ବସୁଦେବ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ — “ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର; ଏହି ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପଦେଶ। ଯଦି ପାର୍ଥ ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ହରାଇ ତାଙ୍କର ସହରକୁ ଫେରିଯିବେ, ତାହେଲେ ତୁମର କ୍ୟାତି ତୁରନ୍ତ ହାରାଯିବ; କିନ୍ତୁ ମିଳନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ହାରାନି। ମୋ ବାପାଙ୍କର ଭଉଣିର ପୁଅ ପ୍ରତି ମୋତେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ବସୁଦେବଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏପରେ, ଯଦବଗଣ ସଜି-ସଜାଇ ଯୁଦ୍ଧ ଡ଼଼଼ମ୍ବ ବାଜିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଡ଼଼଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ — “ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି।” ସେମାନେ ରୂଷ୍ଟ ଚକ୍ଷୁ, କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ତୁମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି — ଅସଂଯମ, ଅପବିତ୍ର, ମୂଢ଼, ମଦରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ। ମଦ ଓ ମୂଢ଼ତାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଏହି ଲୋକମାନେ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣରେ ସେମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରିବି; କିମ୍ବା ମଦରେ ମତ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି। ଏପରି ଆପଣା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ ଫେରିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ସୁଭଦ୍ରା ଭୟଭିତ ହେଇପଡିଲେ। ସେ ପାର୍ଥଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡି, “ଏପରି କଥା କହିବେନି!” ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ; କିନ୍ତୁ ସୁଭଦ୍ରା, ଦୋଷ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଉପରେ ଦେଇ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ କହିଲେ — “ନଗରବାସୀମାନେ କଟୁ କଥା କହୁଛନ୍ତି, ମୋର ଦୁଃଖ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଦୁଃଖ ମୁଁ ଚାହେନି। ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ନିନ୍ଦାର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।” ପ୍ରିୟା ଏବଂ ଧର୍ମିକ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସତ୍ୟ ଓ ସୌର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ପାର୍ଥ ଚାଲିଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏପରେ, ସେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଆଲିଂଗନ କରି, “ଚାଲ, ଚାଲ!” ବୋଲି କହିଲେ। ସୁଭଦ୍ରା ଶୀଘ୍ର ରେଣ୍ଟା ଧରି, ତୁର୍ଗମାନେକୁ ତେଜରେ ଚଲାଇଲେ। ଏପରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୃଷ୍ଣି ନାୟକମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁର୍ଗମାନେ ସହିତ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଫେରାଇବାକୁ ଚାଲିଲେ। ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାର୍ଥଙ୍କର ସୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସେମାନେ ରାଜପ୍ରାସାଦର ମଣ୍ଡପ, ତଳ ଓ ପତାକା ପାଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ବାଣ ଦେଖି, ଯଦବମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏବଂ କେଶବଙ୍କ କଥାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କଲେ। ରୈବତକ ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବିପ୍ରିଥାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯଦବମାନେ ଅର୍ଜୁନ କଣ କରିଛନ୍ତି ଜାଣି, ଫେରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ପାର୍ଥ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବା କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀମାନେ ରାଜବାଗିଚା ଓ ଗିରିବ୍ରଜ ସହର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଉଜ୍ଜୟିନୀର ଉତ୍ତାପ, ଅଟି, ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଅନର୍ତ୍ତର ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳର ତାଳ, ପଦ୍ମପୋକରି ଓ ହ୍ରଦ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଧେନୁମତ୍ ତୀର୍ଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଣି ପାଇଥିବା ହ୍ରଦ ଉପରେ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରେକ୍ଷବର୍ତ ପାହାଡ଼ ଓ ଉଚ୍ଚ ଅମ୍ବୁଦ ଶିଖର ଦେଖିଲେ। ଦୂର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚି, କରୱତୀ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସାଲ୍ୱେୟ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ନିଷାଧ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଦେଵପୃଥୁ ସହର ଦେଖି, ସେ ସବୁପଟେ ଚେତନା ରଖିଲେ; ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବଳଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଦେଵବନ ଦେଖିଲେ। ଦେଵବନର ମହାର୍ଷିମାନେ ଆସିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ସେ ତାଳ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଝରଣା ଦେଖିଲେ। ଏପରେ, ପାର୍ଥ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରଥୀର ଭୂମିକାରେ ରଖି, ଏହି ସବୁ ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କରି, କୁରୁ ଭୂମିରେ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ଭଉଣୀ ସହିତ, ଜଳରେ ଘିରା ଏକ ଉଦ୍ୟାନରେ ସିଂହ ପରି ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଭଦ୍ରା ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଜିଷ୍ଣୁ ବ୍ରଜିନ ସହର ଦେଖିଲେ। କ୍ରୋଶନତ୍ର ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୋସ୍ଥ ଥିଲା; ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଭୀଭତ୍ସୁ ଯଦବ କନ୍ୟା ସହିତ ବସିଲେ। ଏପରେ, ପାର୍ଥ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରି, କହିଲେ — “ତୁମେ ଗୋପୀର ଭେଷରେ ବ୍ରଜିନ ସହରକୁ ଯାଅ।” “ତୁମର କଥା ହସ୍ୟମୟ ହେଉ, ମୋର ଉପଦେଶ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବ। କିଛି କଠୋର କଥା ଦେଖିଲେ, କହିବା — ‘ମୁଁ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଛି’।” “ଅନ୍ୟ ଭେଷରେ ଦେଖିଲେ, ଯଦି ସେ ଉପକୂଳ କଥା କହି, ପ୍ରଥମେ କହିଥିବା କଥାରୁ ଫେରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ଅହଂକାର ଓ ଅଭିମାନ ଛାଡ଼ି, ନିଜେ ଯାଅ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଭଦ୍ରା କହିଲେ — “ମୁଁ ଏଭଳି କରିବି, ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ।” ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ର ଗୋପମାନେକୁ ଡାକି, କହିଲେ — “ଉଦ୍ୟାନରେ ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଗୋପୀ। ଯିଏ ଏବେ ଏହି ଉତ୍ତମ ମହିଳା ସହିତ ଯାଉଛି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ, ମହାନଗରକୁ ଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ଗୋସ୍ଥର ମହିଳାମାନେକୁ ଆଣିଲେ; ଏହିପରି, ସୁଭଦ୍ରା ଉପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଗୋପୀମାନେ ଘିରି, ଯାତ୍ରା କଲେ। ସୁଭଦ୍ରା, ଲାଲ ରେଶମ ପିନ୍ଧି, ଶୀଘ୍ର ଚାଲି, ପାର୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୋପୀର ଭେଷରେ ପଠାଯାଇଲେ। ଏହି ଭେଷରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖାଇ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁଭଦ୍ରା ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରଜିନ ସହରକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ର ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ପହଞ୍ଚି, ଉତ୍ତମ ନିବାସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସୁମନ୍ତ୍ରୀ ପତ୍ନୀ ଭଦ୍ରା, ଆଗ୍ରହରେ ପୃଥା, ତାଙ୍କର ମାମିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ; ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭା ଥିବା କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଏପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ଭଦ୍ରା ଶୀଘ୍ର ଡ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ — “ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ।” ଏହିପରି, କୃଷ୍ଣା ଉଠି, ମାଧବଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।