ପାର୍ଥ, ଅର୍ଜୁନ, ପଶ୍ଚିମ ସାଗର ଉପକୂଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ ଓ ପୂଜ୍ୟ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦର୍ଶନ କରି, ପ୍ରଭାସ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାତିରେ, ସେ ଗଦାଙ୍କ କଥା ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ମଧୁରତା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଭାବିଲେ, କିପରି ଉପାୟରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପାଇପାରିବେ? ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ ଭାବରେ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅଜଣା ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ, ଟ୍ରିପୁଣ୍ଡ ଦଣ୍ଡ, କମଣ୍ଡଳୁ, ମାଳା ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ପିନ୍ଧି ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ପରି ଚଳିଲେ। କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଶ୍ଣି ଗୋତ୍ରର ଲୋକମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। କିପରି ଉପାୟରେ ଅର୍ଜୁନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନୁଭାବ ଜାଣି, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଭଲରେ କାମ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ଏହିପରି ଭିକ୍ଷୁ ରୂପରେ, ବନ୍ୟାବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ, ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିରେ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ମନରେ କେଶବ, ଦୁଃଖ ନାଶକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଜାଣି, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ଶୟନରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାଜା, କୃଷ୍ଣ ହସି ଉଠିଲେ, ସତ୍ୟଭାମା ପୁନିପୁନି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଶୟନରେ ଅନେକ ଭାବରେ ହସୁଛନ୍ତି, କିପରି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛି? ଦୟା କରି କହନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ମୋ ପୁଅ ଅର୍ଜୁନ, ଭୀମସେନଙ୍କ ଭାଇ, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ରାତିରେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ। ଭିକ୍ଷୁ ରୂପରେ ଏକ ମେଣ୍ଡିକ୍ୟାଣ୍ଟ ଭାବରେ ଡ୍ଵାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏପରି ଉପାୟରେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ଅର୍ଜୁନ ଦୃଢ଼ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିପରି ଭିକ୍ଷୁ ରୂପରେ ବନ୍ୟାବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଭିକ୍ଷୁ ଚିହ୍ନ ଧରି, ଅର୍ଜୁନ ମନୋବେଦନାରେ ଅନ୍ତଃପ୍ରଭାବ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମୋ ହସର କାରଣ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପଠାଇ, ନିଜେ ଗୋଲ୍ଡ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଡ୍ଵାରକାକୁ ଆଗେଉଠିଲେ। ଏଠାରେ ଡ୍ଵାରକା ଅତି ଶୋଭାମୟ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଡ୍ଵାରକାର ଲୋକମାନେ ହଜାର ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ରାଜପଥରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ବୃଶ୍ଣିମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଠିଆ ହେଇ ରହିଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ହଜାର ହଜାର ନେତ୍ରେ ଦେଖୁଥିଲେ; ଭୋଜ, ବୃଶ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ ଗୋତ୍ରର ଏକ ବଡ଼ ସଭା ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଭୋଜ, ବୃଶ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ ଗୋତ୍ରର ପୁଅମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ସ୍ବୀକାର କଲେ। ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଅତିଥିସ୍ୱରୂପ ଉତ୍ସାହରେ, ସମବୟସୀମାନେ ପୁନିପୁନି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ପ୍ରଭାସରେ ଦେଖା ହେଲେ; ଦୁଇ ମିତ୍ର ନାର-ନାରାୟଣ ପରି ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ସୁସ୍ଥତା ଜିଜ୍ଞାସା କରି, ଏକାଠି ରହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ ଦର୍ଶନ କରୁଛ?” ଅର୍ଜୁନ ସବୁ କଥା କହିଲେ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୁଣି, “ଏହିପରି ଠିକ୍ ଅଟେ,” ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ପ୍ରଭାସରେ ଦୁଇ ମିତ୍ର ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଅନନ୍ଦ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ରୈବତକ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ ରହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାହାଡ଼କୁ ଶୋଭା ଓ ଭୋଜନ ସଜାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ନୃତ୍ୟ ଓ ଅଭିନୟ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଶୋଭାମୟ ଶୟନରେ ଶୟନ କରି, ସାତ୍ୱତମାନେ ପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ହ୍ରଦ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଦର୍ଶନର କଥା କହିଲେ। ଏପରି କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ଜନମେଜୟ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଶୟନରେ ନିଦ୍ରାରେ ଦିନ୍ଦା ହେଲେ। ମଧୁର ଗୀତ ଓ ବୀଣା ଶବ୍ଦରେ ଜାଗି, ଷ୍ଟୁତି ଓ ଶୁଭ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଚେତନା ଆସିଲା। ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବୃଶ୍ଣିମାନେ ନମସ୍କାର ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଚାହିଲେ ଓ ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ଚୟନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଭୋଜନ ଆଦେଶ କଲେ; ତା’ପରେ ହରି, ଭିକ୍ଷୁ ରୂପ ଧରିଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସୂନ୍ଦର ରଥରେ ଶୀଘ୍ର ଡ୍ଵାରକାକୁ ଯାଇଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ଡ୍ଵାରକା ଅତି ଶୋଭାମୟ ହେଇଯାଇଥିଲା; ଲୋକମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅନେକ ଉତ୍ସାହରେ ଏକାଠି ହେଲେ, ବୃଶ୍ଣିମାନେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଭୋଜ, ବୃଶ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ ଗୋତ୍ରର ଏକ ବଡ଼ ସଭା ହୋଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ପୁନିପୁନି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।