ମା’ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, “ଭଦ୍ରା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ପରେ ଆପଣଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଜାଣିବି; ଦୁଃଖ କରିବେ ନାହିଁ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭଦ୍ରା।” ଏହିପରେ, ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଚିନ୍ତା କରି ମା’ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ଗୁପ୍ତ ମିଳନରେ କହିଲେ ଭଦ୍ରା ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନରେ ତପସ୍ୱୀ ଅର୍ଜୁନ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଏହି ସୂଚନା ଆକ୍ରୁର, କ୍ରୁଷ୍ମ, ଆହୁକ ଓ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଦେବାକୁ କହିଲେ; ଚାହିଁଲେ ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିପାରିବେ। ଵସୁଦେବ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଆକ୍ରୁର ଓ ଆହୁକଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ; ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଏମାନେ ଏହି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍ପତି ହେଲା—“ଏହି ଦିନ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହି କ୍ରିୟା”—ଏହି ଆଲୋଚନାରେ ଆକ୍ରୁର, ଉଗ୍ରସେନ, ସାତ୍ୟକି, ଗଦା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୃଥୁଶ୍ରବାସ, କୃଷ୍ଣ, ଶିନି, ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା, ଦେବକୀ, ରୋହିଣୀ, ଵସୁଦେବ ଏବଂ ପରିବାର ପୂଜାରିଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସାରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ବିବାହ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜ୍ଞାନ ଛାଡ଼ି, ଗଦାଙ୍କ ଭାଇ ବଡ଼ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଏହାକୁ ମହାଦେବ ପୂଜାର ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରି, ଏହି ଉତ୍ସବ ୩୪ ଦିନ ଚାଲିବା ବୋଲି କହିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ। ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ କ୍ଷେମାର୍ଥରେ ସହରରେ ଘୋଷଣା ହେଲା—ଚାରି ଦିନ ପରେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଯିବେ। ସମସ୍ତ ଯୋଧା, ଯାଦବ, ନାରୀ, ପରିବାର, ପୁଅ, ଭାଇ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ ମିଳିଲା। ଏହିପରେ, ସମସ୍ତେ ଏହି ନିର୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପରେ ଯାଇ, ଦଶାର୍ହମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ୩୪ ଦିନ ଧରି କୃଷ୍ଣ, ରାମ, ଆହୁକ, ଆକ୍ରୁର, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶିନି, ସାତ୍ୟକି ଦେଖାଶୁଣା କରି ଉତ୍ସବ ହେଲା। କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣି ମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରଥ, ପତାକା ସହ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ସହରବାସୀମାନେ ନୌକାରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇ, ଦଶାର୍ହମାନେ ସେମାନେ ଆଗମନ କରିଲେ। ଏଠାରେ, ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସୁଭଦ୍ରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଧରି ଏଠାରେ ରହି ଆବଶ୍ୟକ କ୍ରିୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” “ତାଙ୍କ ସେବା କିଏ କରିବ?” ସୁଭଦ୍ରା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ। ହୃଷୀକେଶ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଆମ ପରାମର୍ଶ ଅନୁସାରେ ଆଜି ତୁମେ ଏହି ବଡ଼ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” “ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମିକ ଓ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କର, କୀର୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଚିନ୍ତା କରି, ଏହି ମହାମାନ୍ୟ ଅତିଥି ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ। ଯଥାଯଥ ଆୟୋଜନ କର, ଶୁଭେ, ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କର।” ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମଧୁସୂଦନ କୃଷ୍ଣ ସଙ୍ଘଘୋଷ ଓ ଡ଼ାକ ଚାଲି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହିପରେ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୟାଶୀଳ ଧର୍ମପରାୟଣ କୁକୁର, ଅନ୍ଧକମାନେ ଦ୍ୱୀପରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଢ଼ୋଳ ଓ ଡ଼ାକର ଶବ୍ଦରେ ସାତ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଦ୍ୱୀପ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ବଡ଼ ଦ୍ୱୀପ ପାହାଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ସହ ସାତ୍ୱତମାନେ ପାଇଁ ଖେଳସ୍ଥଳ ହେଲା; ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ, ପୋକରି, ଜଳାଶୟ ଦେଖାଶୁଣା କରିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା, ଵସୁଦେବ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଲା। ସମୟଟି କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣି ମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଦ୍ୱୀତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଭଳି ମନୋହର ହେଲା। ୩୪ ଦିନ ରାତି କୁକୁର, ଅନ୍ଧକମାନେ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୟା ଓ ଧର୍ମରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଯାଦବ ମାନେ ମନୋହର ମାଳା, ଭୂଷଣ, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଲେପନ କରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ, ସଙ୍ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ; ଦଶାର୍ହମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ବନ ଯାତ୍ରା କଲେ, ପାର୍ଥା ଏହି ସମୟକୁ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଉଚିତ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯାତ୍ରା କରିବା ନିଶ୍ଚିତ କରି, ପାର୍ଥା ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଶୁଣ, ମଧୁରା, ମହାର୍ଷିମାନେ ଲୋକଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିବାହ ପ୍ରକାର ଉପଦେଶ କରିଛନ୍ତି; ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଏହି ବିବାହ ପ୍ରକାର ଅଛି। ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେବାର ଅଧିକାର ତାଙ୍କ ପିତା, ଭାଇ, ମା’, ମାମା, ଦାଦା କିମ୍ବା ପିତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଥାଏ। ତୁମର ପିତା ପଶୁପତି ଉତ୍ସବ ଦେଖିବାକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ପୋତା, ଆତ୍ମୀୟ ସହ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ମୋର ପରିବାର ଦୂରେ ଅଛି; ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ପଞ୍ଚମ ପ୍ରକାର ଭାବରେ ଗଣନା ହୁଏ। କନ୍ୟା ମିଳନରେ ଚାରି ପ୍ରକାର ନିୟମ ଅଛି; ଶୁଣ, ମାଧବୀ, ଏହି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କିପରି ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ପିତା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି ପ୍ରକାର ବିବାହରେ ନାରୀ ଅନ୍ୟକୁ ଅନୁସରଣ କରି ସ୍୵ାମୀପରାୟଣ ହୁଏ। ଯେଉଁ ନାରୀକୁ ଦାସୀମାନେ ଦେଖାଶୁଣା କରିବାକୁ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରୟୋଜନ ପାଇଁ ନିଏ, ଏହି ବିବାହରେ ନାରୀ ଏକ ସ୍୵ାମୀପରାୟଣ ହୁଏ। ଧର୍ମାନୁସାରେ କନ୍ୟାକୁ ଚୟନ କରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେଉଥିଲେ, ଏହି ବିବାହରେ ନାରୀକୁ ପିତା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହରେ, ରତି ଓ ସନ୍ତାନ ଆଶାରେ, ନାରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସମ୍ମତି ଦେଇ ନିଜେ ନିଜ ସ୍୵ାମୀ ହୁଏ, ଏବଂ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ।” ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସୁଭଦ୍ରା ଓ ପାର୍ଥାଙ୍କ ବିବାହ ଆଗକୁ ଆସିଲା।