ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ କହାଯାଇଛି—ଯେଉଁ ଜନେ ନାରୀ ପତି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ‘ଜାୟା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିପରି, ସ୍ତ୍ରୀ, ପତ୍ନୀ, ସହଧର୍ମିଣୀ ଏବଂ ଜାୟା—ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାରର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ନାରୀଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଟି ବିବାହ ପ୍ରକାର ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ବିଧିବତ ଆଚରଣ କଲେ ଧାର୍ମିକ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କେବଳ କାମନା ରେ ହୁଏ, ଏଠାରେ କୌଣସି ବିଧି ବା ମନ୍ତ୍ର ନଥାଏ। ଏଠି ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ—“ଯେଉଁ ଜଣେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର କାମନା ଦ୍ୱାରା, ମନ୍ତ୍ର ବିନା, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଏହି ବିବାହ ହୁଏ; ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିଛି, ଯଦିଓ ଏହା ଆଚରଣ କରାଯାଇନାହିଁ, ତଥାପି ତୁମେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ମାଧବୀ।” ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ଶୁଭ ସମୟ ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି—ଉତ୍ତରାୟଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମାସ ମଧ୍ୟରେ ବୈଶାଖ, ପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ, ନକ୍ଷତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ହସ୍ତ, ତିଥି ମଧ୍ୟରେ ତୃତୀୟା, ଲଗ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ମକର ଉତ୍ତମ, କରଣ ମଧ୍ୟରେ ବବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୂହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ମୈତ୍ର ଶୁଭ, ଏହି ରାତିରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ହେବ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏହି ରାତି ବିବାହ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଶୁଭ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରି ଧର୍ମ ସନ୍ଦିଗ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍କର, ତାହା ବୁଝିବାକୁ ସ୍ୱୟଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ। ମୁଁ ଆସକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥିର ହୋଇ କଥା କହୁଛି, ହେ ଦେବୀ ମାଧବୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେବ ନାହିଁ କି? ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ସେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଅର୍ଜୁନ, ଆସକ୍ତିରେ ଭରିତ ବାକ୍ୟ କହି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭାବି, ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଚାରଣ ଓ ଗୁହ୍ୟକଙ୍କ ସହିତ, ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଓ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ନେଇ ସେ କୁଶାସ୍ଥଳୀକୁ ଆସିଲେ। ଜନାର୍ଦନ, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଭାବନା ବୁଝି, ରୋହିଣୀପୁତ୍ରକୁ ନିଦ୍ରାବଶ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ସୁଭଦ୍ରା ଥିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଅକୃର, ଶିନି, ସାତ୍ୟକି, ଗଦା, ବସୁଦେବ, ଦେବକୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ଅହୁକ ସହିତ ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ରାତିରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ବିବାହ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରାଯାଉ।” ତାପରେ ଅହୁକ, ବସୁଦେବ, ଅକୃର, ସାତ୍ୟକି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ବିଶ୍ୱପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—“ହେ ଦେବଦେବ, ଆମେ ଓ ଆମ ପରିବାର ଧନ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଆମେ ସମ୍ପୃକ୍ତ।” ଏପରି କହି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଶାସ୍ତ୍ରଉନୁସାରେ ଶକ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କ ବିବାହ କରାଇଲେ। ଅରୁଣ୍ଧତୀ, ଶଚୀଦେବୀ, ରୁକ୍ମିଣୀ, ଦେବକୀ ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା। ମହାମୁନି କଶ୍ୟପ ପୂଜାରି ଭାବରେ ଥିଲେ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଓଫିସିଆଣ୍ଟ ଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ଏ ଦିନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହିଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦେବ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଲୋକପାଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅଭିଷେକ କଲେ। ପାର୍ଥଙ୍କୁ ମୁକୁଟ, ବାହୁଳୀ, ହାର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର, କଙ୍କଣ ଓ କଣ ଶୋଭା ଦେଇ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ବଜ୍ରଧାରୀ ପରି ଦେଖାଇଲେ। ସେ ସମୟରେ ପୁରନ୍ଦର, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଶଚୀଦେବୀ, ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ। ଦେବୀମାନେ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ନିଜ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେଠି ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପୌଳୋମୀ ପରି ମନେ କଲେ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବାହ ହେଲା। ଅର୍ଜୁନ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯଜ୍ଞ କ୍ରିୟା ପୂର୍ବକ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ହସ୍ତ ଧରି, ଶଚୀପତିଙ୍କ ଶଚୀ ସହିତ ଯେପରି ତେଜସ୍ବୀ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ତେଣୁ ତେଁ ସୁଭଦ୍ରା ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସୁଭଦ୍ରା, ରୂପରେ ଅତି ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ; ସେ ଆକୃତି ଓ ବୟସରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ। ପାର୍ଥ ମଧ୍ୟ ସୁଭଦ୍ରା ପାଇଁ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଏପରି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏହିପରି, ଦେବତା, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ବିଦାୟ ନେଇ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଆସିଥିବା ଭଳି ଚାଲିଗଲେ। ଯଦୁମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲେ; ଏବେ ବସୁଦେବ, ଯଦୁମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ବାଇଶି ଦିନ ରୁହ; ମୋ ରଥରେ ଚଢ଼, ଯାହା ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ।” “ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କର; ପରେ ମୁଁ ଯଦୁମାନେ ସହିତ ଆସିବି। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗୃହରେ ଉପବାସୀ ଭାବେ ବସ।” ଏପରି କହି, ଜନାର୍ଦନ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଚଲିଗଲେ; ପାର୍ଥ ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ନିଜ କାମନା ପୂରଣ କଲେ। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମନରେ ମହାନ୍ତ ପାର୍ଥ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ସୁଭଦ୍ରା ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ବଢ଼ିଲା, ଦୁହେଁର ପ୍ରେମ ଦିନେଦିନେ ବଢ଼ିଗଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଭାରତବଂଶୀ ନାୟକ ଅର୍ଜୁନ ମଙ୍ଗଳମୟା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ, ଯେପରି ରାମ ଦେବୀ ସୀତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ବିଜୟୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଲଜ୍ଜା, ଶୋଭା ଓ ନମ୍ରତା ଅଧିକ ଆକର୍ଷିତ କଲା; ସେ ଦେବୀମାନେ ପରି ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଓ ଶୀଳରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ।