କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ପ୍ରଭାସାରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ରାଣୀମାନେ ଏକାଗ୍ରତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରୈବତକ ପର୍ବତରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ କହି, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ନାୟକମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ହଜାର-ହଜାର ଦାନ ଦେଇଥିଲେ; ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପର୍ବତରେ ଉଦାର ଭାବରେ ଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରତ୍ନାଭୂଷଣ ଓ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଥିଲା; ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଚମକିଉଠିଲା, ଏବଂ ସ everywhere ଚାହିଁ-ପ୍ରାପ୍ତି ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ସେଠାରେ ବାଦକମାନେ ଅନେକ ଶିଳ୍ପ ଉପକରଣ ଚାଲାଇଥିଲେ, ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଗାୟକମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିର ପୁଅମାନେ, ସୁନ୍ଦର ଭୂଷଣ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁନାର ଶୋଭିତ ଯାନରେ ଏଠା-ସେଠା ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ନଗରବାସୀମାନେ, କିଏ ପାଉଁ ତଳେ, କିଏ ବିଭିନ୍ନ ଉଚ୍ଚତାର ଯାନରେ, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ଶତ-ହଜାର ଭାବରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବରେ, ଲୋକନାଥ ହଳଧର, ମଦ ଭରା ଅବସ୍ଥାରେ ରେବତୀ ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କର ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ, ହଜାର ନାରୀ ସହିତ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପାଇଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀର ପୁଅ ଓ ସାମ୍ବ, ଦୁଇଜଣ ମଦ ଭରା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ବିତ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଦିବ୍ୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଅକ୍ରୂର, ସାରଣ, ଗଦ, ବଭ୍ରୁ, ବିଦୁରଥ, ନିଷଥ, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସତ୍ୟକ, ସତ୍ୟକୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଙ୍ଗକର, ହର୍ଦିକ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନାମା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ନାରୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଅଲଗା ଭାବରେ, ରୈବତକର ଉତ୍ସବକୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ। ବସୁଦେବ, ନାରୀମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ, ତାପସମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଚମତ୍କାର କଳା ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ବସୁଦେବ ଓ ପାର୍ଥ ଏକସାଥିରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏଠାଁ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ବେଳେ, ଦୁଇଜଣ ଭଦ୍ରାକୁ ଦେଖିଲେ, ବସୁଦେବଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା, ଭୂଷିତ ଏବଂ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜାଗିଲା; କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ପାର୍ଥଙ୍କର ମନ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନିଷ୍ଠ ହୋଇଛି। ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ, ଭାରତ, ଜରୁରୀ ଭାବରେ କହିଲେ: "ଏକ ଅରଣ୍ୟବାସୀର ମନ କାହିଁକି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବିଚଳିତ?" ଏହି ମୋର ଭଉଣୀ, ପାର୍ଥ, ସାରଣଙ୍କର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଉଣୀ; ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଭଦ୍ରା, ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ ପାଉ। ସେ ମୋର ପିତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା। ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ନିଜେ ପିତାଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବି। ସେ ବସୁଦେବଙ୍କର କନ୍ୟା ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଭଉଣୀ; ସୁନ୍ଦରତାରେ ଭରି, କିଏ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ ନ କରିବ? ଯଦି ଏହି ବୃଷ୍ଣି କନ୍ୟା ମୋର ରାଣୀ ହେବେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ହେବ। କିନ୍ତୁ କିପରି ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ ପାରିବି? ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହା କହ; ମୁଁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ମାନବ ପାରିବ, ତାହା କରିବି। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଉତ୍ତମ ମାନବ, ସ୍ୱୟଂବର ବିବାହ ପ୍ରଥା ଅଛି; କିନ୍ତୁ, ପାର୍ଥ, ଘଟଣାର ଅନିଶ୍ଚିତତା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନିଶ୍ଚିତ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ ବିବାହ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ; ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଏହିପରି ଉପାୟ ଅଛି। ତେଣୁ, ଅର୍ଜୁନ, ମୋର ଧର୍ମିକ ଭଉଣୀକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଅପହରଣ କର, ତାପସ ରୂପେ ଅବତାରିତ ହୋଇ, ସମୟ ପକ୍କା ହେଲାପରେ; ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ କିଏ କଣ ଚାହେ, କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଦୂତମାନେକୁ ପଠାଇଲେ। ସମସ୍ତ କଥା ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦିଆଗଲା; ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମାତା ସହିତ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ଭୀମସେନ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ଭାବରେ ଭାବିଲେ; ଏହିପରି କଥା ହେଲା, କୃଷ୍ଣ, ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ। ଏପରି, ପାର୍ଥଙ୍କ ସମ୍ମତି ମିଳି, ଇଚ୍ଛା ହୃଦୟରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣ ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ପଠାଯିବା ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସମ୍ମତି ମିଳିବା ପରେ, ବାସୁଦେବ ଯୋଜନା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଭାରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଡ୍ୱାରକା ସମୀପର ଏକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ ଓ ତାଁଠାରେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ରହିଲେ। ରୈବତକ ପର୍ବତର ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଡ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକ ମନୋହର ନିମ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଅନେକ ଗଛ ରହିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ଅର୍ଜୁନ ଏକ ପଥର ତକୁ ଉପରେ ବସି, ସୁଭଦ୍ରା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶାଳ, ତାଳ, ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, ବକୁଲ, ଅର୍ଜୁନ, ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ପୁନ୍ନାଗ, କେତକ, ପାଟଳ ଗଛ ଥିଲା। କର୍ଣିକାର, ଅଶୋକ, ଅଙ୍କୋଳ, ଅତିମୁକ୍ତକ ଓ ଅନ୍ୟ ଗଛ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲା। ସୁଭଦ୍ରା, ମଧୁର କଥା କହିଥିବା, ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ପୁନି ପୁନି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ; ଏହିପରି ଭାବିଥିବା ବେଳେ ବୃଷ୍ଣି ନାୟକମାନେ ସାଉଁଠି ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ହର୍ଦିକର ପୁଅ ବଳଦେବ, ସାମ୍ବ, ସାରଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଗଦ, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ବିଦୁରଥ, ଭାନୁ, ହରିତ, ବିପୃଥୁ ଓ ପୃଥୁ ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ତାପସ ଦେଖି, ଉତ୍ସୁକ ଭାବରେ, ନମ୍ରତାରେ ଘିରି ଆସିଲେ। ତାପସ ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ କହିଲେ: "ସମସ୍ତେ ଏହି ମନୋହର ପଥର ତକୁ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ।