ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଭୀମଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁତସୋମ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୁତକର୍ମା, ନକୁଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶତାନିକ ଏବଂ ସହଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୁତସେନ—ଏହି ପାଞ୍ଚ ଶୂରବୀର ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପତିଙ୍କ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ଦୃଢ଼ ଶରୀର, ଶୂରତା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି ଥିଲେ; ଭୀମ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁତସୋମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ପ୍ରଭାବ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଦ୍ରୌପଦୀ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷଣର ଧାରିଣୀ ଥିଲେ, ତିନି ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯେପରି ଅଦିତି ଅଦିତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ପୁଅମାନେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅନ୍ତରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଲେ। ଧୌମ୍ୟ ଋଷି ବେଦୋକ୍ତ ବିଧିରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ, ମୁଣ୍ଡନ ଓ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର କରାଇଲେ। ଏହି ପୁଅମାନେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଓ ମାନବୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲେ। ଏମିତି ଦେବୀୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ପରି ଚୌଡ଼ ଛାତି ଓ ଶୂରତା ନେଇ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଦେୟ ଆଣିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ ନିଜ ଶରୀରରେ ଯେପରି ସଂତୋଷ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେପରି ସୁଖରେ ରହିଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେଂକୁ ନିଜ ପରି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ—ଏଇ ତିନି ଉପରେ ସମବିଭାଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଚାରି ଭାଇଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ସହ ଚତୁର୍ଥ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଏଉଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଏବଂ ଶୁଭ ଲୋକମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଓ ଜ୍ଞାନ ସବୁଦିନ ବଢ଼ିଥିଲା ଏବଂ ସେ ଭୂମିକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଚାରି ଭାଇ ସହିତ ରାଜା ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ବେଦମୟ ଯଜ୍ଞ ଆୟୋଜିତ ହେଉଛି। ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହୃଦୟ ଏକାକାର ହୋଇ ଚନ୍ଦ୍ରମା ନିର୍ମଳ ଚାଁଦି ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। କେବଳ ଭାଗ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ କେବେ ଅନିତି, ଅସତ୍ୟ, କଷ୍ଟଦାୟକ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁନଥିଲେ; ସେ ସବୁବେଳେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମୃଦୁଭାଷୀ ଥିଲେ। ସେ ସବୁଙ୍କ ଓ ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ଶୂର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୋଇ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ଏବେ ଖୁବ ଗରମ ପଡ଼ିଛି, ଆମେ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଚଳିଯିବା।” ସେଠାରେ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆମେ ଖେଳିବା, ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ଆପଣ ଚାହିଲେ ପୁଣି ଫେରିଯିବା। କୁନ୍ତୀ ମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପକ୍ରମ ଭଲଲାଗିଲା—ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ନଦୀରେ ଖେଳିବାକୁ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥ ଓ ତାହାର ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ ମାଧବ ଦିବ୍ୟ ଯମୁନାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଫୁଲ ଲତା ଓ ଉଦ୍ୟାନ ରହିଛି। ଏହି ନଦୀ ପାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଟବୀ ଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ମନୋହର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନିବାସ—ଏହିଠାରେ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ ଆସୁଥିଲେ। ସେଠି ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାଲୁ, ତେଣୁଆ, ବାଘ, ନୃସଂସ, କଳା ମୃଗ ଓ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ରହୁଥିଲେ। ବନ୍ଧରେ ବାନର ଝୁଣ୍ଡ, ହାତୀ ଓ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା—ମୟୂର, ଧନେଶ, କଦମ୍ବ, ହଂସ, ସାରସ ପକ୍ଷୀ। ଏହିଠାରେ ହଜାର ଧରଣର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଥିଲେ, ଦେବ, ଅସୁର, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଆସୁଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ମହାନ ନାଗରାଜ ତକ୍ଷକ ରହୁଥିଲେ, ବାଁସ, ସିମୁଲ, ବେଲ, ଜାମୁ, ଆମ୍ବ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ—ଅଙ୍କୋଳ, କଠଳ, ଅଶ୍ୱଥ, ତାଡ଼, ବିଜୁରି, ବଙ୍ଗୁ ଓ ରୌହିଣୀ ଗଛ ଏଠି ବେଶି ଥିଲେ। ଏହି ଅଟବୀ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଲତା, ବାଁସ ଓ ଜହରିଲା ସାପ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସୂର୍ୟ କିରଣ ପ୍ରବେଶ କରିପାରୁନଥିଲା, ଘନ ଲତା ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଆଛାଦିତ ଥିଲା, ଏଠି ଦାଁତିଆ ପଶୁ ଏବଂ ଭୟାନକ ପ୍ରାଣୀ ରହୁଥିଲେ, ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା। ଏହି ଖଣ୍ଡବ ଅଟବୀ ରାକ୍ଷସ, ନାଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେଙ୍କ ମହାନ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ବିଶ୍ୱର ଉପବିଭାଗ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପରିଚିତ ଥିଲେ।