ହେ ଜନମେଜୟ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଗଳ୍ପ କୁହାଯାଉଥିଲା, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶୟନପରି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶୟନରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଘୁମୁଚିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବୀଣାର ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କର ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତି ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ପାଠରେ ସେ ସଚେତନ ହେଲେ। ନିଜ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେଖା ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଏଠାରେ ରହିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ମାଗିଲେ। ବସୁଦେବ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ," ଏବଂ ଭୋଜନର ଆଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ, ପାର୍ଥ ଯେଉଁଠି ତପସ୍ବୀ ଭାବେ ରହିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଛାଡ଼ି, ହରି ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣରଥରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଯିବାକୁ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲେ। ଦ୍ୱାରକା ଏହି ଆଗମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଲୋକମାନେ ହଜାର ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଦଳରେ ରାଜପଥରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଏକ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖିପାରିବାକୁ ସହିପାରୁନଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ ଭରିଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ହଜାର ହଜାର, ଶତ ଶତ ଲୋକ ଦୂରରୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ବୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ବଡ଼ ଏକ ସଭା ଗଠନ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଅଭିନନ୍ଦନ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜକୁମାରମାନେ ଅତିଥିସ୍ନେହରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ସମବୟସ୍କଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭାସାରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରୈବତକ ପର୍ବତରେ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ନାୟକମାନେ ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ବୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦାନ କରିଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଉପହାରରେ ସମସ୍ତ ପର୍ବତ ଚାରିପାଖ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏଠାରେ ଚାହିଁଲେ ମିଳିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ରହିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ବଜିଥିଲା, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତର ମଧୁର ରେଣୁ ଚାରିପାଖ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା। ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ କୁମାରମାନେ ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସହରବାସୀ କିଏ ଚାଲି, କିଏ ଉଚ୍ଚ ରଥ ଓ ଯାନରେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପରିବାର ସହ ଶତ ଶତ ହଜାର ହଜାର ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀବଳରାମ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ରେବତୀଙ୍କ ସହ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ ଉତ୍ସବକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସମ୍ରାଟ ଉଗ୍ରସେନ ଶ୍ରୀମତୀ ଶ୍ରୀମତୀ ନାରୀମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ର ଓ ସାମ୍ବ, ଦେବମାଳ୍ୟ ଓ ଦେବବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେବତାମାନେ ପରି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅକୃର, ସରଣ, ଗଦ, ବଭ୍ରୁ, ବିଦୁରଥ, ନିଷଠ, ଚାରୁଦେଶ୍ନ, ପୃଥୁ, ବିପ୍ରିଥୁ, ସତ୍ୟକ, ସତ୍ୟକି, ଭଙ୍ଗକର, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନେକ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉନଥିବା ନାୟକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ନାରୀମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଘିରି ଉତ୍ସବକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ବସୁଦେବ ନାରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସବକୁ ଆସିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦାନ ଦେଇ ତାପରେ ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ବସୁଦେବ ଓ ପାର୍ଥ ସହଯୋଗରେ ଉତ୍ସବ ସ୍ଥଳୀ ଚାରିପାଖ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦୁଇଁଜଣେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନରେ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ମନ ସେଉଁଠି ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଯାଇଛି। କୃଷ୍ଣ, ପୁରୁଷଶାର୍ଥର ଚିହ୍ନ, ହସି କହିଲେ, "ଏ ଭାରତ, ଏ ଅରଣ୍ୟବାସୀର ମନ କାହିଁକି ଆବେଗିତ ହେଲା?" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଏହି ମୋ ଭଉଣୀ, ସରଣଙ୍କ ସହଉତ୍ପନ୍ନ ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କ ନାମ ସୁଭଦ୍ରା, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ସେ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା। ଯଦି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ମୁଁ ନିଜେ ପିତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବି।" "ସେ ବସୁଦେବଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏମିତି ଯେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେବେ ନାହିଁ?" ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ଯଦି ଏହି ବୃଷ୍ଣିକୁମାରୀ ମୋ ସ୍ୱାମୀପତ୍ନୀ ହେବେ, ତେବେ ମୋର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ହେବ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ କେଉଁ ଉପାୟ ଅଛି, ଏହି କଥା କୁହ, ମୁଁ ପୁରୁଷ ଯେଉଁ କାମ କରିପାରିବି, ତାହିଁ କରିବି।" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱୟଂବର ପ୍ରଥା ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅନିଶ୍ଚିତ, କାରଣ ସମୟର ଚଳ ଅପୂର୍ବ। ଦଳିଆ ବିବାହ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ କହନ୍ତି ଏହିପରି ବିବାହ ନାୟକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ। ଏହିଠାରୁ, ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ ତପସ୍ବୀ ଭେଷ ଧରି, ସମୟ ପକ୍କା ହେଲେ, ମୋ ଭଉଣୀକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିଅ। କାରଣ ସ୍ୱୟଂବରେ କିଏ କ’ଣ ଭାବିଛି, ଏହି କଥା କିଏ ଜାଣେ?" ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଆଗଲା। ଶୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କର ମାତା ସହ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ଭୀମସେନ ଏହା ଶୁଣି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସଫଳ ହେବ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସେମାନେ ଏପରି କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ପାର୍ଥଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳି, ନିଜ ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଲୁଚାଇ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଚରମାନେ ପଠାଯିବା ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସମ୍ମତି ମିଳିବା ପରେ, ବସୁଦେବ ଯେଉଁ ଯୋଜନା କହିଥିଲେ, ତାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ ହେଲା।