ସୁଭଦ୍ରା, ଶ୍ରୀମୟ ରୂପର ଅଧିକାରିଣୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜିଷ୍ଣୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବାଛିଲେ; ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ସମତୁଳ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ସମତୁଳ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ମଧୁର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ନିଜ ପଥରେ ଯାଇଥିଲେ; ଯାଦବମାନେ ଓଡ଼ିଆ ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଇବାକୁ ଯାଜ୍ନା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଯାଦବମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ବସୁଦେବ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅର୍ଥାତ୍ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ଏଠାରେ ଏକୋଇଶି ଦିନ ରୁହ; ମୋର ରଥ ଉପରେ ଚଡ଼, ଯେଉଁଥିରେ ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଯୁକ୍ତ। ସୁଭଦ୍ରା ସହ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କର; ପରେ ମୁଁ ଯାଦବମାନେ ସହ ଆସିବି। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗୃହରେ ଏକାନ୍ତ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କର।” ଏପରି କହି ଜନାର୍ଦନ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଇଥିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ଏହି ବିବାହକୁ ସଫଳ କରି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମନରେ ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ଜନ୍ମ ନେଲା; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ସୁଭଦ୍ରା ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ବଢ଼ିଗଲା। ଏଭଳି ଭାରତବଂଶୀ ଅର୍ଜୁନ ଶୁଭଦ୍ରା ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ଯେପରି ରାମ ଶୀତା ସହ ଏକତ୍ର ଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିଜୟ ଦେଖି କିମ୍ବା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଲଜ୍ଜା, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ନମ୍ରତା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉପରି ଅଧିକ ଲାଗିଲା; ସୁଭଦ୍ରା ଦେବୀଗଣଙ୍କ ତୁଳ୍ୟ ଶ୍ରୀମୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଚମକ, ଶ୍ରୀ ଓ ତେଜରେ ଅର୍ଜୁନ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଶରଦ୍ ରବିର ହଜାର ରଶ୍ମି ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବାପରି। ଏହି ଶ୍ରୀମୟ କନ୍ୟା ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରତି ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଲଗିଗଲେ, ଏବଂ କନ୍ୟାମଣ୍ଡଳୀ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଅନ୍ଧକ ନଗର ଛାଡ଼ିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଉଚିତ ଦାନ, ଖାଦ୍ୟ, ଖାସି ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ତୁମେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିବା ସମୟରେ। ତୁମ ମହାନ ନିୟମ ପୂରଣ ପାଇଁ ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାସାଦକୁ ଯାଅ। ଶ୍ୱେତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା—ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ—ଏମାନେ ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ତ୍ୱରା ଅଧିକାରି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ଦେଖି ତାର ଉଚିତ ଭୂଷଣ ସହ ଆଣ; ତୁମ ଦଳ ସହ ଏସ, ଶୁଭଦ୍ରା। ଶୀଘ୍ର ହସ୍ତ ହେଉ ଓ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଆଣ; ପତାକା, ତୁଣୀର ଓ ଧନୁଷ ମଧ୍ୟ ଆଣ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦାଗୁଡ଼ିକୁ ଗଡ଼ିରେ ରଖ।” ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି ନିର୍ଦେଶ ପାଇ ସୁଭଦ୍ରା ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହି, ନିଜ ସଙ୍ଗିନୀମାନେ ସହ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ନିୟମ ପୂରଣ ପାଇଁ ସେ ରକ୍ଷକମାନେକୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହି ରଥ ସହ ମହାନ ନିୟମ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଛି।” ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଯୁକ୍ତ ରଥ ଓ ଶାରଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସହ ସେ ନିୟମ ପୂରଣକୁ ଯାଉଛି। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଲୋକେ ହାତ ଜୋଡି ଦାଣ୍ଡବତ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ରଥରେ ରଖି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁଭଦ୍ରା ଶୀଘ୍ର ଏହା ନେଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ରଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ତୁମ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଆଣିଛି; ଏବେ ଚାଲ, ହେ କୁରୁମାନେ ଆନନ୍ଦର ଅର୍ଥାତ୍ ଅର୍ଜୁନ।” ଏପରି ରଥ ଦେଇ ସୁଭଦ୍ରା ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଅନେକ ଧନ ଦେଲେ। ଭଲପାଇବା ସହ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନେକ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତିନ୍ତା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଧନ ଦେଖି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସୁଭଦ୍ରା ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜାଣିଥିଲେ: “ପୃଥିବୀରେ ରଥ ଚାଳନାରେ ମୋ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।” ଏହି ଦେଖି ସେ ପ୍ରଥମେ ରଥରେ ଚଡ଼ି ରଥର ରଶି ନେଲେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ତୟାରି କରିଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କ ଦେହର ଆଶ୍ରମୀ ଭୂଷା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି, ଶୂର ବେଶ ଧରି, ବିରାଟ କବଚ ଓ ଧନୁଷ ଧରିଲେ। ଧନଞ୍ଜୟ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଦିଆ କିରିଟ ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଡ଼ିଲେ। ସଜିଧଜି ଅର୍ଜୁନ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; କନ୍ୟାମଣ୍ଡଳୀ ନଗରରେ ଉତ୍ତେଜନା ଓ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା। ନବଦାମାଦ ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ, ତୀର ଓ ତଳୱାର ଧରି, ଶୁଭଦ୍ରା ରଥର ରଶି ଧରି, ଚଡ଼ିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କନ୍ୟାମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଅଧିକାରିଣୀ, ହେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀ। ଅର୍ଜୁନ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାୟକ, ପତି ଭାବେ ପାଇଛ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଅର୍ଜୁନ ତୁମେ ପତି ଭାବେ ପାଇଛ, ତୁମେ ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳି। ତୁମେ ଏକ ଶୂର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ ପାଇଛ; ଯାଅ, ହେ ଭାଗ୍ୟବାନି, ନିଜ ଗୃହରେ ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଏକତ୍ର ହେବା ହେଉ।” ଏଭଳି ଦଳ ମଧ୍ୟରୁ ଶୁଭଦ୍ରାକୁ ଶୁଭ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଭଦ୍ରା, ଶୁଭ ତ୍ୱରା ଅଧିକାରିଣୀ, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ସଙ୍ଗିନୀ ଚାମର ଧରି ଦଉଁଥିଲେ; ଏଭଳି ଉନ୍ମାଦ ଶବ୍ଦ ସହ ସେମାନେ କନ୍ୟାମଣ୍ଡଳୀ ନଗରର ଦ୍ୱାର ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ।