ସମସ୍ତେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ବିଦ୍ୟୁତ୍ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା—ସେହି ମହାନ ରଥ ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଉଥିଲେ। ନଗରବାସୀମାନେ ସେହି ରଥର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି, ଆକାଶର ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଶୁଣିଲେ; ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ସୁଭଦ୍ରା ସହ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି କୈଳାସ ପର୍ବତ ଉପରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଅଲୋକିତ, ସେପରି ପାର୍ଥ ମହାରଥୀ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ଏକାଠି ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକୁଥିଲେ। ରାଜନ୍, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚୀ ସହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ନେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ନେଇଯିବାକୁ ଦେଖି ଅନେକ ଲୋକ ଏକାଠି ହୋଇ ଉତ୍ସାହର ସ୍ୱରେ କଥା କହିଲେ; ଦଶାର୍ହ ଗୋତ୍ରର ଶୋଭା ସୁଭଦ୍ରା ମଦ୍ର ଭାଷାରେ କଥା କହିଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେଙ୍କୁ ସହଯାତ୍ରୀ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, “ଧର! ମାର! ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଚାରିପଟେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ; ଏହିପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କଥା ହେଉଥିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ଉପଦ୍ରବ ହେଲା। ଅର୍ଜୁନ, ଏକ ଦଳ-ଭୂତ ହାତୀ ପରି ତାଳ-ମାଳାର ଶବ୍ଦରେ ବିଚଳିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କାହାପ୍ରତି କ୍ରୋଧ କରିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ତୀବ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳମାନ୍ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ନଗରର ଦୁର୍ଗ, ମହଳ ଓ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସାଗରକୁ କମ୍ପିତ କରେ, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗରକୁ କମ୍ପିତ କରି, ରୈବତ ଦ୍ୱାରପଟିକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିର ସହିତ, ବିପୃଥୁଶ୍ରବା ସଦା ରୈବତ ପର୍ବତ ଉପରେ ରହୁଥିଲେ। ବାସୁଦେବ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ, ସେ ମସ୍ତି ଧାରୀ ବଳରାମଙ୍କ ପରି ନଗରର ରକ୍ଷକ ଓ ଉନ୍ନତିକାରୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ବିଦାୟ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ବିପୃଥୁଶ୍ରବା ତାଙ୍କ ଦଳକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି ଯୁଦ୍ଧ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାର ଉପରୁ ବାହାରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ସାଗରରୁ ଉଦୟମାନ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଦେଖିଲେ। ସେ ଧନୁର୍ଧର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକିବା ପରି ଦେଖି, ଅନର୍ତ୍ତ ସେନାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେଇ ସେନା, ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହ ସଜ୍ଜିତ, ଦେଖି ସୁଭଦ୍ରା ଶୁଭ ଭାଷିଣୀ ହସିକି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ଏହି ପୁରାତନ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା—ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ରଥ ଚଳାଇ ଦେଉଁ। ମୁଁ ଶକ୍ତି, ଶୂରତା, ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆପଣଙ୍କ ରଥଚାଳନ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ।” ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଏହି ମିଷ୍ଟି କଥା ଶୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଳାଇଦିଅ, ଆମେ ବିପୃଥୁ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା।” ପରେ କହିଲେ, “ଦେଖ, ମୋର ବାହୁବଳ କିପରି ତୋମ ନିକଟବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ଆମେଠାରେ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି।” ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଭଦ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ ଓ ସେମାନେ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିପୃଥୁଙ୍କ ସେନା ଅନେକ ପତାକା ଓ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଉପକରଣ ସହ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲେ। ଶୀଘ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରଥ ଦ୍ୱାରା ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଘେରି ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜୟକାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଦକ୍ଷତା ସହ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ ଓ ଆକାଶକୁ ତୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କ ତୀର, ମୁକୁଟ, ବାହୁବନ୍ଦ, ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୀବ୍ର ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ। ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କ ରଥ ଯୋକ, ଧୁର୍ୱା, ଧ୍ୱଜ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଛିନ୍ଦିଦେଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀମାନେ ଧନୁ, କବଚ ଓ ରଥ ହୀନ ହୋଇଯିବା ପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଅର୍ଜୁନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେଖା ପାଇଁ ଦର୍ଶାଇଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁଭଦ୍ରା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ—ଯେପରି ଚାହୁଁଥିବେ, ଯାଆନ୍ତୁ, ପାର୍ଥ।” ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସେନା ବାନ୍ଧି ଦେଖି ବିପୃଥୁ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ରସର ହୋଇ, “ଥାଅ!” ବୋଲି କହିଲେ। ସେନାପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଏଉଁଠାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେନାହିଁ; ସାଗର ତଟ ଯେପରି ବଡ଼ ତରଙ୍ଗକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଉଥାଏ, ସେପରି ସେମାନେ ବନ୍ଧି ଦିଆଗଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ମହାବୀରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ ବୋଲିଲେ, “ପାର୍ଥ, ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଆସି, ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ ଯେ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଅନ୍ୟେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀଙ୍କ ସହ ବହୁଦିନ ରହିଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରା ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ମୋ ପାଖରେ ଅଜ୍ଞାତ ନୁହେଁ; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁମର ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ଏଠାରେ ବ୍ରତୀ ଭେଷରେ ରହିଥିବାବେଳେ, ରାମ ଓ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ତୁମ ସହ ମିତ୍ରତା କରିଥିଲେ। ମଧୁସୂଦନ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୁଭଦ୍ରା ଓ ତୁମ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ, ଧନଞ୍ଜୟ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏବଂ ଏହି ସାଥୀମାନେ ଗଦାଧାରୀ ବଢ଼ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି। ପରେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିବା ଜନକ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ତୁମ ପ୍ରିୟା ସହ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏହି ଦଶାର୍ହବଂଶର ବୃଷ୍ଣି ଶାରଙ୍ଗଧାରୀ ଆସିଛନ୍ତି। ଶୁଭ ଓ ଧନ ତୁମ ସହ ରହୁ; ନିରାପଦ ମାର୍ଗରେ ଯାଅ ଓ ସୁଖୀ ରୁହ, ଧନଞ୍ଜୟ। ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ।