ଅଶ୍ରୂଣି ମୁମୁଚେ ତେଷାଂ ଦର୍ଶନାତ୍ସା ପୁନଃପୁନଃ। `ନ ଶ୍ରଦ୍ଧେଯଂ ତତସ୍ତେଷାଂର୍ଶନଂ ଵୈ ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ତାଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି କାନ୍ଦିଲେ; କିନ୍ତୁ ପୁଅମାନଙ୍କର ଏହି ଅନୁରଣନ ସତ୍ୟ ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନଥିଲା।
ଇତି ମତ୍ଵାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକଜରିତା ପୁତ୍ରଗୃଦ୍ଧିନୀ।' ଏକାକଶଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାଂସ୍ତନ୍ତ୍ର୍ଶମାନାନ୍ଵପଦ୍ଯତ
ଏଭଳି ଭାବି, ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଆତୁର ଜରିତା କିଛି କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ଏକା ହୋଇ ତାଙ୍କର କମ୍ପିଥିବା ପୁଅମାନେଠାରେ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ଜରିତା ତୁ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯୁତ୍ରସ୍ନେହାଚ୍ଚୁଚୁମ୍ବ ହ
ମାତୃସ୍ନେହରେ ଜରିତା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ତତୋଽଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ସହସମନ୍ଦପାଲୋଽପି ଭାରତ। ଅଥ ତେ ସର୍ଵ ଏଵୈନଂ ଭ୍ଯନନ୍ଦଂସ୍ତଦା ସୁତାଃ
ତାପରେ, ମଣ୍ଡପାଳ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ, ହେ ଭାରତ; ଏବଂ ସେତିବେଳେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କ ଆସିବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଗୁରୁତ୍ଵାନ୍ମନ୍ଦପାଲସ୍ତପସଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ। ଅଭିଵାଦାମହେ ସର୍ଵେ ତପକ୍ଷାଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ମଣ୍ଡପାଳଙ୍କର ବୟସ ଓ ବିଶେଷତଃ ତାପସ୍ୟା ଦେଖି ସମସ୍ତ ତାପସମାନେ ସମ୍ମାନରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତଵତାଂ ତେଷାଂ ତନନ୍ଦ୍ଯ ମହାତପାଃ। ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ତତୋ ମୂ ଉପାଘ୍ରାଯ ଚ ବଲକାନ୍। ପୁତ୍ରାନ୍ସ୍ଵଯଂ ସମାହୂଯତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଗୌତମଃ
ଏଭଳି କଥା କହି, ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୁଅମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଘ୍ରାଣ କଲେ; ଗୌତମ ନିଜେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ଡାକି କଥା କହିଲେ।
ଲାଲପ୍ଯମାନମେକୈକଂରିତାଂ ଚ ପୁନଃପୁନଃ। ନ ଚୈଵୋଚୁସ୍ତଦା କିଂତମୃଷିଂ ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲାକୁ ପୁଣିପୁଣି ମମତାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାପସଙ୍କୁ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସୁତସ୍ତେ କତ କତମସ୍ତସ୍ଯ ଚାନୁଜଃ। ମଧ୍ଯମଃ କତମଶ୍ଚୈଵ ଯାନ୍କତମଶ୍ଚ ତେ
ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ କିଏ, ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇ କିଏ, ମଧ୍ୟମ କିଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ତୁମର?
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ଦୁଃଖାକଂ ମା ନ ପ୍ରତିଭାଷସେ। କୃତଵାନସ୍ମି ହଵ୍ଯାନୈଵ ଶାନ୍ତିମିତୋ ଲଭେ। `ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତାଂ ମନ୍ଦପାଲସ୍ତଦାଽସ୍ପୃଶତ୍
ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ତୁମେ ଉତ୍ତର ଦେଉନାହଁ? ମୁଁ ହବ୍ୟ କରି ସାନ୍ତି ପାଇଛି; ଏଭଳି କହି ମଣ୍ଡପାଳ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
କିଂ ନୁ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେନ ତେ କିମନନ୍ତରଜେନ ତେ। କିଂ ଵା ମଧ୍ଯମଜାତେନ କିଂ କନିଷ୍ଠେନ ଵା ପୁନଃ
ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ପରବର୍ତ୍ତୀ, ମଧ୍ୟମ କିମ୍ବା ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ପୁଅ ପାଇଁ କଣ ଅଛି?
ଯାଂ ତ୍ଵଂ ମାଂ ସର୍ଵତୋ ହୀନାମୁତ୍ସୃଜ୍ଯାସି ଗତଃ ପୁରା। ତାମେଵ ଲପିତାଂ ଗଚ୍ଛ ତରୁଣୀଂ ଚାରୁହାସିନୀମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ମୋତେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବି ଛାଡି ଚାଲିଗଲ, ଏବେ ତୁମେ ଯାଅ, ସେ ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ହସିଥିବା ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲ।
ନ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିଦ୍ଯତେ କିଂଚିଦମୁତ୍ର ପୁରୁଷାନ୍ତରାତ୍। ସାପତ୍ନକମୃତେ ଲୋକେ ନାନ୍ଯଦର୍ଥଵିନାଶନମ୍
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହଁନ୍ତି, କେବଳ ସପତ୍ନୀ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି; ଏହି ଜଗତରେ ଏହା ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେନାହିଁ।
ଵୈରାଗ୍ନିଦୀପନଂ ଚୈଵ ଭୃଶୁଦ୍ଵେଗକାରି ଚ। ସୁଵ୍ରତା ଚାପି କଲ୍ଯାଣୀ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତା
ଏହା ଶତ୍ରୁତାର ଅଗ୍ନିକୁ ଭଡ଼ାଇ ଦିଏ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ତଥାପି ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଶୁଭା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅରୁନ୍ଧତୀ ମହାତ୍ମାନଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ପର୍ଯଶଙ୍କତ। ଵିଶୁଦ୍ଧଭାଵମତ୍ଯନ୍ତଂ ସଦା ପ୍ରିଯହିତେ ରତମ୍
ଅରୁନ୍ଧତୀ ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ସଦା ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଓ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ସପ୍ତର୍ଷିମଧ୍ଯଗଂ ଵୀରମଵମେନେ ଚ ତଂ ମୁନିମ୍। ଅପଧ୍ଯାନେନ ସା ତେନ ଧୂମାରୁଣସମପ୍ରଭା। ଲକ୍ଷ୍ଯାଽଲକ୍ଷ୍ଯା ନାଭିରୂପା ନିମିତ୍ତମିଵ ପଶ୍ଯତି
ସେ ସପ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନିଙ୍କୁ ଅପବିତ୍ର ଭାବେ ଭାବିଲେ; ସେ ଧୂମ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଚମକୁଥିବା ତାଙ୍କୁ କେବେ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ, କେବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ଅପତ୍ଯହେତୋଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ତଥା ତ୍ଵମପି ମାମିହ। ଇଷ୍ଟମେଵଂ ଗତେ ହି ତ୍ଵଂ ସା ତଥୈଵାଦ୍ଯ ଵର୍ତତେ
ତୁମେ ଯେପରି ମୋ ପାଖକୁ ପୁଅ ପାଇଁ ଆସିଥିଲ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଛି; ଏଭଳି ହେବାରେ ସେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ଚାଲିଛି।
ନ ହି ଭାର୍ଯେତି ଵିଶ୍ଵାସଃ କାର୍ଯଃ ପୁଂସା କଥଂଚନ। ନ ହି କାର୍ଯମନୁଧ୍ଯାତି ନାରୀ ପୁତ୍ରଵତୀ ସତୀ
ପୁରୁଷମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଏକ ନାରୀ ଯଦିଓ ସତୀ ଏବଂ ସନ୍ତାନବତୀ ହେଉଛି, ସେ ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ ରହେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵୈନଂ ପୁତ୍ରାଃ ସମ୍ଯଗୁପାସତେ। ସ ଚ ତାନାତ୍ମଜାନ୍ସର୍ଵାନାଶ୍ଵାସଯିତୁମୁଦ୍ଯତଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଭଲଭାବରେ ସେବା କଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୁଅଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଯୁଷ୍ମାକମପଵର୍ଗାର୍ଥଂ ତୀ ଜ୍ଵଲନୋ ମଯା। ଅଗ୍ନିନା ଚ ତଥେତ୍ଯେତିଜ୍ଞାତଂ ମହାତ୍ମନା
ତୁମମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଏବଂ ଏହା ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ହେଇଥିଲା।
ଅଗ୍ନେର୍ଵଚନମାଜ୍ଞାଯ ଧର୍ମଜ୍ଞତାଂ ଚ ଵଃ। ଭଵତାଂ ଚ ପରଂ ଵୀର୍ଯଂ ନାହମିହାଗତଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା, ତୁମମାନଙ୍କର ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ନ ସନ୍ତାପୋ ହି ଵର୍ତ୍ଥଃ ପୁତ୍ରକା ହୃଦି ମାଂ ପ୍ରତି। ଋଷୀନ୍ଵେଦ ହୁତାଶୋ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଵିଦିତଂ ଚ ଵଃ
ମୋ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ; କାରଣ ତୁମେ ଋଷି, ବେଦ, ଅଗ୍ନି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଣିଛ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଭାର୍ଯାମାଦାଯ ସ ଦ୍ଵିଜଃ। ମନ୍ଦପାଲସ୍ତତୋ ଦେଶାଦନ୍ଯଂ ଦେଶଂ ଜଗାମ ହ
ଏଭଳି ପୁଅମାନେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ନେଇ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଭଗଵାନାପି ତିଗ୍ମାଂଶୁଃ ସମିଦ୍ଧଃ ଖାଣ୍ଡଵଂ ତତଃ। ଦଦାହ ସହ କୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଜନଯଞ୍ଜଗତୋ ହିତମ୍
ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ, ଖଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦହିଦେଲେ, ଯାହା ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ହେଲା।
ଵସାମେଦୋଵହାଃ କୁଲ୍ଯାସ୍ତତ୍ର ପୀତ୍ଵା ଚ ପାଵକଃ। ଜଗାମ ଦର୍ଶଯାମାସ ଚାର୍ଜୁନମ୍
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଚର୍ବି ଓ ମଜ୍ଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝରଣାଗୁଡ଼ିକୁ ପିଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ତତୋଽଞନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନଵତୀର୍ଯ ପୁରନ୍ଦରଃ। ମରୁଦ୍ଗଣୈର୍ଵୃତଃ ପାର୍ଥଂ କେଶଵଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପୁରନ୍ଦର ଆକାଶରୁ ଅବତରିଲେ, ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ପାର୍ଥ ଓ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତଂ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କର୍ମେଦମମରୈରପି ଦୁଷ୍କରମ୍। ଵରଂ ଵୃଣୀତଂ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଦୁର୍ଲଭଂ ପୁରୁଷେଷ୍ଵିହ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ କାମ କରିଛ, ତାହା ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇଁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ସେଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।
ପାର୍ଥସ୍ତୁ ଵରଯାମାସ ଶକ୍ରାଦସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ। ପ୍ରଦାତୁଂ ତଚ୍ଚ ଶକ୍ରସ୍ତୁ କାଲଂ ଚକ୍ରେ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ପାର୍ଥ ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେବା ପାଇଁ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
ଯଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ମହାଦେଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତଦାତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତ୍ରାଣି ସର୍ଵଶଃ
ଯେତେବେଳେ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଅହମେଵ ଚ ତଂ କାଲଂ ଵେତ୍ସ୍ଯାମି କୁରୁନନ୍ଦନ। ତପସା ମହତା ଚାପି ଦାସ୍ଯାମି ଭଵତୋଽପ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଏହି ସମୟକୁ ଜାଣିପାରିବି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ, ଏବଂ ଭାରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେବି।
ଆଗ୍ନେଯାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଵାଯଵ୍ଯାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ। ମଦୀଯାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଗ୍ରହୀଷ୍ଯସି ଧନଞ୍ଜଯ
ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ପାଇବ।