ଵାସୁଦେଵୋଽପି ଜଗ୍ରାହ ପ୍ରୀତିଂ ପାର୍ଥେନ ଶାଶ୍ଵତୀମ୍। ଦଦୌ ସୁରପତିଶ୍ଚୈଵ ଵରଂ କୃଷ୍ଣାଯ ଧୀମତେ
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କ ତରଫରୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ କୃପା ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ତାଭ୍ଯାଂ ସହ ଦେଵୈର୍ମରୁତ୍ପତିଃ। ହୁତାଶନମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଜଗାମତ୍ରିଦିଵଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପାଵକଶ୍ଚ ତଦା ଦାଵଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵସମୃଗପକ୍ଷିଣମ୍। ଅହୋଭିରେକଵିଂଶଦ୍ଭିର୍ଵିରରାଗ୍ସୁତର୍ପିତଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ମୃଗପକ୍ଷୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦହି, ଏକୋଇଶି ଦିନ ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।
ଜଗ୍ଧ୍ଵା ମାଂସାନି ପୀତ୍ଵା ଚଦାଂସି ରୁଧିରାଣି ଚ। ଯୁକ୍ତଃ ପରମଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ତାଵୁତ୍ଵାଚ୍ଯୁତାର୍ଜୁନୌ
ମାଂସ ଖାଇ, ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ପିଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷାଗ୍ର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ତତୋଽସ୍ମି ଯଥାସୁଖମ୍। ଅନୁଜାନାମି ଵାଂ ଵୀରୌ ଚରତଂତ୍ର ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଏହିପରି, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେମାନେ ଯେପରିଚାହାଁ, ସେପରି ଯିବାକୁ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବାକୁ ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି।
ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଚ ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯମକ୍ଷୌ ଚ ମହେଷୁଧୀ। କପିଧ୍ଵଜୋ ରଥଶ୍ଚାଯଂ ତଵ ଦ ମହାମତେ
ଏଠି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଗାଣ୍ଡୀବ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ, ଏବଂ କପି ଚିହ୍ନିତ ରଥ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଅନେନ ଧନୁଷା ଚୈଵ ରଥେନାନେ ଭାରତ। ଵିଜେଷ୍ଯସି ରଣେ ଶତ୍ରୂନ୍ସଦେଵାମାନୁଷାନ୍
ଏହି ଧନୁଷ ଓ ଏହି ରଥ ସହିତ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁହିଁ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିପାରିବ।
ଏଵଂ ତୌ ସମନୁଜ୍ଞାତୌ ପାଵଵେମହାତ୍ମନା। ଅର୍ଜୁନୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ଦାନଵଶ୍ଚଯସ୍ତଥା
ଏପରି ଭାବେ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ଅର୍ଜୁନ, ବାସୁଦେବ ଏବଂ ଦାନବ ତିନିଜଣେ ଚାଲିଗଲେ।
ପରିକ୍ରମ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରଯୋଽଭରତର୍ଷଭ। ରମଣୀଯେ ନଦୀକୂଲେ ସହିତାମୁପାଵିଶଂନ୍
ତାପରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତିନିଜଣେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚି, ସୁନ୍ଦର ନଦୀତୀରେ ଏକାଠି ବସିଗଲେ।
ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍। ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଚୈଵ (ଵ୍ଯାସଂ)ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରେ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅର୍ଜୁନୋ ଜଯତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମୋଚଯିତ୍ଵା ମଯଂ ତଦା। କିଂ ଚକାର ମହାତେଜାସ୍ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ କଣ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ? ମୋତେ କୁହ, ହେ ମହାତ୍ମା।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ନଵହିତଶ୍ଚରିତଂ ପୂର୍ଵକସ୍ଯ ତେ। ମୋକ୍ଷଯିତ୍ଵା ମଯଂ ତତ୍ର ପାର୍ଥଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ପୂର୍ବଜଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ। ସେଠାରେ, ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଥ—
ଗାଣ୍ଡିଵଂ କାର୍ମୁକଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତୂଣୀ ଚାକ୍ଷଯସାଯକୌ। ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ଲଭାନି ନୃପୈର୍ଭୁଵି
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ମୁକ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ।
ରଥଧ୍ଵଜପତାକାଶ୍ଚ ଶ୍ଵେତାଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଏତାନି ପାଵକାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତଃ। ତସ୍ଥୌ ପାର୍ଥୋ ମହାଵୀର୍ଯସ୍ତଦା ସହ ମଯେନ ସଃ
ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ପତାକା ଓ ଧଳା ଘୋଡ଼ା—ଏହାମାନେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କଠାରୁ ପାଇ, ମହାବୀର ପାର୍ଥ ମାୟା ସହ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମଯଃ ପାର୍ଥଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ। `ପାଣ୍ଡଵେନ ପରିତ୍ରାତସ୍ତତ୍କୃତଂ ପ୍ରତ୍ଯନୁସ୍ମରନ୍
ତାପରେ, ମାୟା ବାସୁଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପକାରକୁ ସ୍ମରଣ କରି।
ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ପୂଜଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ। ଅସ୍ମାଚ୍ଚ କୃଷ୍ଣାତ୍ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାତ୍ପାଵକାଚ୍ଚ ଦିଧକ୍ଷତଃ
ହାତ ଜୋଡି ମୃଦୁ କଥାରେ ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଓ କ୍ରୋଧିତ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତ୍ଵଯା ତ୍ରାତୋଽସ୍ମି କୌନ୍ତେଯ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ। `ଅହଂ ହି ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵୈ ଅସୁରାଣାଂ ପରନ୍ତପ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରକ୍ଷା ପାଇଛି, ହେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ। କହ, ମୁଁ କଣ କରିଦେଉ? ମୁଁ ତ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ଵିସ୍ମଯଂ କିଞ୍ଚିତ୍କୁର୍ଯାମନ୍ଯୈଃ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏମିତି କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମହାଵୀର୍ଯଃ ପାର୍ଥୋ ମାଯାଵିଦଂ ମଯମ୍। ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ କୌନ୍ତେଯଃ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ହସି ମାୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତମେଵ ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଗଚ୍ଛ ମହାଽସୁର। ପ୍ରୀତିମାନ୍ଭଵ ମେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରୀତିମନ୍ତୋ ଵଯଂ ଚ ତେ
ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଥିଲ, ସେସବୁ କରିଦେଲ। ଏବେ ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ହେ ମହାସୁର। ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମେପ୍ରତି ପ୍ରୀତିଶୀଳ ରହିବୁ।
ପ୍ରୋପକାରାଦର୍ଥଂ ହି ନାଦାସ୍ଯାମୀତି ମେ ଵ୍ରତମ୍'। ଯୁକ୍ତମେତତ୍ତ୍ଵଯି ଵିଭୋ ଯଦାତ୍ଥ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
‘ଉପକାର ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅନୁରୋଧ ଆସେ, ତାହାକୁ ମୁଁ କଦାପି ନାକାରିବିନା’—ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା। ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ।
ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵମହଂ କିଞ୍ଚିତ୍କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ତେଽର୍ଜୁନ। ଅହଂ ହି ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵୈ ଦାନଵାନାଂ ମହାକଵିଃ
ପ୍ରେମ ସହିତ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ଅର୍ଜୁନ। ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ମହାକବି।
ସୋଽହଂ ଵୈ ତ୍ଵତ୍କୃତେ କିଞ୍ଚିତ୍କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ପାଣ୍ଡଵ। `ଦାନଵାନାଂ ପୁରା ପାର୍ଥ ପ୍ରାସାଦା ହି ମଯା କୃତାଃ
ଏହିପରି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ ତୋର ପାଇଁ କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ରାଜମହଳ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ରମ୍ଯାଣି ସୁଖଗର୍ଭାଣି ଭୋଗାଢ୍ଯାନି ସହସ୍ରଶଃ। ଉଦ୍ଯାନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ସରାଂସି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ହଜାରହଜାର ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁବିଧାଜନକ ଘର, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଝିଲିକ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଵିଚିତ୍ରାଣି ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଣି କାମଗାନି ରଥାନି ଚ। ନଗରାଣି ଵିଶାଲାନି ସାଟ୍ଟପ୍ରାକାରଵନ୍ତି ଚ
ବିଚିତ୍ର ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଶାକ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିବା ରଥ ଓ ବିଶାଳ ଦୁର୍ଗପ୍ରাচୀରାଘେରା ସହର ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତିଆରି କରିଥିଲି।
ଵାହନାନି ଚ ମୁଖ୍ଯାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ସହସ୍ରଶଃ। ବିଲାନି ରମଣୀଯାନି ସୁଖଯୁକ୍ତାନି ଵୈ ଭୃଶମ୍। ଏତେ କୃତା ମଯା ତସ୍ମାଦିଚ୍ଛାମି ଫଲ୍ଗୁନ
ହଜାରହଜାର ବିଚିତ୍ର ଓ ମୁଖ୍ୟ ଯାନ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଗୁହା ଘର ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତିଆରି କରିଥିଲି, ହେ ଫଳ୍ଗୁନ।
ପ୍ରାଣକୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତମାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯସେ ମଯା। ଏଵଂ ଗତେ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି କିଞ୍ଚିତ୍କାରଯିତୁଂ ତ୍ଵଯା
ଯଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ, ମୁଁ ଜୀବନର କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ତୋ ସହ କିଛି କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ନ ଚାପି ତଵ ସଙ୍କଲ୍ପଂ ମୋଘମିଚ୍ଛାମି ଦାନଵ। କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କ୍ରିଯତାଂ କିଞ୍ଚିତ୍ତଥା ପ୍ରତିକୃତଂ ମଯି
ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ହେ ଦାନବ, ତୋର ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କର, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ ହେବ।
ଚୋଦିତୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ତୁ ମଯଂ ପ୍ରତି ନରର୍ଷଭ। ମୁହୂର୍ତମିଵ ସନ୍ଦଧ୍ଯୌ କିମଯଂ ଚୋଦ୍ଯତାମିତି
ଏପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାସୁଦେବ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଚିନ୍ତା କଲେ, କଣ କାମ ମାୟାଙ୍କୁ ଦେବେ।
ତତୋ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ଲୋକନାଥଃ ପ୍ରଜାପିତଃ। ଚୋଦଯାମାସ ତଂ କୃଷ୍ଣଃ ସଭା ଵୈ କ୍ରିଯତାମିତି
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଲୋକନାଥ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ—'ଏଠାରେ ଏକ ସଭା ତିଆରି କର।'