ଯାଂ ତ୍ଵଂ ମାଂ ସର୍ଵତୋ ହୀନାମୁତ୍ସୃଜ୍ଯାସି ଗତଃ ପୁରା। ତାମେଵ ଲପିତାଂ ଗଚ୍ଛ ତରୁଣୀଂ ଚାରୁହାସିନୀମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବି ଛାଡି ଚାଲିଗଲ, ଏବେ ତୁମେ ଯାଅ, ସେ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ହସିଥିବା ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲ।
ନ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିଦ୍ଯତେ କିଂଚିଦମୁତ୍ର ପୁରୁଷାନ୍ତରାତ୍। ସାପତ୍ନକମୃତେ ଲୋକେ ନାନ୍ଯଦର୍ଥଵିନାଶନମ୍
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହଁନ୍ତି, କେବଳ ସପତ୍ନୀ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି; ଏହି ଜଗତରେ ଏହା ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେନାହିଁ।
ଵୈରାଗ୍ନିଦୀପନଂ ଚୈଵ ଭୃଶୁଦ୍ଵେଗକାରି ଚ। ସୁଵ୍ରତା ଚାପି କଲ୍ଯାଣୀ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତା
ଏହା ଶତ୍ରୁତାର ଅଗ୍ନିକୁ ଭଡ଼ାଇ ଦିଏ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ତଥାପି ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଶୁଭା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅରୁନ୍ଧତୀ ମହାତ୍ମାନଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ପର୍ଯଶଙ୍କତ। ଵିଶୁଦ୍ଧଭାଵମତ୍ଯନ୍ତଂ ସଦା ପ୍ରିଯହିତେ ରତମ୍
ଅରୁନ୍ଧତୀ ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ସଦା ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଓ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷିମଧ୍ଯଗଂ ଵୀରମଵମେନେ ଚ ତଂ ମୁନିମ୍। ଅପଧ୍ଯାନେନ ସା ତେନ ଧୂମାରୁଣସମପ୍ରଭା। ଲକ୍ଷ୍ଯାଽଲକ୍ଷ୍ଯା ନାଭିରୂପା ନିମିତ୍ତମିଵ ପଶ୍ଯତି
ସେ ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନିଙ୍କୁ ଅପବିତ୍ର ଭାବେ ଭାବିଲେ; ସେ ଧୂମ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଚମକୁଥିବା ତାଙ୍କୁ କେବେ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ, କେବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ଅପତ୍ଯହେତୋଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ତଥା ତ୍ଵମପି ମାମିହ। ଇଷ୍ଟମେଵଂ ଗତେ ହି ତ୍ଵଂ ସା ତଥୈଵାଦ୍ଯ ଵର୍ତତେ
ତୁମେ ଯେପରି ମୋ ପାଖକୁ ପୁଅ ପାଇଁ ଆସିଥିଲ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଛି; ଏଭଳି ହେବାରେ ସେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ଚାଲିଛି।
ନ ହି ଭାର୍ଯେତି ଵିଶ୍ଵାସଃ କାର୍ଯଃ ପୁଂସା କଥଂଚନ। ନ ହି କାର୍ଯମନୁଧ୍ଯାତି ନାରୀ ପୁତ୍ରଵତୀ ସତୀ
ପୁରୁଷମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଏକ ନାରୀ ଯଦିଓ ସତୀ ଏବଂ ସନ୍ତାନବତୀ ହେଉଛି, ସେ ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ ରହେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵୈନଂ ପୁତ୍ରାଃ ସମ୍ଯଗୁପାସତେ। ସ ଚ ତାନାତ୍ମଜାନ୍ସର୍ଵାନାଶ୍ଵାସଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଭଲଭାବରେ ସେବା କଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୁଅଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯୁଷ୍ମାକମପଵର୍ଗାର୍ଥଂ ତୀ ଜ୍ଵଲନୋ ମଯା। ଅଗ୍ନିନା ଚ ତଥେତ୍ଯେତିଜ୍ଞାତଂ ମହାତ୍ମନା
ତୁମମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଏବଂ ଏହା ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ହେଇଥିଲା।
ଅଗ୍ନେର୍ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ଧର୍ମଜ୍ଞତାଂ ଚ ଵଃ। ଭଵତାଂ ଚ ପରଂ ଵୀର୍ଯଂ ନାହମିହାଗତଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ତୁମମାନଙ୍କର ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ନ ସନ୍ତାପୋ ହି ଵର୍ତ୍ଥଃ ପୁତ୍ରକା ହୃଦି ମାଂ ପ୍ରତି। ଋଷୀନ୍ଵେଦ ହୁତାଶୋ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଵିଦିତଂ ଚ ଵଃ
ମୋ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ; କାରଣ ତୁମେ ଋଷି, ବେଦ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣିଛ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଭାର୍ଯାମାଦାଯ ସ ଦ୍ଵିଜଃ। ମନ୍ଦପାଲସ୍ତତୋ ଦେଶାଦନ୍ଯଂ ଦେଶଂ ଜଗାମ ହ
ଏଭଳି ପୁଅମାନେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ନେଇ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନାପି ତିଗ୍ମାଂଶୁଃ ସମିଦ୍ଧଃ ଖାଣ୍ଡଵଂ ତତଃ। ଦଦାହ ସହ କୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଜନଯଞ୍ଜଗତୋ ହିତମ୍
ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦହିଦେଲେ, ଯାହା ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ହେଲା।
ଵସାମେଦୋଵହାଃ କୁଲ୍ଯାସ୍ତତ୍ର ପୀତ୍ଵା ଚ ପାଵକଃ। ଜଗାମ ଦର୍ଶଯାମାସ ଚାର୍ଜୁନମ୍
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଚର୍ବି ଓ ମଜ୍ଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝରଣାଗୁଡ଼ିକୁ ପିଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ତତୋଽଞନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନଵତୀର୍ଯ ପୁରନ୍ଦରଃ। ମରୁଦ୍ଗଣୈର୍ଵୃତଃ ପାର୍ଥଂ କେଶଵଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପୁରନ୍ଦର ଆକାଶରୁ ଅବତରିଲେ, ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ପାର୍ଥ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତଂ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କର୍ମେଦମମରୈରପି ଦୁଷ୍କରମ୍। ଵରଂ ଵୃଣୀତଂ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଦୁର୍ଲଭଂ ପୁରୁଷେଷ୍ଵିହ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ କାମ କରିଛ, ତାହା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇଁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।
ପାର୍ଥସ୍ତୁ ଵରଯାମାସ ଶକ୍ରାଦସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ। ପ୍ରଦାତୁଂ ତଚ୍ଚ ଶକ୍ରସ୍ତୁ କାଲଂ ଚକ୍ରେ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ପାର୍ଥ ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେବା ପାଇଁ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ଯଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ମହାଦେଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତଦାତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ
ଯେତେବେଳେ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଅହମେଵ ଚ ତଂ କାଲଂ ଵେତ୍ସ୍ଯାମି କୁରୁନନ୍ଦନ। ତପସା ମହତା ଚାପି ଦାସ୍ଯାମି ଭଵତୋଽପ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଏହି ସମୟକୁ ଜାଣିପାରିବି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ, ଏବଂ ଭାରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଆଗ୍ନେଯାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଵାଯଵ୍ଯାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ। ମଦୀଯାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଗ୍ରହୀଷ୍ଯସି ଧନଞ୍ଜଯ
ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ପାଇବ।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ଜଗ୍ରାହ ପ୍ରୀତିଂ ପାର୍ଥେନ ଶାଶ୍ଵତୀମ୍। ଦଦୌ ସୁରପତିଶ୍ଚୈଵ ଵରଂ କୃଷ୍ଣାଯ ଧୀମତେ
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କ ତରଫରୁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ କୃପା ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ତାଭ୍ଯାଂ ସହ ଦେଵୈର୍ମରୁତ୍ପତିଃ। ହୁତାଶନମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଜଗାମତ୍ରିଦିଵଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପାଵକଶ୍ଚ ତଦା ଦାଵଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵସମୃଗପକ୍ଷିଣମ୍। ଅହୋଭିରେକଵିଂଶଦ୍ଭିର୍ଵିରରାଗ୍ସୁତର୍ପିତଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ମୃଗପକ୍ଷୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦହି, ଏକୋଇଶି ଦିନ ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ।
ଜଗ୍ଧ୍ଵା ମାଂସାନି ପୀତ୍ଵା ଚଦାଂସି ରୁଧିରାଣି ଚ। ଯୁକ୍ତଃ ପରମଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ତାଵୁତ୍ଵାଚ୍ଯୁତାର୍ଜୁନୌ
ମାଂସ ଖାଇ, ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜା ପିଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷାଗ୍ର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ତତୋଽସ୍ମି ଯଥାସୁଖମ୍। ଅନୁଜାନାମି ଵାଂ ଵୀରୌ ଚରତଂତ୍ର ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଏହିପରି, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେମାନେ ଯେପରିଚାହାଁ, ସେପରି ଯିବାକୁ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବାକୁ ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି।
ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଚ ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯମକ୍ଷୌ ଚ ମହେଷୁଧୀ। କପିଧ୍ଵଜୋ ରଥଶ୍ଚାଯଂ ତଵ ଦ ମହାମତେ
ଏଠି ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଗାଣ୍ଡୀବ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ, ଏବଂ କପି ଚିହ୍ନିତ ରଥ ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଅନେନ ଧନୁଷା ଚୈଵ ରଥେନାନେ ଭାରତ। ଵିଜେଷ୍ଯସି ରଣେ ଶତ୍ରୂନ୍ସଦେଵାମାନୁଷାନ୍
ଏହି ଧନୁଷ ଓ ଏହି ରଥ ସହିତ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁହିଁ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିପାରିବ।
ଏଵଂ ତୌ ସମନୁଜ୍ଞାତୌ ପାଵଵେମହାତ୍ମନା। ଅର୍ଜୁନୋ ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ଦାନଵଶ୍ଚଯସ୍ତଥା
ଏପରି ଭାବେ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ଅର୍ଜୁନ, ବାସୁଦେବ ଏବଂ ଦାନବ ତିନିଜଣେ ଚାଲିଗଲେ।
ପରିକ୍ରମ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରଯୋଽଭରତର୍ଷଭ। ରମଣୀଯେ ନଦୀକୂଲେ ସହିତାମୁପାଵିଶଂନ୍
ତାପରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତିନିଜଣେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚି, ସୁନ୍ଦର ନଦୀତୀରେ ଏକାଠି ବସିଗଲେ।
ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍। ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଚୈଵ (ଵ୍ଯାସଂ)ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରେ ଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।