ଭଗ୍ୟଶାଳି ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏଠାରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ତୁମେ ଏଠିରେ ଥିବା ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ମନୋୟଗ ଦେଖାଅ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନିବା; ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଦଶାର୍ହମାନେ ର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ, ଏଠାର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ସମୟ ମାନି ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭଦ୍ରା କହିଲେ, “ଠିକ୍ ଅଛି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ଏବଂ ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୋର ଆଚରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି ।” କିଛି ଦିନ ଅର୍ଜୁନ ଏଠାରେ ରହିଲେ, ଭଦ୍ରା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ । ଭଦ୍ରାଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଲା । ସେ ତାଙ୍କୁ ଚୁପଚାପ ଦେଖୁଥିଲେ, ଭିତରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିବା ଭାବନା ସହିତ ଲମ୍ବା ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ । ଅର୍ଜୁନ ଭାବିଲେ, “ଦ୍ରୌପଦୀ ଯେତେବେଳେ ବରୁଣଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ପୃଥିବୀ ରୁ ଲାଭ କରାଯାଇଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ଭଦ୍ରା ପରି ସୌନ୍ଦର୍ୟଶାଳି ନୁହେଁ ।” ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମିଲାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଭାବିଲେ, “ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଦ୍ରା ପରି ନୁହେଁ ।” ଏହି ଅବଧିରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ଵସ୍ତ୍ରୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ । ଅର୍ଜୁନ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ଦେଖି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଦେବୀ ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ମହିମା ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଥିଲା । ଏକଥା ଶୁଣି କେଶବ କ୍ରମେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରି, ସବିଶେଷ ଭାବେ ଏହି କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହିତ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଓ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଉପରେ ତୁଳନା କରି ଗର୍ବିତ ଭାବେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ, କେହି କହିଲେ, “ଅର୍ଜୁନ ମୋ ପରି ନୁହେଁ, ତୁମେ କେଉଁଠୁ?” ତେବେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି କହିଲେ, “ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଅର୍ଜୁନ ପରି ସାହସୀ ହେଉ ।” ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା, ରୂପ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସୁଭଦ୍ରା ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ତିନିଏ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ । ଗଦାଙ୍କ ଠାରୁ ଚାରଣ ଓ ଅତିଥିମାନେଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ବିଷୟରେ ଶୁଣି ସୁଭଦ୍ରା ଯେଉଁ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମ ନେଲା । କେବେ କେବେ କେହି ଯଦି କୁରୁଜାଙ୍ଗଳ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଥିଲେ, ଭଦ୍ରା ସେଉଁଠି ବିଭାତ୍ସୁ ବିଷୟରେ ପଚାରୁଥିଲେ । ଏପରି ନିରନ୍ତର ଶୁଣିବା ଓ ପଚାରିବା ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ମନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତ ଧନୁଷ୍ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଓ ନାଗ ସମ ଦେଖି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, “ଏହିଏ ପାର୍ଥ ।” ଯେପରି ସୁଭଦ୍ରା ଭାରତମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସ୍ୱରୂପ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ରୂପରେ ଦେଖି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏକଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସି, ପଚାରିଲେ, “କୁରୁମାନେ କେମିତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି? ଆପଣ କିପରି ଭିନ୍ନ ଦେଶ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ କିପରି ଥିଲେ?” “ଝିଲିକ, ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲ କିପରି ଅତିକ୍ରମ କଲେ? ସବୁଠାରେ ଆପଣ କିପରି ପହଞ୍ଚିଲେ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ଅର୍ଜୁନ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଓ ମନୋହର କଥା ଶୁଣାଇଲେ । ଏହି ଅଭିଜ୍ଞତା ଶୁଣି ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମନର ଆସକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିଗଲା । ଏହି ଭାବେ ଏକ ଉତ୍ସବ ସମୟରେ, ସୁଭଦ୍ରା ଖୁସି ହୋଇ ଏକାନ୍ତରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ନିପାତ କଲେ ଓ କହିଲେ, “ଆପଣ ଜେଉଁଠି ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଆମ ପିଶୀ କୁନ୍ତୀ କୁ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ଦେଖିଲେ କି? ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ସ୍ନୁଷାମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା କି ସୁସ୍ଥ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ? ଭୀମ କି ଏପରି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ? ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କରି, କିଛି ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆଜି ଆନନ୍ଦରେ ଅନ୍ନ ଓ ରମଣୀର ସହଯୋଗରେ ଅଛନ୍ତି କି? ପାର୍ଥ କେଉଁଠି ଘୁଞ୍ଚୁଛନ୍ତି? ସେ ଆରାମ ପ୍ରିୟ, ଦୁଃଖ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଆପଣ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କି ଶୁଣିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଦେଖିଛନ୍ତି?” ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ହସି କହିଲେ, “ମହାନୀୟ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ସ୍ନୁଷାମାନେ ସହିତ ଖଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ଖୁସିରେ ଅଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମା, ଭାଇମାନେ ଓ ସ୍ନୁଷାମାନେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ, ଧନଞ୍ଜୟ ଏବେ ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ଦ୍ୱାରକାରେ ରହୁଛନ୍ତି ।” “ମାଧବୀ, ତୁମେ ତ ତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ଦେଖୁଛ, ତଥାପି କାହିଁକି ଚିହ୍ନିପାରୁନାହ? ” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦାଣ୍ଡି ମାଟି ଚେପି ଦାଁତି ଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ଚାଲିଗଲା । ଏହି ସମୟରେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅର୍ଜୁନ! ଯେପରି ତୁମେ ଶୁଣି ଶୁଣି ମୋ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମ ଦେଲ, ସେପରି ମୋ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଆକୃଷ୍ଟ । ଶୁଭ ଦିନେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜେ ଚୟନ କରିଛି ।” “ମୁଁ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବି, ଯେପରି ସତ୍ୟବାନ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ ।” ଏପରି କହି ପାର୍ଥ ଲତାମଣ୍ଡପ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେଠାରେ ସୁଭଦ୍ରା ସଂକୋଚ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିଲେ । ଦେବମୟ ବିଚ୍ଛନ୍ନ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇ ଥିବା ସୁଭଦ୍ରା ଏପରି ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, କୌଣସି ବିଶେଷ ପୂଜା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।