ତତସ୍ତଦମୃତଂ ଦେଵୋ ଵିଷ୍ଣୁରାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଜହାର ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରେଭ୍ଯୋ ନରେଣ ସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ, ଦାନବମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅମୃତ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ପପୁସ୍ତଦମୃତଂ ତଦା। ଵିଷ୍ଣୋଃ ସକାଶାତ୍ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସଂଭ୍ରମେ ତୁମୁଲେ ସତି
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କଠାରୁ ଅମୃତ ପାଇ, ଉତ୍ତେଜନା ଓ ଅସ୍ତିରତା ମଧ୍ୟରେ ତାହା ପିଲେ।
ପାଯଯତ୍ଯମୃତଂ ଦେଵାନ୍ହରୌ ବାହୁବଲାନ୍ନରଃ। ନିରୋଧଯତି ଚାପେନ ଦୂରୀକୃତ୍ଯ ଧନୁର୍ଧରାନ୍। ଯେ ଯେଽମୃତଂ ପିବନ୍ତି ସ୍ମ ତେ ତେ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତି ଦାନଵୈଃ;
ହରିଙ୍କ ବାହୁବଳରେ ନର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅମୃତ ପିଇବାକୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଧନୁର୍ଧରମାନେକୁ ଦୂରେ ରଖିଲେ; ଯେଉଁଯେଉଁ ଦେବତା ଅମୃତ ପିଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ ପିବତ୍ସୁ ତତ୍କାଲଂ ଦେଵେଷ୍ଵମୃତମୀପ୍ସିତମ୍। ରାହୁର୍ଵିବୁଧରୂପେଣ ଦାନଵଃ ପ୍ରାପିବତ୍ତଦା
ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଅମୃତ ପିଉଥିବା ବେଳେ, ଦାନବ ରାହୁ ଦେବତା ରୂପ ଧାରଣ କରି ମଧ୍ୟ ତାହା ପିଲେ।
ତସ୍ଯ କଣ୍ଠମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ଦାନଵସ୍ଯାମୃତେ ତଦା। ଆଖ୍ଯାତଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସୁରାଣାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ସେଇ ଦାନବଙ୍କ ଗଳାକୁ ଅମୃତ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହା ଖୋଲାସା କଲେ।
ତତୋ ଭଗଵତା ତସ୍ଯ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନମଲଂକୃତମ୍। ଚକ୍ରାଯୁଧେନ ଚକ୍ରେଣ ପିବତୋଽମୃତମୋଜସା
ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଚକ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଅମୃତ ପିଉଥିବା ସେଇ ଶୋଭାମୟ ରାହୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ତଚ୍ଛୈଲଶୃହ୍ଗପ୍ରଙ୍ଗିମଂ ଦାନଵସ୍ଯ ଶିରୋ ମହତ୍। `ଚକ୍ରେଣୋତ୍କୃତ୍ତମପତଚ୍ଚାଲଯଦ୍ଵସୁଧାତଲମ୍
ସେ ଦାନବର ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦିଆଯିବା ପରେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା।
ଚକ୍ରଚ୍ଛିନ୍ନଂ ଖମୁତ୍ପତ୍ଯ ନନାଦାତିଭଯଂକରମ୍। ତତ୍କବନ୍ଧଂ ପପାତାସ୍ଯ ଵିସ୍ଫୁରଦ୍ଧରଣୀତଲେ
ଚକ୍ରରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଆଯିବା ପରେ, ଦେହଟି ଆକାଶକୁ ଉଠି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲା; ପରେ ସେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହଟି ତାଲମାଲ ହୋଇ ଭୂମିକୁ ଝାପି ପଡ଼ିଲା।
ତ୍ରଯୋଦଶ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁରଶ୍ରଂ ସମନ୍ତତଃ। ସପର୍ଵତଵନଦ୍ଵୀପାଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାକମ୍ପଯନ୍ମହୀମ୍
ତେର ହଜାର ଦିଗରେ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ, ଦାନବଙ୍କ ଭୂମିକୁ ଭୟଭୀତ କମ୍ପନ କରାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଵୈରଵିନିର୍ବନ୍ଧଃ କୃତୋ ରାହୁମୁଖେନ ଵୈ। ଶାଶ୍ଵତଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ଗ୍ରସତ୍ଯଦ୍ଯାପି ଚୈଵ ତୌ
ତାପରେ ରାହୁଙ୍କ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଚିରକାଳ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗିଲିଯାଉଛି।
ଵିହାଯ ଭଗଵାଂଶ୍ଚାପି ସ୍ତ୍ରୀରୂପମତୁଲଂ ହରିଃ। ନାନାପ୍ରହରଣୈର୍ଭୀମୈର୍ଦାନଵାନ୍ତମକମ୍ପଯତ୍
ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ନାରୀ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେଠାରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ ସଂଗ୍ରାମଃ ସମୀପେ ଲଵଣାମ୍ଭସଃ। ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵଘୋରତରୋ ମହାନ୍
ତାପରେ ଲୁଣ୍ ଜଳର କୂଳରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ପ୍ରାସାଶ୍ଚ ଵିପୁଲାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣା ନ୍ଯପତନ୍ତ ସହସ୍ରଶଃ। ତୋମରାଶ୍ଚ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଃ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ବିସ୍ତୃତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡା ହଜାର ହଜାର ଭାବେ ପଡ଼ିଲା, ତେଉଁପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଟୋମର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ।
ତତୋଽସୁରାଶ୍ଚକ୍ରଭିନ୍ନା ଵମନ୍ତୋ ରୁଧିରଂ ବହୁ। ଅସିଶକ୍ତିଗଦାରୁଗ୍ଣା ନିପେତୁର୍ଧରଣୀତଲେ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ, ଚକ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଓ ଅଧିକ ରକ୍ତ ଝରାଉଥିବା, ତଳୱାର, ବଣ୍ଡା, ଗଦା ଓ ଲାଠିରେ ଆହତ ହୋଇ, ଭୂମିକୁ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ।
ଛିନ୍ନାନି ପଟ୍ଟିଶୈଶ୍ଚୈଵ ଶିରାଂସି ଯୁଧି ଦାରୁଣୈଃ। ତପ୍ତକାଞ୍ଚନମାଲୀନି ନିପେତୁରନିଶଂ ତଦା
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୁର ପଟିଶ ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଇଥିବା, ତାପି ହୋଇଥିବା ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଏ ସମୟରେ ଅବିରତ ଭାବେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ରୁଧିରେଣାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ନିହତାଶ୍ଚ ମହାସୁରାଃ। ଅଦ୍ରୀଣାମିଵ କୂଟାନି ଧାତୁରକ୍ତାନି ଶେରତେ
ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ମୃତ ମହାଦାନବମାନେ, ଖଣିଜ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲେ।
ଆହାକାରଃ ସମଭଵତ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ସହସ୍ରଶଃ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂଛିନ୍ଦତାଂ ଶସ୍ତ୍ରୈରାଦିତ୍ଯେ ଲୋହିତାଯତି
ଏଠାରେ ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା, ଏହିଁ ସମୟରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲାଲ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
ପରିଘୈରାଯସୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ସନ୍ନିକର୍ଷେ ଚ ମୁଷ୍ଟିଭିଃ। ନିଘ୍ନତାଂ ସମରେଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶବ୍ଦୋ ଦିଵମିଵାସ୍ପୃଶତ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଲୋହାର ଲାଠି ଓ ହାତରେ ମୁକ୍କା ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ସେ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା।
ଛିନ୍ଧିଭିନ୍ଧି ପ୍ରଧାଵ ତ୍ଵଂ ପାତଯାଭିସରେତି ଚ। ଵ୍ଯଶ୍ରୂଯନ୍ତ ମହାଘୋରାଃ ଶବ୍ଦାସ୍ତତ୍ର ସମନ୍ତତଃ
‘କାଟ, ଭାଙ୍ଗ, ପଳା, ପଡ଼, ଆକ୍ରମଣ କର’—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ଏଵଂ ସୁତୁମୁଲେ ଯୁଦ୍ଧେ ଵର୍ତମାନେ ମହାଭଯେ। ନରନାରାଯଣୌ ଦେଵୌ ସମାଜଗ୍ମତୁରାହଵମ୍
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ତୁମୁଳ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ଦୁଇଜଣ, ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯଂ ଧନୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନରସ୍ଯ ଭଗଵାନପି। ଚିନ୍ତଯାମାସ ତଚ୍ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦାନଵସୂଦନମ୍
ସେଠାରେ ନରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଦାନବ ନାଶକ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତୋଽମ୍ବରାଚ୍ଚିନ୍ତିତମାତ୍ରମାଗତଂ ମହାପ୍ରଭଂ ଚକ୍ରମମିତ୍ରତାପନମ୍। ଵିଭାଵସୋସ୍ତୁଲ୍ଯମକୁଣ୍ଠମଣ୍ଡଲଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ସଂଯତି ଭୀମଦର୍ଶନମ୍
ତାପରେ ଭାବିଲେମାତ୍ରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶତ୍ରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଭିଦ୍ୟମାନ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତଦାଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ଭଯଂକରଂ କରିକରବାହୁରଚ୍ଯୁତଃ। ମୁମୋଚ ଵୈ ପ୍ରବଲଵଦୁଗ୍ରଵେଗଵା- ନ୍ମହାପ୍ରଭଂ ପରନଗରାଵଦାରଣମ୍
ସେ ଚକ୍ର, ହବନ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ଓ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ଶତ୍ରୁ ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯିବା।
ତଦନ୍ତକଜ୍ଵଲନସମାନଵର୍ଚସଂ ପୁନଃପୁନର୍ନ୍ଯପତତ ଵେଗଵତ୍ତଦା। ଵିଦାରଯଦ୍ଦିତିଦନୁଜାନ୍ସହସ୍ରଶଃ କରେରିତଂ ପୁରୁଷଵରେଣ ସଂଯୁଗେ
ସେ ଚକ୍ର, ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପୁନିପୁନି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯିବା, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ହଜାର ହଜାର ଭାଗକୁ ଚିରିଦେଉଥିଲା।
ଦହତ୍କ୍ଵଚିଜ୍ଜ୍ଵଲନ ଇଵାଵଲେଲିହ- ତ୍ପ୍ରସହ୍ଯ ତାନସୁରଗଣାନ୍ନ୍ଯକୃନ୍ତତ। ପ୍ରଵେରିତଂ ଵିଯତି ମୁହୁଃ କ୍ଷିତୌ ତଥା ପପୌ ରଣେ ରୁଧିରମଥୋ ପିଶାଚଵତ୍
କେବେ କେବେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦହିଦେଉଥିବା ପରି, ସେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପ୍ରହାର କରି ଛିନ୍ଦିଦେଲେ; ସେମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଆକାଶ ଓ ମାଟିରେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପିଶାଚ ପରି ରକ୍ତ ପିଇଥିଲେ।
ତଥାଽସୁରା ଗିରିଭିରଦୀନଚେତସୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ସୁରଗଣମାର୍ଦଯଂସ୍ତଦା। ମହାବଲା ଵିଗଲିତମେଘଵର୍ଚସଃ ସହସ୍ରଶୋ ଗଗନମଭିପ୍ରପଦ୍ଯହ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ମେଘ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି, ହଜାର ହଜାର ଦାନବ ଆକାଶକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଅଥାମ୍ବରାଦ୍ଭଯଜନନାଃ ପ୍ରପେଦିରେ ସପାଦପା ବହୁଵିଧମେଘରୂପିଣଃ। ମହାଦ୍ରଯଃ ପରିଗଲିତାଗ୍ରସାନଵଃ ପରସ୍ପରଂ ଦ୍ରୁତମଭିହତ୍ଯ ସସ୍ଵନାଃ
ତାପରେ, ଆକାଶରୁ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ମାନେ, ଅନେକ ଆକାରର ଓ ଗଛସହିତ, ଘନ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକ ଝଟକା ଲାଗି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ମହୀ ପ୍ରଵିଚଲିତା ସକାନନା ମହାଦ୍ରିପାତାଭିହତା ସମନ୍ତତଃ। ପରସ୍ପରଂ ଭୃଶମଭିଗର୍ଜତାଂ ମୁହୂ ରଣାଜିରେ ଭୃଶମଭିସଂପ୍ରଵର୍ତିତେ
ଏହାପରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଝରିପଡ଼ିବାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ମାଟି କମ୍ପିଉଠିଲା; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନରସ୍ତତୋ ଵରକନକାଗ୍ରଭୂଷଣୈ- ର୍ମହେଷୁଭିର୍ଗଗନପଥଂ ସମାଵୃଣୋତ୍। ଵିଦାରଯନ୍ଗିରିଶିଖରାଣି ପତ୍ରିଭି- ର୍ମହାଭଯେଽସୁରଗଣଵିଗ୍ରହେ ତଦା
ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନାର ମୁକୁଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ; ସେ ବାଣମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ମହୀଂ ଲଵଣଜଲଂ ଚ ସାଗରଂ ମହାସୁରାଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁରର୍ଦିତାଃ ସୁରୈଃ। ଵିଯଦ୍ଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ପରିକୁପିତଂ ନିଶାମ୍ଯ ତେ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାରେ, ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ମାଟି ଓ ଲୁଣ ନଦୀ ସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଆକାଶରେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।