ପାର୍ଥ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଉଠେଇ କହିଲେ, “ଚାଲ, ଚାଲ!” ଏହା ପରେ ସୁଭଦ୍ରା ତୁରନ୍ତ ହସ୍ତେ ରାଶ୍ମି ଧରି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡାମାନେକୁ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୃଷ୍ଣିବୀରମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ନେଇ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାର୍ଥଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ସେମାନେ ରାଜମହଳର ସ୍ତମ୍ଭମାନେ, ମଞ୍ଚମାନେ ଓ ପତାକା ପାଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ତୀରବର୍ଷା ଦେଖି, ଯାଦବମାନେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ କେଶବଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କଲେ। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ, ରୈବତକ ପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବିପ୍ରିଥାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଅର୍ଜୁନ କ’ଣ କରିଛନ୍ତି ଜାଣି, ଚାଲିଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ପାର୍ଥ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଶୂରବୀରମାନେ ରାଜଉଦ୍ୟାନ ଓ ଗିରିବ୍ରଜ ନଗର ଅତିକ୍ରମ କରି, ପଛକୁ ଫେରିଲେ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜୟିନୀ ପର୍ବତ ଢାଳ, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଅନର୍ତ୍ତ ଦେଶର ପବିତ୍ର ତଳାଓ, ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ଝିଲିକ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଧେନୁମତୀ ତୀର ଓ ଘୋଡା ପାନିଯେଉଥିବା ଝିଲିକ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରେକ୍ଷାବର୍ତ୍ତ ପର୍ବତ ଓ ଉଚ୍ଚ ଅମ୍ବୁଦ ପ୍ରସ୍ଥର ଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ଦୂର ଶିଖର ଅଭିମୁଖେ ବଢ଼ି, କରବତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସାଲ୍ବେୟ ଦେଶ ଓ ନିଷାଧ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଦେବପ୍ରିଥୁ ନଗର ଦେଖି, ସବୁଦିକୁ ସଚେତନ ରହିଲେ; ଏହା ପରେ ବଳବାନ ଅର୍ଜୁନ ଦେବବନ ଦେଖିଲେ। ଦେବବନର ମହାଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଲେ; ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ପର୍ବତ ଓ ପର୍ବତ ଝରଣା ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରଥଚାଳକ ଭାବେ ନେଇ, ପାର୍ଥ ସେସବୁ ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ କରି କୁରୁଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୋକମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଭଗିନୀ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦିକୁ ଜଳ ଘେରିଥିବା ଏକ ଦୂର ଉଦ୍ୟାନରେ ସିଂହ ପରି ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଭଦ୍ରା ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଜିଷ୍ଣୁ ଭ୍ରଜିନ ନଗର ଦେଖିଲେ। କ୍ରୋଶନତ୍ର ଉପନଗରରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୋଷ୍ଠୀ ଥିଲା; ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଭୀଭତ୍ସୁ ଯାଦବ କନ୍ୟା ସହ ବସିଲେ। ଏହା ପରେ ପାର୍ଥ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଦର ସହ କହିଲେ, “ତୁମେ ଗୋପୀ ଭାବରେ ଭ୍ରଜିନ ନଗରକୁ ଯାଅ। କୃଷ୍ଣେ, ତୁମର କଥା ଖେଳମସ୍ତ ହେଉ, ମୋର ଉପଦେଶ ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗୁ। ଯଦି କେହି ରୁଖା କଥା କହେ, କହିବା ଯେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଯଦି ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖି ଦୟାଳୁ କଥା କହି, ଯେଉଁ କଥା ପ୍ରଥମେ କହେ, ସେଠାରୁ ପଛୁଆ ହେଉନାହିଁ। ଏହିପରି, ଅହଙ୍କାର ଓ ଗର୍ବକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜେ ଯାଅ।” ସୁଭଦ୍ରା ଏହି କଥା ଶୁଣି କହିଲେ, “ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେପରି କରିବି।” ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଗୋପାଳମାନେକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଗୋପୀ। ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଏହି ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାନଗର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଅନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀମତୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ।” ଏହା ଶୁଣି, ଗୋପାଳମାନେ ଗାଁର ମହିଳାମାନେକୁ ନେଇ ଆସିଲେ; ତା’ପରେ ସେ, ଚାରିପାଖରୁ ଗୋପୀମାନେ ଘେରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଯାତ୍ରା କଲେ। ସୁଭଦ୍ରା, ଲାଲ ରେଶମ ପିନ୍ଧି, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଗୋପୀ ରୂପେ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ରୂପରେ ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି, ଭ୍ରଜିନ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଶୀଘ୍ର ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଉତ୍ତମ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଚଉଡ଼ିଆ ଚକ୍ଷୁ ଭଦ୍ରା ଆଦର ସହ ପୃଥା ମାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶୋଭାୟମାନ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଏହାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନୀ ଭଦ୍ରା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ।” ଏହି ଦେଖି, କୃଷ୍ଣା ଉଠି, ମାଧବଙ୍କ ଭଗିନୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କୃଷ୍ଣା କହିଲେ, “ତୁମର ପତି କେବେ କାହାରୁ ଅଧମ ହେଉନାହିଁ; ଓ ଭଦ୍ରା, ତୁମେ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ଜନନୀ ଓ ପତି ପ୍ରିୟା ହେଉ।” ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଭଦ୍ରା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ତା’ପରେ ଶୁଭମୁଖୀ ବାର୍ଷ୍ଣେୟୀ ସୁଭଦ୍ରା, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଝିଅ ସମ୍ଭାଳି ମନେମନେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭ୍ରଜିନ ନଗରରେ ଆନନ୍ଦର ମହାଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଦେବପୁତ୍ରମାନେ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପତାକା ଉଠାଇ, ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଦାଶାର୍ହ ନଗର ନିବାସୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁ ଲୋକ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଗୋ, ଉଠ, ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଟାଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉତ୍ତମ ନଗରରେ, ଚାରିପାଖରେ ଯୁବକମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଫେରା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କଥା ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ପାର୍ଥ ଅପରାଧ ଶେଷ କରି ଫେରିଲେ ବୋଲି ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଶତଶଃ ଦାଶାର୍ହମାନେ ଘେରି ଆସିଲେ। ଉତ୍ତମ ନଗରବାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ସ୍ନେହରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାର ପହଞ୍ଚି, ସେ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ଧୌମ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଏହାପରେ ରାଜା ଓ ଭୀମଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।