରାଣି ଵିଶାଲାନି ସାଟ୍ଟପ୍ରାକାରଵନ୍ତି ଚ
ବିଚିତ୍ର ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଶାକ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିବା ରଥ ଓ ବିଶାଳ ଦୁର୍ଗପ୍ରাচୀରାଘେରା ସହର ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଵାହନାନି ଚ ମୁଖ୍ଯାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ସହସ୍ରଶଃ। ବିଲାନି ରମଣୀଯାନି ସୁଖଯୁକ୍ତାନି ଵୈ ଭୃଶମ୍। ଏତେ କୃତା ମଯା ତସ୍ମାଦିଚ୍ଛାମି ଫଲ୍ଗୁନ
ହଜାରହଜାର ବିଚିତ୍ର ଓ ମୁଖ୍ୟ ଯାନ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଗୁହା ଘର ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତିଆରି କରିଥିଲି, ହେ ଫଳ୍ଗୁନ।
ପ୍ରାଣକୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତମାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯସେ ମଯା। ଏଵଂ ଗତେ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି କିଞ୍ଚିତ୍କାରଯିତୁଂ ତ୍ଵଯା
ଯଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ, ମୁଁ ଜୀବନର କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତୋ ସହ କିଛି କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ନ ଚାପି ତଵ ସଙ୍କଲ୍ପଂ ମୋଘମିଚ୍ଛାମି ଦାନଵ। କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କ୍ରିଯତାଂ କିଞ୍ଚିତ୍ତଥା ପ୍ରତିକୃତଂ ମଯି
ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ହେ ଦାନବ, ତୋର ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କର, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ ହେବ।
ଚୋଦିତୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ମଯଂ ପ୍ରତି ନରର୍ଷଭ। ମୁହୂର୍ତମିଵ ସନ୍ଦଧ୍ଯୌ କିମଯଂ ଚୋଦ୍ଯତାମିତି
ଏପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାସୁଦେବ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଚିନ୍ତା କଲେ, କଣ କାମ ମାୟାଙ୍କୁ ଦେବେ।
ତତୋ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ଲୋକନାଥଃ ପ୍ରଜାପିତଃ। ଚୋଦଯାମାସ ତଂ କୃଷ୍ଣଃ ସଭା ଵୈ କ୍ରିଯତାମିତି
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଲୋକନାଥ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ—'ଏଠାରେ ଏକ ସଭା ତିଆରି କର।'
ଯଦି ତ୍ଵଂ କର୍ତୁକାମୋଽସି ପ୍ରିଯଂ ଶିଲ୍ପଵତାଂ ଵର। ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଦଯିତାଂ ଯାଦୃଶୀମିହ ମନ୍ଯସେ
ଯଦି ତୁମେ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ହେ ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେପରି ଭଲ ଭାବ, ସେପରି ଏକ ପ୍ରିୟ ସଭା ତିଆରି କର।
ଯାଂ କ୍ରିଯାଂ ନାନୁକୁର୍ଯୁସ୍ତେ ମାନଵାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଠିତାଃ। ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ସକଲେ ତାଦୃଶୀଂ କୁରୁ ଵୈ ସଭାମ୍
ଏମିତି ଏକ ସଭା ତିଆରି କର, ଯାହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୋର କାମକୁ ଅନୁକରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଦ୍ଵିଵ୍ଯାନଭିପ୍ରାଯାନ୍ପଶ୍ଯେମ ଵିହିତାଂସ୍ତ୍ଵଯା। ଆସୁରାନ୍ମାନୁପାଂଶ୍ଚୈଵ ତାଦୃଶୀଂ କୁରୁ ଵୈ ସଭାମ୍
ଏମିତି ଏକ ସଭା ତିଆରି କର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ତୋର ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିବା, ଯାହା ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତୁ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ମଯସ୍ତଦା। ଵିମାନପ୍ରତିମାଂ ଚକ୍ରେ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଶୁଭାଂ ସଭାମ୍
ସେଇ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ମାୟା ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବମନ୍ଦିର ସଦୃଶ ଏକ ଶୁଭ୍ର ସଭା ତିଆରି କଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ଧର୍ମରାଜେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ। ସର୍ଵମେତତ୍ସମାଵେଦ୍ଯ ଦର୍ଶଯାମାସତୁର୍ମଯମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥ, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହି, ମାୟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନେଇଗଲେ।
ତସ୍ମୈ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ପୂଜାଂ ଯଥାର୍ହମକରୋତ୍ତଦା। ସ ତୁ ତାଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ମଯଃ ସତ୍କୃତ୍ଯ ଭାରତ
ସେଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ମାୟା ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ସେଇ ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସ ପୂର୍ଵଦେଵଚରିତଂ ତଦା ତତ୍ର ଵିଶାମ୍ପତେ। କଥଯାମାସ ଦୈତେଯଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଷୁ ଭାରତ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ସେ ଦାନବ ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିନର ଦେବତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପଖ୍ୟାନ କଲେ।
ସ କାଲଂ କଞ୍ଚିଦାଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ତୁ। ସଭାଂ ପ୍ରଚକମେ କର୍ତୁଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସଭା ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଭିପ୍ରାଯେଣ ପାର୍ଥାନାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ। ପୁଣ୍ଯେଽହନି ମହାତେଜାଃ କୃତକୌତୁକମଙ୍ଗଲଃ
ପାର୍ଥମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଉତ୍ସବ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସର୍ଵର୍ତୁଗୁଣସମ୍ପନ୍ନାଂ ଦିଵ୍ଯରୂପାଂ ମନୋରମାମ୍। ଦଶକିଷ୍କୁସହସ୍ରାଂ ତାଂ ମାପଯାମାସ ସର୍ଵତଃ
ସେ ସଭାଟିକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟତା ସହିତ, ଦଶ ହଜାର କିଷ୍କୁ ଲମ୍ବା ଭାବରେ ତିଆରି କଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥେ ସୁଖଵାସଂ ଜନାର୍ଦନଃ। ପାର୍ଥୈଃ ପ୍ରୀତିସମାଯୁକ୍ତୈଃ ପୂଜନାର୍ହୋଽଭିପୂଜିତଃ
ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ସୁଖରେ ରହିଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକତା ଓ ପ୍ରେମରେ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଓ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଗମନାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ପିତୁର୍ଦର୍ଶନଲାଲସଃ। ଧର୍ମରାଜମଥାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପୃଥାଂ ଚ ପୃଥୁଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ, ଧର୍ମରାଜ ଓ ପୃଥାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ପରେ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ମୂର୍ଧ୍ନା ଜଗଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଯଃ ପିତୃଷ୍ଵସୁଃ। ସ ତଯା ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାତଃ ପରିଷ୍ଵକ୍ତଶ୍ଚ କେଶଵଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ, ସେ ତାଙ୍କର ପିତୃସ୍ୱସାଙ୍କ ପାଦକୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେଠାରେ କେଶବଙ୍କୁ ସେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ଦଦର୍ଶାନନ୍ତରଂ କୃଷ୍ଣୋ ଭଗିନୀଂ ସ୍ଵାଂ ମହାଯଶାଃ। ତାମୁପେତ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ବାଷ୍ପସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ। ହୃଷୀକେଶ, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଓ ଅଶ୍ରୁସହିତ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଅର୍ଥ୍ଯଂ ତଥ୍ଯଂ ହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଲଘୁ ଯୁକ୍ତମନୁତ୍ତରମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ଭଦ୍ରାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ଭଦ୍ରଭାଷିଣୀମ୍
ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଶୁଭ କଥା କହୁଥିବା ଭଦ୍ରା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ସଠିକ୍, ସତ୍ୟ, ଉପକାରୀ, ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।
ତଯା ସ୍ଵଜନଗାମୀନି ଶ୍ରାଵିତୋ ଵଚନାନି ସଃ। ସମ୍ପୂଜିତଶ୍ଚାପ୍ଯସକୃଚ୍ଛିରସା ଚାଭିଵାଦିତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଜନଙ୍କୁ ନେଇ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ। ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଆଦର କଲେ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତାମନୁଜ୍ଞାଯ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ ଭାମିନୀମ୍। ଦଦର୍ଶାନନ୍ତରଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଧୌମ୍ଯଂ ଚାପି ଜନାର୍ଦନଃ
ସେ ଭାର୍ଷ୍ଣେୟ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନେଇ ଓ ଭାମିନୀଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ପରେ କୃଷ୍ଣା ଓ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵଵନ୍ଦେ ଚ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଧୌମ୍ଯଂ ପୁରୁଷସତ୍ତମଃ। ଦ୍ରୌପଦୀଂ ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵା ଚ ସୁଭଦ୍ରାଂ ପରିଦାଯ ଚ
ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ।
ଭ୍ରାତୃନଭ୍ଯଗମଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ପାର୍ଥେନ ସହିତୋ ବଲୀ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଃ କୃଷ୍ଣୋ ଵୃତଃ ଶକ୍ର ଇଵାମରୈଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେଁ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ, ଦେବମାନେଁ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଯାତ୍ରାକାଲସ୍ଯ ଯୋଗ୍ଯାନି କର୍ମାଣି ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ। କର୍ତୁକାମଃ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସ୍ନାତଵାନ୍ସମଲଙ୍କୃତଃ
ଯାତ୍ରା ସମୟର ଉପଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ।