ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅକୃରା, ଅପାର ଉଦାରତାର ମାଳିକ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଲାଲ ତାହା, ମାଳା, ହଜାର ହଜାର ଗହଣା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବାଘ ଚର୍ମ ଦେଇ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ବିବାହ ଉପହାର ରୂପେ ଆଣିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହ ରୂପରେ ବିଭିନ୍ନ ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୟନ କୁଚି ଓ ଆସନ ରେ ଭରିଗଲା। ଏପରେ, ଯୁବତୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ସପ୍ତ ରାତି ଧରି ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭାବରେ ପାଳିତ ହେଲା। ଏହି ବିବାହ ଉପଲକ୍ଷେ, ଦାୟିତ୍ୱବାନ ହୃଷୀକେଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଦେଇ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ଉପହାର ଦେଲେ, ଯାହା ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ଉଚିତ ଥିଲା। ସେ ହଜାର ଟି ଚାରି ଘୋଡା ବାହନ କରୁଥିବା, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଘଣ୍ଟା ଲାଗିଥିବା ରଥ ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ମଥୁରାର ଦଶ ହଜାର ଦୁହୁଁ ଦେଲେ, ଯେଉଁ ଦୁହୁଁ ଶୁଭ ଗୁଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ। ଜନାର୍ଦନ ଏକ ହଜାର ଶୁଭ୍ର ଘୋଡା ଦେଲେ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା। ସେପରି, ପଚିଶଟି ଶୁଭ୍ର ଚେପା ମୁଲ୍ ଦେଲେ, ଯେଉଁ ଗୁଡିକ ବାୟୁ ପରି ତେଜ, କଳା କେଶ ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ସ୍ନାନ ଓ ପାନ ଉତ୍ସବରେ, ସେ ଏକ ହଜାର ସୁନ୍ଦର, ଶୁଭ୍ର ଚର୍ମ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଓ ଭଲ ଶୋଭା ଥିବା ନାରୀ ଦେଲେ। ସେ ନାରୀମାନେ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦୌଷ୍ୟହୀନ, ଭଲ ଗହଣା ଓ ଦକ୍ଷତା ଥିଲେ, ପଦ୍ମନେତ୍ର କୃଷ୍ଣ ସେମାନେ ଦେଲେ। ବିବାହ ଉପହାର ଭାବରେ, ଜନାର୍ଦନ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାହ୍ଲିକା ଘୋଡା ଦେଲେ, ଯେଉଁ ଘୋଡା ଶକ୍ତି ଓ ଶୋଭାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦାଶାର୍ହ ବଂଶୀୟ ଜନାର୍ଦନ ଦଶ ଭାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା, ଗଢ଼ା ଓ ଅଗଢ଼ା, ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା, ଦେଲେ। ସେ ରଣରେ ଅପରାଜିତ, ପାହାଡ଼ର ନିବିଡ଼ ଆକାର ଥିବା, ତିନି ଧାରା ମଦ ଝରୁଥିବା ହାତୀ ଦେଲେ। ଏକ ହଜାର ହାତୀ, ସୁନାର ମାଳା ଓ ତିକ୍ଷ୍ଣ ଘଣ୍ଟା ଲାଗିଥିବା, ଦକ୍ଷ ଅସ୍ତ୍ରାଧାରୀ ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ହଳଧର ରାମ, ଏହି ମିଳନକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ବିବାହ ଉପହାର ଦେଲେ। ସେ ବିଶାଳ ଧନ-ରତ୍ନ, ଫେନ ପରି ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ କମ୍ବଳ, ଅପାର ହାତୀ ଓ ଝଣ୍ଡା ଦେଇ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଦେଲେ। ଏହି ଅପାର ଧନ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମୁଦ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ଏହା ଦେଖି ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଚariot warriors ଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୁରୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏଠା ଓ ସେଠା, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଓ ହାତ ତାଲି ର ଗୁଞ୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ, କୁରୁ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଏହି ଉତ୍ସବକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ମମତାରେ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏପରେ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ସୂରବୀରମାନେ ଅନେକ ଦିନ ଆନନ୍ଦରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, କୁରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଫେରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ରାମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚariot warriors କୁରୁମାନଙ୍କ ଦେଇଥିବା ମହା ରତ୍ନ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାମ ଏହି ସମୟରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ, ଡ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ରହିବାକୁ କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ନିଜ ପିତୃବନ୍ଧୁ ମାସୀଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ; ଖୁସି ହୋଇ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବୃଷ୍ଣି ବଂଶର ଏହି ସୂରବୀର, ପାଣ୍ଡବ ଓ ନଗରବାସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହୁ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ, ଭାରତ, ବାସୁଦେବ ପାର୍ଥଙ୍କ ସହ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ଶୋଭାମୟ ସହରରେ ଚତୁର୍ତ୍ତିଶ ଦିନ ରହିଲେ, ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସେ ଯମୁନା ତଟରେ ହେଉଥିବା ଶିକାରରେ, ମୁକୁଟଧାରୀ ପାର୍ଥ ସହ ହରିଣ ଓ ଶୂକର ଶିକାର କରି ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରା ଏକ ପୁଅ ପ୍ରସୂତ କଲେ, ଯେଉଁ ପୁଅ ଜୟନ୍ତ ପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ସୁଭଦ୍ରା ଅଭିମନ୍ୟୁ ନାମକ ଏକ ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବିଶାଳ ଛାତି, ବୃଷଭ ଦୃଷ୍ଟି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଏବଂ ମହାପୁରୁଷ ପ୍ରସୂତ କଲେ। ତାଙ୍କ ନିର୍ଭୟତା ଓ କ୍ରୋଧ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କୁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ନାମରେ ଡାକିଲେ। ଏହି ମହା ରଥୀ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସାତ୍ୱତୀ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞ ଅରଣି ରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ଦୁହୁଁ ଓ ସୁନା ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁ ଶିଶୁଅବସ୍ଥାରୁ ବାସୁଦେବ ଓ ସମସ୍ତ ପିତାମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ସମସ୍ତ ଜୀବ ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଥିବା। ଜନ୍ମ ଦିନରୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଏହି ଶିଶୁ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଲେ। ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିବାରେ, ଅର୍ଜୁନ ବିଦ୍ୟାର ଚାରି ଓ ଦଶ ଭାଗ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ, ବିଦ୍ୟାବିଦ୍ୟା ଓ ମାନବ, ଦୈବ ଅସ୍ତ୍ର ରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟା, ଦକ୍ଷତା ଓ ସମସ୍ତ ଚର୍ଯ୍ୟାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଭିମନ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଶେଷ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ। ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ବ୍ୟବହାରରେ, ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କୁ ସମ ମନ୍ଦ କଲେ; ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପୁଅ ସଉଭଦ୍ରାକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ବୃଷଭ ପରି କାନ୍ଧ, ମୁହଁ ମାନ୍ଦ ନାଗ ପରି ଖୋଲା ଥିଲା। ସିଂହ ପରି ଗର୍ବ, ମହା ଧନୁର୍ଧରୀ, ମଦିତ ହାତୀ ପରି ଚାଲିବା, ବାଦଳ ଓ ଢୋଳ ପରି ଶବ୍ଦ, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।