ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହାଯାଇଥିଲା, “ତୁମେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ତୁମେ ସେମାନେଂକୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନଙ୍କୁ ଦେଖିବେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଆନନ୍ଦ କରିବେ, ହେ ନିର୍ମଳା। କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଜୟ କରି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବେ। ସେତେବେଳେ ଭୂମଣ୍ଡଳର ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ତୁମର ପିତା ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ ଆସିବେ। ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ ସେବାରେ ତୁମେ ଏକ ସଂଘ ଭିତରେ ଯାତ୍ରା କରିବେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ରାଜସୂୟରେ ଦେଖିବି, ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଦେଖା, ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ନାମ ବବ୍ରୁବାହନ, ମୋର ପ୍ରାଣ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ବାହାରେ ଚାଲିଯାଏ; ଏହିପରି ଏକ ପୁଅ ତୁମେ ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଯିଏ ବଂଶକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବ। ଚିତ୍ରବାହନଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଧର୍ମଜନିତ, ପୌରବ ବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଏ—ସେଉଁଥିରେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ଆତ୍ମାକୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନାହିଁ, ଏପରି କହି ଅର୍ଜୁନ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ବସିଲେ। ତାପରେ ସେ ଦୂର ଦେଶକୁ ଯାଇ, ଅନେକ ଧନ ଦାନ କଲେ; କେରଳ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ଏଠି ହେଉଛି ପଶୁପତିଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ଆଶ୍ରମ, ଯାଁଠାରେ କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟତା ଲାଭ କରେ। ଅର୍ଜୁନ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶର ସମସ୍ତ ପୂଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ କରି, ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାତିରେ ସେ ଗଦାଙ୍କ କଥା ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ମାଧୁର୍ୟ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିପରି ସେ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ତାହା ଭାବି, ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ବେଶ ଧାରଣ କଲେ। କୁକୁର, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଅର୍ଜୁନ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବେଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ। କିଛି ଉପାୟରେ ସେ ମହାମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୁନ୍ଦରା ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଜାଣିଲେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରିବେ; ଏପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି ଉପବାସ ନେଲେ। ତିନି ଦଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ, କମଣ୍ଡଳୁ, ଜପମାଳା ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ଧରି, ସନ୍ନ୍ୟାସୀର ଚିହ୍ନ ପିନ୍ଧି, ପାର୍ଥ ବଟବୃକ୍ଷର ଗୁହାରେ ବସିଲେ। ଏବେ ବିଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଧାରାବାହିକ ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ; ସେ ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ନାୟକ କେଶବଙ୍କୁ, ଦୁଃଖ ହରଣକୁ, ଚିନ୍ତା କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭାବନା ଅନୁଭବ କରି, ସତ୍ୟଭାମା ସହ ଦିବ୍ୟ ଶୟ୍ୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହଠାତ୍ ଉଠି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ପୁନପୁନି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚିନ୍ତାରେ ଶୟ୍ୟାରେ ଶୁଇ ହସୁଛନ୍ତି; ଯଦି କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୋ ପିତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଭୀମସେନଙ୍କ ଛୋଟଭାଇ ଅର୍ଜୁନ ଏକ କାରଣରେ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି। ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ରାତିରେ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରି, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟବତୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଲୀନ ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବେଶରେ ଉପବେଶ କରି, ଗୋପନ ଭାବେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଯାହାପରି ସେ ସେହି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ଓ ମୋ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ର ପର୍ଥ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବେଶରେ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବେଶ ଧାରଣ କରି ଅର୍ଜୁନ ମନସିକ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ଏହି ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ମୋ ହସ୍ୟର କାରଣ।” ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଭଉଣ୍ଡାକୁ ଦେଖ।” ଏପରେ ମଧୁସୂଦନ ଶୟ୍ୟାରୁ ଉଠି, ଖବର ପାଇଲେ ଯେ ବିଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ପ୍ରଭାସକୁ ପହଞ୍ଚି, ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି। ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କ ମୌଖିକ କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦନ ଏକାକି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗଲେ ଓ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଭାସରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଏକାଠି ହେଲେ। ଦୁଇଜଣେ ବନରେ ପ୍ରେମରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପରସ୍ପରଙ୍କ ଖବର ନେଲେ; ସେମାନେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ରୃଷି ପରି ଏକାଠି ରହିଲେ। ତାପରେ ବାସୁଦେବ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପାଣ୍ଡବ, କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦର୍ଶନ କରୁଛ?” ତେଣୁ ଅର୍ଜୁନ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ; ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୁଣି, “ଏହିପରି ଠିକ୍” ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ପ୍ରଭାସରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଉଲ୍ଲାସ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ରୈବତକ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇରହିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ସଜାଇ, ଭୋଜନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହ ଖାଇ, ନୃତ୍ୟ-ଗୀତ ଓ ଦର୍ଶନୀୟ କଳାକୃତି ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଜ୍ଞାନୀ ପାଣ୍ଡବ କ୍ରମେ ଦିବ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ପ୍ରଭାସରେ ଶୋଭାମୟ ଶୟ୍ୟାରେ ଶୁଇ, ସାତ୍ୱତଙ୍କୁ ତୀର୍ଥ, ସରୋବର, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଦର୍ଶନର କଥା ଏକେକି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।