ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଓ ରତ୍ନଗୁଡିକୁ ଏକତ୍ର କରି, ସାଗରକୁ ଚୁନ୍ଚିବା ପାଇଁ ଏକ ଯୋଜନା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମାନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଚୁନ୍ଚିବା ପାଇଁ ବିଚାର କରିଥିଲେ, ଯାହା ଉଚ୍ଚତାରେ ଘନ୍ତିକର ଓ ମେଘର ଶିଖର ନିମିତ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ପର୍ବତ ଖୁବ ଗୁରୁତ୍ୱଶାଳୀ ଥିଲା, ଯାହାକୁ କିନ୍ନର, ଅପସରା ଓ ଦେବତାମାନେ ଆସି ଦେଖୁଥିଲେ। ମାନ୍ଦର ପର୍ବତ ୧୧,୦୦୦ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ ଓ ଏହାର ଆଧାର ମାଟିରେ ୧,୦୦୦ ଯୋଜନା ଗଭୀର ଥିଲା। ତେବେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଉଠାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ କହିଲେ, "ଦୟାକରି ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରନ୍ତୁ।" ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ସହିତ, ମାନ୍ଦରକୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଅନନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପରାଜା, ମାନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇବାକୁ ଆଗେଇଥିଲେ। ସେ ପରେ ସମୁଦ୍ର କୁ ଯାଇ, ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଏହି ପାଣିକୁ ଚୁନ୍ଚିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଆମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି।" ସମୁଦ୍ର ରାଜା କହିଲେ, "ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶ ଦିଅ, ମୁଁ ମାନ୍ଦର ପର୍ବତର ଚଳନରେ ଯେଉଁଥିବା ଦୁର୍ଗତି ସହନ କରିବି।" ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ପର୍ବତକୁ ସମର୍ଥନ କରିବାକୁ ଚାହିଁବା ତାଳୁକୁ ହେବ।" ତାଙ୍କର ସମ୍ମତି ପାଇଁ, କର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ନିଜର ପାଠିକୁ ଦେଲେ। ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଚାପିଲେ। ମାନ୍ଦରକୁ ଚୁନ୍ଚିବାକୁ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ମାନ୍ଦରକୁ ଚୁନ୍ଚିବାରେ ଲାଗିଗଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଅସୁରମାନେ ବସୁକୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରି, ତାହାକୁ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ଖିଚୁଥିଲେ। ବସୁକୀ ଯେଉଁଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ଧୁଆଁ ଓ ଅଗ୍ନିକଣ୍ଡ ଚାଲିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଚୁନ୍ଚନର ମଧ୍ୟରେ, ହଲହଳ ବୋଲି ଜଣା ଏକ ତୀବ୍ର ବିଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ଏହି ବିଷରେ ଭୟଭୀତ ହେଇ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଗତି କରି, "ଏହି ବିଷ ଦୁନିଆକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ନିରାକରଣ କରନ୍ତୁ।" ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରେ ହରକୁ ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ତିନି-ଆଖି ଓ ତ୍ରିଶୁଳଧାରୀ ରୁଦ୍ର ବସିଥିଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଅବତାର ନେଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ। ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୁଖରେ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେହି ବିଷକୁ ନିଅଲେ ଓ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠରେ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ନୀଳ ହେବାରୁ ସେ 'ନୀଳକଣ୍ଠ' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପୁନର୍ବାର ଚୁନ୍ଚନରେ ଲାଗିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବସୁକୀ ପୁନର୍ବାର ଖିଚାଯିବା ସମୟରେ, ଧୁଆଁ ଓ ଅଗ୍ନିକଣ୍ଡ ଆସିଥିଲା। ଏହି ଧୁଆଁ ଆକାଶକୁ ଧେରେ ଧେରେ ଘନ କଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ମାନ୍ଦର ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଫୁଲଗୁଡିକୁ ବର୍ଷା ହେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସେଠାରେ ଗଭୀର ଧ୍ୱନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯେପରିକି ଗଭୀର ମେଘର ଗୁଜୁଗୁଜ। ସମୁଦ୍ର ଚୁନ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଅନେକ ଜଳଜ ଜୀବ ମାନ୍ଦର ପର୍ବତର ତଳେ ଚାପିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ମାନ୍ଦର ପର୍ବତ ଭିତରେ ଅନେକ ଜଳଜ ଜୀବ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଅନେକ ଜୀବ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ମାନ୍ଦର ଚଳାଚଳ କଲେ, ବଡ଼ ବୃକ୍ଷଗୁଡିକୁ ମିଳି ଝଡ଼ିଗଲା। ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ମାନ୍ଦରକୁ ଅଗ୍ନିର ଲହରୀ ମାନେ ଅବରଣ କରି ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ହାତୀ ଓ ସିଂହଙ୍କୁ ଦହିଲା, ଯେଉଁଥିବା ଜୀବ ମୃତ ହେଲେ। ତେବେ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଗ କରି, ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ନିରାକରଣ କରିବାକୁ ବେଶି ପାଣି ଦେଲେ। ତାପରେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ବୃକ୍ଷଗୁଡିକର ରସ ଓ ଔଷଧ ଜଳ ବହିଗଲା। ଏହି ରସଗୁଡିକୁ ଦେବତାମାନେ ନିଜର ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉପୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଅମରତା ଦେଲା। ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅସୁରମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଚୁନ୍ଚିବାରେ ଲାଗି ଅମୃତ ପାଇବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଫଳ କରିଥିଲେ।