ସେଇ ଅବସରରେ, ସମସ୍ତ ପଥ ଚମତ୍କାର ଭାବେ ପୋଁଛି ଓ ପାନି ଛିଟି ଶୁଭ୍ର କରାଯାଇଥିଲା, ଫୁଲର ଗୁଛ ରଖି ଶୁଭୋପହାର ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଚନ୍ଦନର ଶୀତଳ ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ନଗରର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଗନ୍ଧର ଅଗରୁ ଜଳାଯାଉଥିଲା, ଏହି ସମୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ସହରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ପରିବେଶରେ, ଶୂରବିର କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ, ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ ଓ ଭୋଜମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ—ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ହଜାର-ହଜାର ନାଗରିକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେମାନେ ରାଜପ୍ରସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନ୍ଦିର ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବଳରାମଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ଭୀମକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଦର ଦେଲେ। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କୁ ଯଥାର୍ଥ ଆଦର ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ, ସେମାନେ କେହି ବୟସରେ ବଡ଼, କେହି ବନ୍ଧୁ, କେହି ଅନ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସ୍ନେହ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏଠି ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଦର କଲେ। ଏପରି ମିଳନ ଦୃଶ୍ୟରେ କୁନ୍ତୀ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ପଦ୍ମନୟନୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଥିକୁ ପାଇ ଅନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସଂବନ୍ଧୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧନ୍ୟ ଭାବିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଅକ୍ରୂର, ଅପାର ଦାନଶୀଳତାର ଧାରକ, ଶୁଭଦ୍ରା ପାଇଁ ବିଶାଳ ଧନ ଓ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରବାଳ, ମାଳା, ହଜାର-ହଜାର ଗହନା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବାଘ ଚର୍ମ ଆଣିଥିଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ରକ୍ତିମ ମଣି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ପରି ଶୁଭ ଦ୍ୱାରା, ଯୁବତୀ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ସପ୍ତ ରାତି ଧରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାବେ ପାଳିତ ହେଲା। ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ଦାନଶୀଳ ହୃଷୀକେଶ କୃଷ୍ଣ, ସମ୍ପର୍କୀୟ ଭାବେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଧନ ଦାନ କଲେ। ସେ ଏକ ହଜାର ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ, ଚାରି ଘୋଡ଼ା ଓ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ସାରଥି ସହିତ ଦାନ କଲେ। ଏହା ସହିତ, ମଥୁରାର ଦଶ ହଜାର ଶୁଭ ଗାଈ, ଏକ ହଜାର ଶୁଧ୍ଧ ମାର, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ପ୍ରଭାମୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ପଚିଶିଟି ବେଗୁନି କେଶ ଓ ଶ୍ଵେତ ଶରୀର ଥିବା ବେଗୁନି ଖଚର ଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ସ୍ନାନ ଓ ପାନ ଉତ୍ସବରେ, ସେ ଏକ ହଜାର ଯୁବତୀ, ଶୁଭ୍ର, ଶୋଭାମୟ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଅନେକ ଶିଳ୍ପରେ ପାରଙ୍ଗତ ନାରୀ ଦାନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ସୁନାର ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଦୋଷରହିତ ଓ ଚତୁର ଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଉତ୍ତମ ବାହ୍ଲୀକ ଘୋଡ଼ା, ଦଶ ଭାର ସୁନା, ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଅନଳ ସମାନ ଚମକୁଥିବା, ଦାନ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଅପାର ରତ୍ନ ସହିତ, ସେ ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଦମ୍ୟ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦୃଢ଼ ହଜାର ଦାନ୍ତି, ସୁନାର ଗଲା, ଧାର୍ମିକ ଗଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ଚାଳକ ସହିତ ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି ବିଶାଳ ଧନର ଧାରା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଚମତ୍କାର ବସ୍ତ୍ର, କମ୍ବଳ ଓ ବୃହତ୍ ଦାନ୍ତିମାନେ ଝଣ୍ଡାର ଗୁଛ ସମାନ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଏପରି ଅପାର ଥିଲା ଯେ, ଏହା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧିର ସାଗରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିଷାଦ ଦେଲା। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଦର ଦେଲେ। ସେଠାରେ କୁରୁ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଦେବଲୋକର ଦେବମାନେ ପରି ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମସ୍ତେ ହସି, ହସି, ହାତ ତାଳି ଦେଇ ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ନେହରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ। ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳର ଅନେକ ଦିନ ଅତିତ ହେଲା। ପରେ, ବଳରାମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ, କୁରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଅପୂର୍ବ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ସହିତ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ବଳରାମ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ରହିବାକୁ କହି, ସେ ଚଳିଗଲେ। ସେ ସମୟରେ, ବଳରାମ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ଵସା କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କୁନ୍ତୀ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ବୃଷ୍ଣିମହାନୁଭାବ ବଳରାମ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ନାଗରିକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଆଦର ପାଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ, ମହାପୁରୁଷ ବାସୁଦେବ କୃଷ୍ଣ, ପାର୍ଥ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଚଉତ୍ରିଶି ଦିନ ରହିଲେ, ଏଠିର ଶୋଭାରେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ସେ ଯମୁନା ତଟରେ ଅର୍ଣ୍ଣବ ଓ ହରିଣ ଶିକାର କରି, ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀ ଶୁଭଦ୍ରା ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଜୟନ୍ତ ପାଉଲୋମୀପୁତ୍ର ସମାନ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲେ। ଶୁଭଦ୍ରା ଏହି ପୁଅ, ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ଚଉଡ଼ା ଛାତି, ବୃଷଭନେତ୍ର, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଏବଂ ପୁରୁଷମଧ୍ୟେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।