ନ ସନ୍ତାପୋ ହି ଵର୍ତ୍ଥଃ ପୁତ୍ରକା ହୃଦି ମାଂ ପ୍ରତି। ଋଷୀନ୍ଵେଦ ହୁତାଶୋ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଵିଦିତଂ ଚ ଵଃ
ମୋ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ; କାରଣ ତୁମେ ଋଷି, ବେଦ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣିଛ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଭାର୍ଯାମାଦାଯ ସ ଦ୍ଵିଜଃ। ମନ୍ଦପାଲସ୍ତତୋ ଦେଶାଦନ୍ଯଂ ଦେଶଂ ଜଗାମ ହ
ଏଭଳି ପୁଅମାନେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ନେଇ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନାପି ତିଗ୍ମାଂଶୁଃ ସମିଦ୍ଧଃ ଖାଣ୍ଡଵଂ ତତଃ। ଦଦାହ ସହ କୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଜନଯଞ୍ଜଗତୋ ହିତମ୍
ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦହିଦେଲେ, ଯାହା ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ହେଲା।
ଵସାମେଦୋଵହାଃ କୁଲ୍ଯାସ୍ତତ୍ର ପୀତ୍ଵା ଚ ପାଵକଃ। ଜଗାମ ଦର୍ଶଯାମାସ ଚାର୍ଜୁନମ୍
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଚର୍ବି ଓ ମଜ୍ଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝରଣାଗୁଡ଼ିକୁ ପିଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ତତୋଽଞନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନଵତୀର୍ଯ ପୁରନ୍ଦରଃ। ମରୁଦ୍ଗଣୈର୍ଵୃତଃ ପାର୍ଥଂ କେଶଵଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପୁରନ୍ଦର ଆକାଶରୁ ଅବତରିଲେ, ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ପାର୍ଥ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତଂ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କର୍ମେଦମମରୈରପି ଦୁଷ୍କରମ୍। ଵରଂ ଵୃଣୀତଂ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଦୁର୍ଲଭଂ ପୁରୁଷେଷ୍ଵିହ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ କାମ କରିଛ, ତାହା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇଁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।
ପାର୍ଥସ୍ତୁ ଵରଯାମାସ ଶକ୍ରାଦସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ। ପ୍ରଦାତୁଂ ତଚ୍ଚ ଶକ୍ରସ୍ତୁ କାଲଂ ଚକ୍ରେ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ପାର୍ଥ ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେବା ପାଇଁ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ଯଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ମହାଦେଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତଦାତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ
ଯେତେବେଳେ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଅହମେଵ ଚ ତଂ କାଲଂ ଵେତ୍ସ୍ଯାମି କୁରୁନନ୍ଦନ। ତପସା ମହତା ଚାପି ଦାସ୍ଯାମି ଭଵତୋଽପ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଏହି ସମୟକୁ ଜାଣିପାରିବି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ, ଏବଂ ଭାରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଆଗ୍ନେଯାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଵାଯଵ୍ଯାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ। ମଦୀଯାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଗ୍ରହୀଷ୍ଯସି ଧନଞ୍ଜଯ
ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ପାଇବ।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ଜଗ୍ରାହ ପ୍ରୀତିଂ ପାର୍ଥେନ ଶାଶ୍ଵତୀମ୍। ଦଦୌ ସୁରପତିଶ୍ଚୈଵ ଵରଂ କୃଷ୍ଣାଯ ଧୀମତେ
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କ ତରଫରୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ କୃପା ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ତାଭ୍ଯାଂ ସହ ଦେଵୈର୍ମରୁତ୍ପତିଃ। ହୁତାଶନମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଜଗାମତ୍ରିଦିଵଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପାଵକଶ୍ଚ ତଦା ଦାଵଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵସମୃଗପକ୍ଷିଣମ୍। ଅହୋଭିରେକଵିଂଶଦ୍ଭିର୍ଵିରରାଗ୍ସୁତର୍ପିତଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ମୃଗପକ୍ଷୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦହି, ଏକୋଇଶି ଦିନ ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।
ଜଗ୍ଧ୍ଵା ମାଂସାନି ପୀତ୍ଵା ଚଦାଂସି ରୁଧିରାଣି ଚ। ଯୁକ୍ତଃ ପରମଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ତାଵୁତ୍ଵାଚ୍ଯୁତାର୍ଜୁନୌ
ମାଂସ ଖାଇ, ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ପିଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷାଗ୍ର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ତତୋଽସ୍ମି ଯଥାସୁଖମ୍। ଅନୁଜାନାମି ଵାଂ ଵୀରୌ ଚରତଂତ୍ର ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଏହିପରି, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେମାନେ ଯେପରିଚାହାଁ, ସେପରି ଯିବାକୁ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବାକୁ ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି।
ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଚ ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯମକ୍ଷୌ ଚ ମହେଷୁଧୀ। କପିଧ୍ଵଜୋ ରଥଶ୍ଚାଯଂ ତଵ ଦ ମହାମତେ
ଏଠି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଗାଣ୍ଡୀବ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ, ଏବଂ କପି ଚିହ୍ନିତ ରଥ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଅନେନ ଧନୁଷା ଚୈଵ ରଥେନାନେ ଭାରତ। ଵିଜେଷ୍ଯସି ରଣେ ଶତ୍ରୂନ୍ସଦେଵାମାନୁଷାନ୍
ଏହି ଧନୁଷ ଓ ଏହି ରଥ ସହିତ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁହିଁ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିପାରିବ।
ଏଵଂ ତୌ ସମନୁଜ୍ଞାତୌ ପାଵଵେମହାତ୍ମନା। ଅର୍ଜୁନୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ଦାନଵଶ୍ଚଯସ୍ତଥା
ଏପରି ଭାବେ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ଅର୍ଜୁନ, ବାସୁଦେବ ଏବଂ ଦାନବ ତିନିଜଣେ ଚାଲିଗଲେ।
ପରିକ୍ରମ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରଯୋଽଭରତର୍ଷଭ। ରମଣୀଯେ ନଦୀକୂଲେ ସହିତାମୁପାଵିଶଂନ୍
ତାପରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତିନିଜଣେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚି, ସୁନ୍ଦର ନଦୀତୀରେ ଏକାଠି ବସିଗଲେ।
ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍। ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଚୈଵ (ଵ୍ଯାସଂ)ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରେ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅର୍ଜୁନୋ ଜଯତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମୋଚଯିତ୍ଵା ମଯଂ ତଦା। କିଂ ଚକାର ମହାତେଜାସ୍ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ କଣ କଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ? ମୋତେ କୁହ, ହେ ମହାତ୍ମା।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ନଵହିତଶ୍ଚରିତଂ ପୂର୍ଵକସ୍ଯ ତେ। ମୋକ୍ଷଯିତ୍ଵା ମଯଂ ତତ୍ର ପାର୍ଥଃ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରଃ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ପୂର୍ବଜଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ। ସେଠାରେ, ମାୟାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଥ—
ଗାଣ୍ଡିଵଂ କାର୍ମୁକଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତୂଣୀ ଚାକ୍ଷଯସାଯକୌ। ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ଲଭାନି ନୃପୈର୍ଭୁଵି
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ମୁକ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ।
ରଥଧ୍ଵଜପତାକାଶ୍ଚ ଶ୍ଵେତାଶ୍ଵାଂଶ୍ଚ ସ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଏତାନି ପାଵକାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତଃ। ତସ୍ଥୌ ପାର୍ଥୋ ମହାଵୀର୍ଯସ୍ତଦା ସହ ମଯେନ ସଃ
ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ପତାକା ଓ ଧଳା ଘୋଡ଼ା—ଏହାମାନେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କଠାରୁ ପାଇ, ମହାବୀର ପାର୍ଥ ମାୟା ସହ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମଯଃ ପାର୍ଥଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ। `ପାଣ୍ଡଵେନ ପରିତ୍ରାତସ୍ତତ୍କୃତଂ ପ୍ରତ୍ଯନୁସ୍ମରନ୍
ତାପରେ, ମାୟା ବାସୁଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପକାରକୁ ସ୍ମରଣ କରି।
ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ପୂଜଯିତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ। ଅସ୍ମାଚ୍ଚ କୃଷ୍ଣାତ୍ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାତ୍ପାଵକାଚ୍ଚ ଦିଧକ୍ଷତଃ
ହାତ ଜୋଡି ମୃଦୁ କଥାରେ ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଓ କ୍ରୋଧିତ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତ୍ଵଯା ତ୍ରାତୋଽସ୍ମି କୌନ୍ତେଯ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ। `ଅହଂ ହି ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵୈ ଅସୁରାଣାଂ ପରନ୍ତପ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରକ୍ଷା ପାଇଛି, ହେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ। କହ, ମୁଁ କଣ କରିଦେଉ? ମୁଁ ତ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ଵିସ୍ମଯଂ କିଞ୍ଚିତ୍କୁର୍ଯାମନ୍ଯୈଃ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏମିତି କିଛି କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମହାଵୀର୍ଯଃ ପାର୍ଥୋ ମାଯାଵିଦଂ ମଯମ୍। ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ କୌନ୍ତେଯଃ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ କିଛି ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ହସି ମାୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତମେଵ ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ସ୍ଵସ୍ତି ଗଚ୍ଛ ମହାଽସୁର। ପ୍ରୀତିମାନ୍ଭଵ ମେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରୀତିମନ୍ତୋ ଵଯଂ ଚ ତେ
ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଥିଲ, ସେସବୁ କରିଦେଲ। ଏବେ ଶାନ୍ତିରେ ଯାଅ, ହେ ମହାସୁର। ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମେପ୍ରତି ପ୍ରୀତିଶୀଳ ରହିବୁ।