ନ ଚୋପକୃତମସ୍ମାଭିର୍ନ ଚାସ୍ମାନ୍ଵେତ୍ଥ ଯେ ଵଯମ୍। ପୀଡ୍ଯମାନା ବିଭର୍ଷ୍ଯସ୍ମାନ୍କା ସତୀ କେ ଵଯଂ ତଵ
ଆମେ ତୁମକୁ କୌଣସି ଉପକାର କରିନାହୁଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନାହୁଁ ଯେ ଆମେ କିଏ; ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁମେ ଆମକୁ ବହନ କରୁଛ; ତୁମେ ଯେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଆମେ କିଏ ତୁମ ପାଇଁ?
ତରୁଣୀ ଦର୍ଶୀଯାଽସି ସମର୍ଥା ଭର୍ତୁରେଷଣେ। ଅନୁଗଚ୍ଛ ପତିଂ ମାତୁଃ ପୁତ୍ରାନାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋମନାନ୍
ତୁମେ ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ପତି ଚୟନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ; ମା, ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁଅମାନେ ପାଇବ।
ଵଯମସ୍ନିଂ ସମାଵିଶ୍ଯ ଲୋକାନାପ୍ସ୍ଯାମ ଶୋଭନାନ୍। ଅଥାସ୍ମାନ୍ନ ଦହେଦଗ୍ନିରାଯାସ୍ତ୍ଵଂ ପୁନରେଵ ନଃ
ଆମେ ଏହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶୁଭ ଲୋକ ପାଇବୁ। ତାପରେ ଆଗିଆମକୁ ଦାହିବନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମେ ପୁଣି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗୀ ପୁତ୍ରାନୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଖାଣ୍ଡଵେ। ଜଗାମ ତ୍ଵରିତା ଦେଶଂ କ୍ଷେମମଗ୍ନେରନାମଯମ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଶାର୍ଙ୍ଗୀ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନେଠାରେ ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟରେ ଛାଡି, ଦୃତଗତିରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ରୋଗମୁକ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାର୍ଚିରଭ୍ଯାଗାତ୍ତ୍ଵରିତୋ ହଵ୍ଯଵାହନଃ। ଯତ୍ର ଶାର୍ଙ୍ଗା ଵଭୂଵୁସ୍ତେ ମନ୍ଦପାଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରକାଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର ଶିଖା ସହିତ ଅଗ୍ନି ଦୃତଗତିରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶାର୍ଙ୍ଗ ପକ୍ଷୀମାନେ, ମଣ୍ଡପାଳଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ଜ୍ଵଲିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜ୍ଵଲନଂ ତେ ଵିହଙ୍ଗମାଃ। `ଵ୍ଯଥିତାଃ କରୁଣା ଵାଚଃ ଶ୍ରାଵଯାମାସୁରନ୍ତିକାତ୍।' ଜରିତାରିସ୍ତତୋ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରାଵଯାମାସ ପାଵକମ୍
ତାପରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ସେହି ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ନିକଟରେ କରୁଣା ଶବ୍ଦ କହିଲେ; ତାହାପରେ ଜରିତାରି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ପୁରତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରକାଲସ୍ଯ ଧୀମାଞ୍ଜାଗର୍ତି ପୁରୁଷଃ। ସ କୃଚ୍ଛ୍ରକାଲଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଵ୍ଯଥାଂ ନୈଵୈତି କର୍ହିଚିତ୍
ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ବିପଦ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ସଚେତନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଥାଏ, ସେ ବିପଦ ଆସିଲେ କେବେ ଭୟଭୀତ ହୁଏନାହିଁ।
ଯସ୍ତୁ କୃଚ୍ଛ୍ରମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିଚେତା ନାଵବୁଧ୍ଯତେ। ସକୃଚ୍ଛ୍ରକାଲେ ଵ୍ଯଥିତୋ ନ ଶ୍ରେଯୋ ଵିନ୍ଦତେ ମହତ୍
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ବିପଦ ଆସିଲେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ ଏବଂ ବୁଝିପାରେନାହିଁ, ସେ ବିପଦ ସମୟରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ଏବଂ ବଡ଼ ଭଲ କିଛି ପାଉନାହିଁ।
ଧୀରସ୍ତ୍ଵମସି ମେଧାଵୀ ପ୍ରାଣକୃଚ୍ଛ୍ରମିଦଂ ଚ ନଃ। ପ୍ରାଜ୍ଞଃ ଶୂରୋ ବହୂନାଂ ହି ଭଵତ୍ଯେକୋ ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ଏହି ଜୀବନର ବିପଦ ଆମର। ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜେଉଁଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସାହସୀ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଶେଷ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତାତୋ ଭଵତି ଵୈ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ମୁଞ୍ଚତି କୃଚ୍ଛ୍ରତଃ। ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶ୍ଚେନ୍ନ ପ୍ରଜାନାତି ନୀଯାନ୍କିଂ କରିଷ୍ଯତି
ବଡ଼ ଭାଇ, ବଡ଼ ଭାଇ ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ; ବଡ଼ ଭାଇ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ବଡ଼ ଭାଇ ଯଦି ଜାଣିନାହିଁ, ତେବେ ଛୋଟମାନେ କଣ କରିପାରିବେ?
ହିରଣ୍ଯରେତାସ୍ତ୍ଵରିତୋ ଜଲନ୍ନାଯାତି ନଃ କ୍ଷଯମ୍। ସପ୍ତଜିହ୍ଵାନନଃ କ୍ରୂରୋ ଲିହାନୋ ଵିସର୍ପତି
ହିରଣ୍ୟରେତା, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଆମ ଘରପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି; ସେ ସପ୍ତ ଜିହ୍ୱା ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ସଂଭାଷ୍ଯ ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ମନ୍ଦପାଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରକାଃ। ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରଯତା ଭୂତ୍ଵା ଯଥାଽଗ୍ନିଂ ଶୃଣୁ ପାର୍ଥିଵ
ଏଭଳି ଏକାପରେ ଏକା କଥା କହି, ମଣ୍ଡପାଳଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ରାଜା, ତାମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କେମିତି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଶୁଣ।
ଆତ୍ମାଽସି ଵାଯୋର୍ଜ୍ଵଲନ ଶରୀରମସି ଵୀରୁଧାମ୍। ଯୋନିରାପଶ୍ଚ ତେ ଶୁକ୍ରଂ ଯୋନିସ୍ତ୍ଵମସି ଚାମ୍ଭସଃ
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତୁମେ ବାୟୁର ଆତ୍ମା, ଗଛମାନଙ୍କର ଦେହ ହେଉଛ। ପାଣି ହେଉଛି ତୁମର ଉତ୍ସ, ଏବଂ ତୁମେ ପାଣିର ମୂଳ ବିଜ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଚାଧଶ୍ଚ ସର୍ପନ୍ତି ପୃଷ୍ଠତଃ ପାର୍ଶ୍ଵତସ୍ତଥା। ଅର୍ଚିଷସ୍ତେ ମହାଵୀର୍ଯ ରଶ୍ଯମଃ ସଵିତୁର୍ଯଥା
ହେ ବଳଶାଳୀ, ତୁମ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉପରକୁ, ତଳକୁ, ପଛକୁ ଏବଂ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଚାଲିଯାଏ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଚାରିଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ମାତା ପ୍ରଣଷ୍ଟା ପିତରଂ ନ ଵିଦ୍ମଃ ପକ୍ଷା ଜାତା ନୈ ନୋ ଧୂମକେତୋ। ନ ନସ୍ତ୍ରାତା ଵିଦ୍ଯତେ ଵୈ ତ୍ଵଦନ୍ଯ- ସ୍ତସ୍ମାଦସ୍ମାଂସ୍ତ୍ରାହି ବାଲାଂସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନେ
ଆମର ମାଆ ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି, ଆମେ ବାପାଙ୍କୁ ଜାଣିନାହୁଁ; ହେ ଧୂମପତାକା, ଆମର ପାଖ ଉଗିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଆମର ବିନାଶକାରୀ ନୁହଁ। ତୁମ୍ବାଡ଼ି ଛାଡ଼ି ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନାହିଁ—ସେଇଥିପାଇଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଯଦଗ୍ନେ ତେ ଶିଵଂ ରୂପଂ ଯେ ଚ ତେ ସପ୍ତ ହେତଯଃ। ତେନ ନଃ ପରିପାହି ତ୍ଵମାର୍ତାନ୍ନଃ ଶରଣୈଷିଣଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଯେଉଁ ଶୁଭ ରୂପ ଅଛି, ଏବଂ ତୁମର ସାତଟି ଉତ୍ସ ଅଛି—ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ଵମେଵୈକସ୍ତପସେ ଜପ୍ତଵେଦୋ ନାନ୍ଯସ୍ତପ୍ତା ଵିଦ୍ଯତେ ଗୋଷୁ ଦେଵ। ଋଷୀନସ୍ମାନ୍ବାଲକାନ୍ପାଲଯସ୍ଵ ପରେଣାସ୍ମାନ୍ପ୍ରେହି ଵୈ ହଵ୍ଯଵାହ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ତପସ୍ଵୀ ଯଜ୍ଞବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ; ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତପ୍ତ ନାହିଁ, ହେ ଦେବତା। ଆମ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ହବ୍ୟବାହନ, ଆମକୁ ଅନ୍ୟ ପାରକୁ ନେଇଯା।
ସର୍ଵମଗ୍ନେ ତ୍ଵମେଵୈକସ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗତ୍। ତ୍ଵଂ ଧାରଯସି ଭୂତାନି ଭୁଵନଂ ତ୍ଵଂ ବିଭର୍ଷି ଚ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ ଏକା; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ତୁମେ ଧାରଣ କର, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତୁମେ ବହନ କର।
ତ୍ଵମଗ୍ନିର୍ହଵ୍ଯଵାହସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମେଵ ପରମଂ ହଵିଃ। ମନୀଷିଣସ୍ତ୍ଵାଂ ଜାନନ୍ତି ବହୁଧା ଚୈକଧାପି ଚ
ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ହବ୍ୟବାହନ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହବି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏବଂ ଏକ ରୂପରେ ଜାଣନ୍ତି।
ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନିମାନ୍ହଵ୍ଯଵାହ କାଲେ ପ୍ରାପ୍ତେ ପଚସି ପୁନଃ ସମିଦ୍ଧଃ। ତ୍ଵଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ପ୍ରସୂତି- ସ୍ତ୍ଵମେଵାଗ୍ନେ ଭଵସି ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା
ହେ ହବ୍ୟବାହନ, ତୁମେ ଏହି ତିନିଟି ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ସମୟ ଆସିଲେ, ତୁମେ ପୁଣି ତାହାକୁ ଦହିଦେଉଛ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ତୁମେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁଣି ସେହି ଜଗତର ଆଧାର ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵମନ୍ନଂ ପ୍ରାଣିଭିର୍ଭୁକ୍ତମନ୍ତର୍ଭୂତୋ ଜଗତ୍ପତେ। ନିତ୍ଯପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ପଚସି ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତୁମେ ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ଯାହା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି। ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳୀ ହୋଇ ତୁମେ ରନ୍ଧ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ସୂର୍ଯୋ ଭୂତ୍ଵା ରଶ୍ମିଭିର୍ଜାତଵେଦୋ ଭୂମେରମ୍ଭୋ ଭୂମିଜାତାନ୍ରସାଂଶ୍ଚ। ଵିଶ୍ଵାନାଦାଯ ପୁନରୁତ୍ସୃଜ୍ଯ କାଲେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଭାଵଯସୀହ ଶୁକ୍ର
ହେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତୁମେ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିର ପାଣି ଏବଂ ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ରସ ଉଠାଉଛ। ସମସ୍ତ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରି, ସମୟ ଆସିଲେ ପୁଣି ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ଏବଂ ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ପୁଣି ପୋଷଣ କର, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ତ୍ଵତ୍ତ ଏତାଃ ପୁନଃ ଶୁକ୍ର ଵୀରୁଧୋ ହରିତଚ୍ଛଦାଃ। ଜାଯନ୍ତେ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯଶ୍ଚ ସୁଭଦ୍ରଶ୍ଚ ମହୋଦଧିଃ
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପୁଣି ତୁମଠାରୁ ଏହି ସବୁ ହରିତ ପତ୍ର ଗଛ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଏବଂ ଶୁଭ ମହାସାଗର ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଇଦଂ ଵୈ ସଦ୍ମ ତିଗ୍ମାଂଶୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ପରାଯଣମ୍। ଶିଵସ୍ତ୍ରାତା ଭଵାସ୍ମାକଂ ମାଽସ୍ମାନଦ୍ଯ ଵିନାଶଯ
ହେ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ, ଏହି ହେଉଛି ବରୁଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଆଜି ଆମକୁ ନଷ୍ଟ କରନି।
ପିଙ୍ଗାକ୍ଷ ଲୋହିତଗ୍ରୀଵ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମନ୍ହୁତାଶନ। ପରେଣ ପ୍ରେହି ମୁଞ୍ଚାସ୍ମାନ୍ସାଗରସ୍ଯ ଗୃହାନିଵ
ହେ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଲାଲ ଗଳା, କଳା ପଥରେ ଚଳିଥିବା, ହବ୍ୟ ଭକ୍ଷକ, ତୁମେ ପାରେ ଯାଅ ଏବଂ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ସାଗରର ଘରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଜାତଵେଦା ଦ୍ରୋଣେନ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନା। ଦ୍ରୋଣମାହ ପ୍ରତୀତାତ୍ମା ମନ୍ଦପାଲପ୍ରତିଜ୍ଞଯା
ଏଭଳି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ବକ୍ତା ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚରିତ ହେବା ପରେ, ଜାତବେଦା ଅଗ୍ନି ମଣ୍ଡପାଳଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଋଷିର୍ଦ୍ରୋଣସ୍ତ୍ଵମସି ଵୈ ବ୍ରହ୍ମୈତଦ୍ଵ୍ଯାହୃତଂ ଈପ୍ସିତଂ ତେ କରିଷ୍ଯାମି ନ ଚ ତେ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ରୋଣ ଋଷି; ଏହି ବ୍ରହ୍ମବାକ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି। ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେହି କାମ ମୁଁ କରିବି, ଏବଂ—
ମନ୍ଦପାଲେନ ଵୈ ଯୂଯଂ ମମ ପୂର୍ଵଂ ନିଵେଦିତାଃ। ଵର୍ଜଯେଃ ପୁତ୍ରକାନ୍ମହ୍ଯଂ ଦହନ୍ଦାଵମିତି ସ୍ମ ହ
ମଣ୍ଡପାଳ ଆଗରୁ ମୋତେ ତୁମମାନେ ବିଷୟରେ କୁହିଥିଲେ, ‘ମୋ ପୁଅମାନେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟ ଦହିବ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।’
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଦ୍ରୋଣ ତ୍ଵଯା ଯଚ୍ଚେହ ଭାଷିତମ୍। ଉଭଯଂ ମେ ଗରୀଯସ୍ତୁ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ। ଭୃଶଂ ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସତ୍ତମ
ତାଙ୍କର ସେଇ କଥା ଏବଂ ଏଠାରେ ତୁମେ ଯାହା କୁହିଛ, ଦୁହିଁଟି ମୋ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। କୁହ, ମୁଁ କଣ କରିବି? ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି, ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ସ୍ତୁତି ପାଇଁ।
ଇମେ ମାର୍ଜାରକାଃ ଶୁକ୍ର ନିତ୍ଯମୁଦ୍ଵେଜଯନ୍ତି ନଃ। ଏତାନ୍କୁରୁଷ୍ଵ ଦଗ୍ଧାଂସ୍ତ୍ଵଂ ହୁତାଶନ ସବାନ୍ଧଵାନ୍
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏହି ବିଲେଇମାନେ ସଦା ଆମକୁ ଅସୁବିଧା ଦେଉଛନ୍ତି; ହେ ହବ୍ୟ ଭକ୍ଷକ, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୃକ୍ତମାନେକୁ ଦହିଦିଅ।