ଅନ୍ଧକପୁରରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କର ଜ୍ୟୋତି, ଶୋଭା ଓ ତେଜରେ ଶଶୀବଦନ, ଶରଦ୍ ରବି ପରି ହଜାର ରଶ୍ମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରା, ଯିଏ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମସାତ କରି, କନ୍ୟାମଣ୍ଡଳୀର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଅନ୍ଧକପୁର ଛାଡ଼ିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଭୋଜନ, ମିଠା, ଓ ଦାନ ଦିଅ। ତୁମ ମହାବ୍ରତ ପୂରଣ ପାଇଁ ଓ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କ ରାଜପ୍ରସାଦକୁ ଯାଅ।" "ଶ୍ୱେତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୀଘ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା— ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ଉତ୍ତମ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ରଥ ଏଠାକୁ ଆଣ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଧ୍ୱଜ, ତୁଣୀର ଓ ଧନୁଷ ନେଇ ଆସ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଓ ଦୃଢ଼ ଗଦାଗୁଡ଼ିକୁ ଯାନରେ ରଖ।" ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଶୁଭ କଥା କହୁଥିବା ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀମାନେ ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ରାଜପ୍ରସାଦକୁ ଗଲେ। ବ୍ରତ ପୂରଣ ପାଇଁ ସେ ରକ୍ଷକମାନେଂକୁ କହିଲେ— "ଏହି ରଥ ନେଇ ମୁଁ ମହାବ୍ରତ ପୂରଣ କରିବି।" "ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ଏହି ରଥ ଓ ଶାରଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ, ମୁଁ ବ୍ରତ ପୂରଣ ପାଇଁ ଯିବି।" ସୁଭଦ୍ରା ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ହସ୍ତଞ୍ଜଳି କରି, ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉତ୍ତମ ରଥ ତିଆରି କରି ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଆବଶ୍ୟକ ବସ୍ତୁ ରଥରେ ରଖି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁଭଦ୍ରା ଶୀଘ୍ର ଏହା ନେଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ— "କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଉତ୍ତମ ରଥ ଆଣିଛି, ଆପଣ ଏବେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଇପାରିବେ।" ପତିଙ୍କୁ ରଥ ଦେଇ, ଶୁଭଦ୍ରା ଅନେକ ଧନ-ଦ୍ରବ୍ୟ ଉପହାର ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଦେଲେ। ସେ ଭଲପାଇବାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଜନ, ଇଚ୍ଛାମତେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଭୋଜନ ଓ ଧନ ନେଇ ତୃପ୍ତି ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ପୂର୍ବରୁ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ— "ଏ ପୃଥିବୀରେ ମୋ ପରି ରଥର ଲଗାମ ଧରିବାରେ କେହି ନାହିଁ।" ତେଣୁ, ଶୁଭଦ୍ରା ପ୍ରଥମେ ଉଠି ଘୋଡ଼ାଙ୍କୁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଲଗାମ ଧରିଲେ। ଏଉଁ ବେଳେ ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୱୀ ପୋଷାକ ଛାଡ଼ି, ବୀରତାରେ ଅଭୂଷିତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କଲେ। ସେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ମୁକୁଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ସଜ୍ଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଏବଂ କନ୍ୟାମଣ୍ଡଳୀ ନଗରରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେବା ଲାଗିଲା। ନୂତନ ବର ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ, ତୀର ଓ ତଳୱାର ସହିତ ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ଉଠିଥିବା ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ କନ୍ୟାମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟବତୀ ସୁଭଦ୍ରା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ତା ଭାବେ ପାଇ, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶୁଭ କଥା କହୁଥିବା ସୁଭଦ୍ରା, ଅର୍ଜୁନ ଯେଉଁ ତୁମର ଭର୍ତ୍ତା, ତେଣୁ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହାରଥୀ ବୀର ଭର୍ତ୍ତା ପାଇଛ। ଗୃହକୁ ଯାଅ, ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଏକତ୍ର ହେଉ।" ଏପରି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଅଭିନନ୍ଦନ ଶୁଣି, ଶୁଭଦ୍ରା ଶୁଭ ଗତିରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳାଇଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ସଂଗିନୀ ଚାମର ନେଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ, ଏବଂ ତେବେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ସେମାନେ କନ୍ୟାମଣ୍ଡଳୀ ନଗର ଦ୍ୱାର ଛାଡ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଲୋକମାନେ ଉତ୍ତମ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମହାରଥ ନିକୁଟରୁ ଯିବା ଦେଖି ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ସୁଭଦ୍ରା ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ସହିତ କୈଳାଶ ପର୍ବତ ଅଳଙ୍କୃତ। ପାର୍ଥ ମହାରଥୀ ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ରାଜା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ ଶଚୀ ସହିତ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଉଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଅନେକ ଲୋକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସୁଭଦ୍ରା ଦଶାର୍ହ ବଂଶର ଗୌରବ ଏବଂ ମଦ୍ରଦେଶୀ ଭାଷାରେ କଥା କହୁଥିଲେ। ତିନି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକତ୍ର ଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟେ ରାଗରେ ଚିତ୍କାର କଲେ— "ଧର! ମାର! ବିଳମ୍ବ କରନି!" ଏପରି କହି ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ତେଜନା ହେଲା। ଅର୍ଜୁନ ଏହା ଦେଖି, ଭୀର ହାତୀ ପରି ଜନସମୂହର ଶବ୍ଦରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଲୋକ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ରଥ, ମହଲ୍ଲା, ଏବଂ ମନ୍ଦିର ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲୋଡ଼ି ଦିଏ, ଏମିତି ଅର୍ଜୁନ ସେହି ପ୍ରମୁଖ ନଗରକୁ କମ୍ପିତ କରି, ରୈବତ ଦ୍ୱାର ଦିଗକୁ ଦେଖି ବାର୍ହତ ବଂଶର ସିଂହ ଚାଲିଗଲେ।