ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପୃଥୁଶ୍ରବା ସଦା ରୈବତ ପର୍ବତରେ ରହୁଥିଲେ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ, ହଳଧରଙ୍କ ଭଳି ସେ ଦ୍ୱାରକା ନଗରର ରକ୍ଷକ ଓ ଉନ୍ନତିକାରୀ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ବିଦାୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ବିପୃଥୁଶ୍ରବା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସେ ନିଜେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ଯିବା ସମୟରେ, ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାରରୁ ସୂର୍ୟ୍ୟ ପ୍ରକାଶରେ ଉଦୟ ହେବା ପରି ଏକ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଧନୁର୍ଧର ସୂର୍ୟ୍ୟମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବାରୁ, ଅନର୍ତ୍ତ ସେନାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚିକିତ୍ସିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନେକ ଦଳ ସହିତ ସଜିଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖି, ଶୁଭବାଦିନୀ ସୁଭଦ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: “ମୋର ଦୀର୍ଘକାଳର ଇଛା ହେଉଛି, ଯୁଦ୍ଧ କାଳରେ ମୁଁ ତୁମର ରଥର ଲଗାମ ଧରିବି। ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ପ୍ରଭାବରେ ମୁଁ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଛି, ତୁମର ସାରଥି ହେବାକୁ।" ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରେମଭରା ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: “ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚାଲାଅ, ଚଳ, ବିପୃଥୁଙ୍କ ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ। ଦେଖ, ମୋର ବାହୁବଳ ଏବଂ ତୀରବର୍ଷା କିପରି ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ।” ପାର୍ଥଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି, ଭଦ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ ଘୋଡ଼ା ଚାଲାଇ, ସେମାନେ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିପୃଥୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦିତ ବିଭାଗ ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱନିମୟ ଉପକରଣ ସହିତ ପାର୍ଥଙ୍କ ପଛୁଆଁ ଚଲିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରଥ, ଶୀଘ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ସେମାନେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଘେରି ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ଶତ୍ରୁନଗର ବିଜୟୀ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦକ୍ଷ ପାର୍ଥ ଦେବାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିବାରଣ କଲେ ଓ ଆକାଶକୁ ତୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ତୀର, ମୁକୁଟ, କଙ୍କଣ, ଧନୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର କାଟିଦେଲେ। ଶତ୍ରୁବିନାଶ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରଦ୍ୱାରା ରଥର ଯୋକ୍ତ୍ର, ଅକ୍ଷ, ଧ୍ୱଜ, ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ର ବିଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି, ସେ ସେନାନାୟକମାନେ ଧନୁଷ, କବଚ ଓ ରଥ ବିହୀନ ହେବା ପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ପାର୍ଥ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଦାୟକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୁଭଦ୍ରା କହିଲେ: “ମୋ ଇଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଶୁଭ ହେଉ, ଏବେ ମନରେ ଯାଅ, ପାର୍ଥ।” ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେନା ଅଟକିଯିବା ଦେଖି, ବିପୃଥୁ ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ବଢ଼ି, “ଥମ୍ଭ” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେନାପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଯଦୁବଂଶୀ ସେନା ଆଉ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ନାହିଁ, ସମୁଦ୍ରତଟରେ ତୀବ୍ର ପବନ ଚଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତରଙ୍ଗ ଯେପରି ଅଟକିଯାଏ। ତାପରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ଅବତରି, ବିପୃଥୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମ ସମୀପକୁ ଆସି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀଙ୍କ ସହ ବହୁଦିନ ରହିଥିବା ତୁମ ଗୁପ୍ତ ଚର୍ଯ୍ୟାକୁ ଜାଣିଛି। ସୁଭଦ୍ରା ପାଇଁ ତୁମ କୃତ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅଜଣା ନୁହେଁ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁମ ଅନୁରୋଧରେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଏଠାରେ ତପୋବେଶ ଧାରଣ କରି ରହିଥିବାବେଳେ, ରାମ ଓ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ତୁମ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କରିଥିଲେ। ମଧୁସୂଦନ ସଦା ମୋତେ ନିଜ ପରାମର୍ଶଦାତା ଭାବେ ଚାହିଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୁଭଦ୍ରା ଓ ତୁମ ବିଷୟରେ ଏହା ଅଲଗା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରସାମଗ୍ରୀ ଏବଂ ଏହି ସମ୍ପୃକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।” “ଏବେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପ୍ରିୟା ସହ ଏଠାକୁ ଆସିଛ। ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀକୁ ଦେଖନ୍ତି, ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ଆସିଲେ। ଶୁଭ ହେଉ, ଧନଞ୍ଜୟ! ଧନ, ଶ୍ରୀ ତୁମ ସହ ରହୁ। ନିରାପଦ ମାର୍ଗରେ ଯାଅ, ସୁଖୀ ରୁହ। ଦୁଃଖ ତ୍ୟାଗ କର, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୁଅ।” ଏପରି କହି, ବିପୃଥୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରସନ୍ନ ପାର୍ଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରଥରେ ଆସି ବସିଲେ। ପୂର୍ବରୁ କୃଷ୍ଣ ଧନଞ୍ଜୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁବିଧାଯୁକ୍ତ ଏକ ରଥ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ସୁନାର ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ்ୟାଗ୍ନିକ୍ରମରେ ତିଆରି, ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ, ଘଣ୍ଟା ଝାଲର ମାଳା ଲାଗିଥିବା ଏହି ରଥ ଦେବାସ୍ତ୍ର ଭଣ୍ଡାର, ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ଗଜ୍ଜନା କରୁଥିଲା, ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବିନାଶ କରୁଥିଲା। କବଚ ଧାରଣ କରି, ତଳୱାର ହାତରେ, ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଚର୍ମ ବନ୍ଧନ ପିନ୍ଧି, ସେନା ସହିତ, ଧନଞ୍ଜୟ ମାଧବୀଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ପବନ ଗତିର ରଥରେ ନିଜ ନଗରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଏଭଳି ନେଇଯିବା ଦେଖି, ସେନା ଓ ଜନସାଧାରଣ ଚିତ୍କାର କରି, ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଇଲେ। ସେମାନେ ସମବେତ ହୋଇ, ସୁଧର୍ମା ସଭା ଭବନକୁ ଗଲେ ଓ ସଭାପାଳକଙ୍କୁ ପାର୍ଥଙ୍କ ସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ସଭାପାଳକ ସୁନାର ଶୋଭିତ ମହା ଢ଼ୋଳ ଆଘାତ କଲେ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ହେଲା। ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଏକାଠି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସୁନାର ଆସନ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଶୟ୍ୟା, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳ ଶୋଭିତ ଆସନଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।