ଏକ ଦିନ, ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କ କଥାରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚିହ୍ନ ହୋଇ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ବଳରାମ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମୀୟତାରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ, "ସ୍ଵାଗତମ" ବୋଲି ବସିଗଲେ। ବୃଷ୍ଣି କୁଳର ବୀରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବ, ନିଜ ଚେହେରା ଲୁଚାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଖେମାର ଖବର ନେଲେ। ସମସ୍ତେ ଜଣାଇଲେ ଯେ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛି। ତାପରେ ବଳରାମ କହିଲେ, "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ଆମେ ତୁମର ଉପକୃତି ଚାହୁଁ। କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?" ସେଉଁଠି ବଳରାମ ପୁଛିଲେ, "ତୁମେ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଛ; ତୁମେ ଯେଉଁ ପୃଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଦେବାଳୟ ଦେଖିଛ, ସେ ବିଷୟରେ କହ।" ତପସ୍ବୀ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିବାର କଥା କହିଲେ। ଏହି ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି ବୃଷ୍ଣି କୁଳର ନାୟକମାନେ ଅନନ୍ଦ ଭରି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ଯାଦବମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ଏହି ଆତ୍ମୀୟ ଅତିଥି, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ ନେଇ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ।" ସମସ୍ତେ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅତିଥି ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଛୁ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଉ ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ଆସୁଛନ୍ତି; ବଳରାମ କହିଲେ, "ଆସ, କେଶବ, ପ୍ରିୟ!" ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ, "ଏହି ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ ନେଇ, ଆମର ଆତ୍ମୀୟ ଅତିଥି ଚାରି ମାସ ପାଇଁ ରହିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଜନାର୍ଦନ, କେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ରଖିବାଉଚିତ?" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ତୁମେ ଥିବାରୁ ମୁଁ ଧର୍ମରେ ବାଧ୍ୟ; ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହୁଁ, ସେଉଁଠି ରଖ।" ବଳରାମ ଏହି ଉତ୍ତରରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରି ମତ ଦେଲେ, "ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଚାରି ମାସ ଗାର୍ଡେନରେ ରହିବେ; ଖାଇବା ପାଇଁ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବେ।" ବଳରାମ କହିଲେ, "ମୋ ଭାବନା ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଗ୍ରାପ୍ ହାଉସରେ ରଖିବାଉଚିତ; ତୁମର ଅନୁମତି ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଯାଦବ ଏହି ମତକୁ ମାନିଛନ୍ତି।" ବଳରାମ ଏହି ବିଷୟରେ କହିଲେ, "ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେଖିବାକୁ ଭଲ, ବକ୍ତୃତ୍ୱରେ କୁଶଳ, ଧନୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ; ତେବେ କନ୍ୟା ଗୃହର ସାମ୍ନାରେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ମୋ ମତ।" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ସେ ଶିକ୍ଷକ, ଉପଦେଷ୍ଟା, ନେତୃତ୍ୱ ଦେବାଳୟ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ, ଧର୍ମର ଅଗ୍ରଜ୍ଞ; ତୁମେ କହିଥିବା ଦେଉଁ—ମୁଁ ତାହା କରିବି।" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ପୃଥିବୀରେ ମୋତେ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କେହି ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଜାଣି ନାହିଁ।" ବଳରାମ କହିଲେ, "ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମର ଅନୁସାରୀ, ନମ୍ର, ସତ୍ୟବାଦୀ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା।" ବଳରାମ କହିଲେ, "ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କ ମନ ଜାଣିବା ଦୁର୍ଲଭ। ତୁମେ, କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କ କନ୍ୟା ଗୃହକୁ ନେଉ।" ବଳରାମ କହିଲେ, "ମୋ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦିଅ, ତାଙ୍କୁ ଭୋଜ୍ୟ, ଖାଦ୍ୟ, ପାନ, ଏବଂ ଚାହିଁଥିବା ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କର।" ଏହି ମତ ମାନି, ହରି ତପସ୍ବୀ ସହିତ ଚିଠି ଚେଷ୍ଟା କରି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ପାହାଡ଼ରେ ଇଚ୍ଛାମତା ମଜା କରି, ତାପରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘରକୁ ନେଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ସୁବିଧା ଥିଲା। ହୃଷୀକେଶ ରୁକ୍ମିଣୀ ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ପାର୍ଥ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜଣାଇଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦୁହେଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଲା: "କେବେ ଆମେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସହରରେ ଦେଖିବାକୁ ପାଇବୁ?" ଏହି ଆନନ୍ଦ ଭରି କଥା କହିବା ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ପାର୍ଥ ସେଉଁଠି ଖୁସି ହେଲେ; କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅଜଣା ରୂପରେ ଆଣିଥିଲେ। ଅତିଥି ଭାବରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଦର ଦିଆଯାଇଲା; ତପସ୍ବୀ ଆସିଥିବାରେ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଲା। କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଭଉଣୀ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଭାଗ୍ୟବାନି, ଏହି ଦୂରର ଅତିଥି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ଏକ ମୁନି।" "ସେ ତୁମର କନ୍ୟା ଗୃହରେ ରହିବା ସମୟରେ ସଦା ସମ୍ମାନିତ ହେଉ; ଏହି ତପସ୍ବୀ ଜନମାନ୍ୟ ଏବଂ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।" "ପ୍ରେମରେ, ଓ ବୃଷ୍ଣି କୁଳର କନ୍ୟା, ସଦା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଭୋଜ୍ୟ ଦିଅ; ଯେଉଁ କଥା ଏହି ମୁନି କହିବେ, ନିଶ୍ଚୟ ତାହା କରିବା ଉଚିତ।" "ତୁମର ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ଓ ଭାଗ୍ୟବାନି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହେଉ; ତପସ୍ବୀମାନେ ଅଗ୍ରଜ ଦାଶାର୍ହ କନ୍ୟା ଗୃହରେ ରହିଥିଲେ; ଏହି ଦାଶାର୍ହ କୁଳର କନ୍ୟାମାନେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ସମୟରେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଭୋଜ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ।" ଶୁଭଦ୍ରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଥା, ମୁଁ ତୁମେ କହିଥିବା ଭାବେ କରିବି, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୋ ଚରିତ୍ର ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଖୁସି କରିବି।" ଏଭଳି, କିଛି ସମୟ ଧରି ଧନଞ୍ଜୟ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁସ୍ୱାଦୁ ଭୋଜ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ; ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଭିଲାଷ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନିଜ ଭାବ ଲୁଚାଇ, ଆଗ୍ରହରେ ଦୀର୍ଘ ଓ ଉତ୍ତାପ ଶ୍ୱାସ ନେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଚିନ୍ତା କଲେ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ରୌପଦୀ ରୂପରେ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସମାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭୂମିରୁ ଜିତା ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ଜନ୍ମ। ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ଶୁଭଦ୍ରା ସମାନ ନୁହେଁ। ସେ ସମୟରେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଆଗ୍ରହରେ ଅଟୁଟ, ନିଜ ଭଉଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଳି ଶୁଭଦ୍ରାକୁ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ଶୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରି, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଖେଳ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ଜେପ୍ରକାରେ ସ୍ୱାହା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ତେଉଁଠି ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।