ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁମାର୍ଦ୍ଦନ ଏବଂ ଭୟହୀନ ଓ କ୍ରୋଧୀ ସ୍ୱଭାବରେ ଯେଉଁଥିଲେ, ସେହି ପାଇଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ "ଅଭିମନ୍ୟୁ" ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମହାରଥୀ ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ଓ ସାତ୍ୱତୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯେପରିକି ଯଜ୍ଞ କାଳରେ ଅରଣି କାଠିରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏପରି ଯେତେବେଳେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ବଳବାନ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ସେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଓ ସୁନା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ହେ ଭାରତ। ଛୁଆବେଳୁ, ସେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଓ ସମସ୍ତ ପିତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଇଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। କୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଦିନରୁ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଝିଅ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦିନେ ଦିନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଶତ୍ରୁମାର୍ଦ୍ଦନ ଅର୍ଜୁନ ବେଦବିଦ୍ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଚତୁର୍ବିଧ ଓ ଦଶବିଧ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଦେବ ଓ ମାନବ ଶସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଶିଖିଥିଲେ। ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା, ଦକ୍ଷତା ଓ ସମସ୍ତ ଅଭ୍ୟାସରେ ସେ ବିଶେଷ ଶିକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ। ତତ୍ତ୍ୱରେ ଓ ବ୍ୟବହାରରେ ସେ ନିଜକୁ ସମ କରିଥିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁଭଦ୍ରାକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗପ୍ରମାଣରେ ଯୁକ୍ତ, ବୃଷଭର ଦେହ ଓ ମୁକୁଣ୍ଡ ସାପର ମୁହଁ ପରି ଚେହେରା ଥିଲା। ସିଂହର ଗର୍ବ, ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧରୀ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀର ଚାଲି, ମେଘ ଓ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ପରି କଣ୍ଠସ୍ୱର, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଥିଲା। ସାହସ, ଶକ୍ତି, ରୂପ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ, ଭୀମବନ୍ଧୁ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଖି ମଘବାନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ନିଜକୁ ଯେପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଦେଖିଲେ। ପଞ୍ଚାଳୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନଧାରିଣୀ, ତିନି ପଞ୍ଚ ପତିଙ୍କ ଠାରୁ ପଞ୍ଚ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେପରି ପଞ୍ଚ ମହାପର୍ବତ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ, ଭୀମକୁ ସୁତସୋମ, ଅର୍ଜୁନକୁ ଶ୍ରୁତକର୍ମା, ନକୁଳକୁ ଶତାନିକ, ସହଦେବକୁ ଶ୍ରୁତସେନ ହେଲେ। ଏହି ପଞ୍ଚ ମହାରଥୀ ପଞ୍ଚାଳୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆଦିତି ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ—"ପ୍ରତିବିନ୍ଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଉନ୍ତୁ।" ଭୀମସେନଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁତସୋମ, ଯାହାର ତେଜ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ଏକ ହଜାର ଅଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ସେ ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧରୀ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୁତକର୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନକୁଳ ରାଜର୍ଷି ଶତାନିକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶତାନିକଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ କୌରବମହାନ୍ତି ଓ ଖ୍ୟାତିବାନ୍। ତାପରେ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ), ଅଗ୍ନି ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସହଦେବଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ହେଲା ଶ୍ରୁତସେନ। ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦ୍ରୌପଦୀପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକ ଏକ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏପରି, ନିୟମ ଓ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ, ମୁଣ୍ଡନ, ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ସମ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ବେଦାଭ୍ୟାସ ପରେ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରତଧାରୀ ପୁଅମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ମାନବ ଶସ୍ତ୍ର ଶିଖିଲେ। ବିଶାଳ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ଦେବୀୟ ଗର୍ଭର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ପୁଅମାନେ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ବସି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଅପରିମିତ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନ, ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିପୁଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ନିଜ ଦେହରେ ଆତ୍ମା ଯେପରି ସୁଖରେ ରହେ, ସେପରି ସୁଖରେ ରହୁଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତିନି ଭାଇଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ମାନ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ—ତିନିଟିକୁ ସମଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୂମିରେ ସମଭାଗୀ ହେଇ ଥିଲେ, ଯେପରି ଦେହରେ ଆତ୍ମା ଏକାଭାଗୀ, ଏବଂ ରାଜା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଜଣ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ବେଦର ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ, ମହାଯଜ୍ଞର ଅଧ୍ଵର୍ୟୁ ଏବଂ ଶୁଭ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ଲୋକମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଏବଂ ସେ ଭୂମିକୁ ଏପରି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାରି ଭାଇ ସହିତ ରାଜା ଏପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ବେଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଥିବା ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ। ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବୃହସ୍ପତି ସମାନ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଘେରି ରଖନ୍ତି, ସେପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରି ରହୁଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରତି ଲୋକମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚେହେରା ଓ ହୃଦୟ ସ୍ୱଚ୍ଛ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଲ୍ଲାସିତ ହୁଏ। ଏହା କେବଳ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ତିନି କରୁଥିଲେ। ପାର୍ଥ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ମଧୁରଭାଷୀ ଥିଲେ, କେବେଁଠି ଅନୁଚିତ, ଅସତ୍ୟ, ଅସହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁନଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅନନ୍ୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ରହୁଥିଲେ। ଏପରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୁଃଖରହିତ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଭାବେ, ନିଜ ତେଜରେ ଅଭିଭାସ୍ୱର ଭୂମିରେ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣ, ଏବେ ଗରମ ପଡ଼ିଛି, ଆମେ ଯମୁନାକୁ ଚଳିବା।" ସେଠାରେ, ଆମର ମିତ୍ରମାନେ ଘେରି ଥିବାବେଳେ, ଆମେ ମଜା କରିବା, ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଯଦି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, ପୁଣି ଫେରିବା। କୁନ୍ତୀମାତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯେଉଁଠି ଆମେ ମିତ୍ରମାନେ ଘେରି ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରିବା।" ତାପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟରୁ ଅନୁମତି ନେଇ, ପାର୍ଥ ଓ ଗୋବିନ୍ଦ, ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଯମୁନାପାରି ଚାଲିଗଲେ।